انتقاد از فیلم “رله” ؛ دستهای آلوده

در نگاه اول ، “رله” در سالهای اخیر با سایر تریلرها تفاوت چندانی ندارد ، اما به زودی می بینیم که در کاربرد و رویکرد کمی متفاوت است. آخرین کار دیوید مک کنزی ممکن است کاملