انتقادات انیمیشن پسرانه دلفین 1 ؛ در میان شکوه بصری و ضعف روایت

هنگامی که صنعت انیمیشن ایران پس از سالها تلاش می تواند از استانداردهای جهان در زمینه فنی پیروی کند ، گویا یک قطعه پازل مفقود شده است. “پسر یونس 2” مانند کشتی ای با بادبان های لوکس است ، اما کوزه شکسته ترک نمی کند. این انیمیشن که در چهل جشنواره فیلم FAJR سوم به نمایش گذاشته شد و بهترین انیمیشن Simorgh را به دست آورد ، نشان دهنده تمام تضادهای صنعت انیمیشن ما است.

محمد خیراندیش و تیمش در استودیوی Sky Frame Magic بودند. موهای دلفین در حال رقص در باد ، بافندگی کار سوزن زنان بندر و جنبش آب خلیج بصره ، دست محکمی در صنعت انیمیشن نشان می دهد. این دیگر انیمیشن های روباتیک دهه گذشته نیست. این اثری است که می تواند با Dreamworks بایستد و نمی تواند شرمنده باشد. اما وقتی چشمان ما مست است ، این زیبایی های بصری مانند ماهی هایی که از تور بیرون می آیند ناپدید می شوند. داستان این مطالعه ، که باید ستون فقرات باشد ، به یک بخش پراکنده تبدیل شد که گویی در یک جزیره جداگانه اتفاق افتاده است. البته کار صداهایی مانند Hamed Saint و Georges Petroos نیز مورد ستایش قرار می گیرد ، اما یک مشکل بزرگ در صنعت صدا وجود دارد. در انیمیشن های ایرانی ، اگرچه در گذشته توسعه یافته است ، این مشکل مداوم خواندن لب هنوز در بعضی از سری ها نیست یا با لب سازگار نیست.

جستجوی هویت

نام واقعی پسر دلفین “ابان” است. محافظت از آب این یک انتخاب نام تصادفی نیست ؛ این نشانه سازندگان برای ایجاد یک قهرمان ایرانی به جای کپی کردن سوپرمن غربی است. کودکی از سیاره دیگر یا عنکبوت رادیواکتیو او را انتخاب نکرد ، اما با تلاش به این موقعیت می رسد. اما مشکل این است که این مفهوم زیبا در لایه های سطحی داستان ناپدید می شود. هنگامی که نوامبر از یک قهرمان جعلی خسته شده و می خواهد طبیعی باشد ، فیلم نمی تواند به درستی نشان دهد که تفاوت بین قهرمان و عادی چیست. به نظر می رسید که نویسندگان می خواستند بگویند ، “همه آنها می توانند یک قهرمان باشند” ، اما در عمل ، “قهرمانی معنی ندارد.”

دختری که با سکوت صحبت می کند

شخصیت لیلا ، یک دختر ناشنوا که می تواند با موجودات دریایی ارتباط برقرار کند ، یکی از موفق ترین موارد اضافی در این بخش است. بر خلاف بسیاری از انیمیشن های مشابه که به جذابیت شخصیت های زن کمک می کند ، لیلا نقش واقعی در داستان دارد. رابطه با ماه نوامبر نیز به دور از یک عاشقانه خالص و کلیشه های مشترک نیست. این به یک قهرمانی از یک دختر تبدیل می شود تا نجات یابد. این یک تکامل تدریجی و منطقی ناگهانی و تحمیل شده است. در بعضی از فیلم ها ، هنگامی که او یک سنگ زیبا از ابان لیلا خریداری کرد و گفت: “من فکر کردم زیباترین سنگ ها دریاهای عمیق است” ، او در واقع در مورد زیبایی لیلا صحبت می کرد ، اما برای کودکان حساس و مناسب بود. چنین دیالوگ ها نشان می دهد که عاشقانه های سالم و تمیز را می توان در انیمیشن به تصویر کشید.

دریایی که همه چیز را به جز داستان بهبود می بخشد

یکی از عجیب ترین لحظات این فیلم ، دیدار پدر و پسر پس از سالها جدایی است. گویی او سالها پسرش را ندیده بود ، او فقط یک آرامش عجیب بود ، “چقدر مادر خود را دیدی!” این لحظات ، که باید قله عاطفی فیلم باشد ، از آنها سرد است. علاوه بر این ، مادر ابان ، که اکنون به یک دارایی نیمه هادی تبدیل شده است ، اشک برای بهبودی همه دارد. اما چرا این اشک جادویی نمی تواند زخم های روایت فیلم را بهبود بخشد؟ چرا نباید دختری باشد که نمی تواند با این اشکهای شفابخش صحبت کند؟

یکی از موارد جالب این است که علم و ایمان با فیلم روبرو هستند. این یک معجون سیاه تخریب می شود که باید رشد کند و ماهی ها را گرسنه کند. اما وقتی صحبت از ایمان می شود (با حضور یک مادر) ، به یک اشک شفابخش تبدیل می شود. پیامی که ممکن است عمیق باشد اما روی سطح باقی بماند. نکته دیگر این فیلم مثلث تیمور ، فرزند خواجه مجید و یونس است. هر سه قابلیت اطمینان خود را از دست می دهند ، اما واکنش های متفاوتی دریافت می کنند.

تیمور ، که زمانی قهرمان مردم تحت نام گلخان بود ، اکنون برای انتقام جویی انتخاب کرده است. او سمبل انقلابیون و رزمندگان است که فکر می کنند ناشناخته هستند و خدمت به جای خدمت در حال حاضر دشوار است. مجید ، که از ابتدا قمار کرده و در حال کاهش است ، می خواهد پس از از دست دادن همه چیز به جای اصلاح ، از مردم انتقام بگیرد. این نمادی از کسانی است که هرگز قهرمان واقعی نیستند ، اما از موقعیت آنها سوءاستفاده می کنند. اما نوامبر روشی متفاوت را انتخاب می کند. خطا را می پذیرد و سعی می کند جبران کند. حتی وقتی مردم به سمت او روی می آورند ، او هنوز برای نجات آنها می جنگد. این تفاوت رویکرد ممکن است تمرکز اصلی درام فیلم باشد ، اما متأسفانه ما می گذرد.

صف در دنیای انیمیشن همیشه چالش برانگیز بوده است. دیزنی نشان داد که با شکست هایی مانند سه گانه علاءالدین و دستاوردهایی مانند 2 اوت ، خطرناک است. با این حال ، با برنامه ریزی دقیق سه گانه مانند پاندا کونگ فوکو ، یک راه موفق تر برای آموزش اژدها ما طول کشید. در این میان پسر دلفین جایگاه عجیبی دارد. از یک طرف ، او توانست از قسمت اول تکرار فرار کند و عناصر جدید را اضافه کند. از طرف دیگر ، او نمی داند با این عناصر چه کار کند. این مانند یک وعده غذایی است که مواد اولیه بزرگی دارد اما دستور العمل را از دست می دهد.

“یونوس پسر 2” مانند جوانی است که لباس های گران قیمت دارد اما نمی داند چگونه صحبت کند. از نظر فنی ، این انیمیشن گواهی افتخار صنعت انیمیشن ایران است. اما از نظر روایت ، او هنوز در ساحل ایستاده و جرات دارد در اعماق شنا کند. شاید اگر سازندگان به جای دوختن بادبان های رنگارنگ ، مدتی را برای ترمیم چرخدار صرف می کردند ، امروز لذت بخش تر صحبت می کردیم. تقلید دیزنی از تقلید از سفری که ناپدید می شود یا در شعارهای بلندپروازانه غرق می شود ، اما داستان جهانی با هویت ایرانی را بیان می کند.

هویت فیلم “پسر دلفین 2”

مدیر: محمد خیراندیش
نویسنده: محمد خیراندیش ، محمد شوکوی
ریخته گری: نهید امیریان ، حامد مقدس ، مریم جالینی ، سلایا غزمی ، شراره حضرت ، آرسالا جلایی ، ژرژ پاتریس ، توراج نصر ، جاواد مدیان
محصول: 13 ، ایران
خلاصه: پسر دلفین در این بخش به چهره ای محبوب و قهرمانانه در میان موجودات دریایی و مردم این جزیره تبدیل شده است. اگرچه او هیچ دوستی نداشت و احساس تنهایی می کرد ، کاپیتان با همکاری یک سفید و کوسه شروع به بازی قهرمان می کند.

انتقاد از فیلم “پسر دلفین 2” دیدگاه شخصی نویسنده است و لزوماً موضع Digikala Mag نیست.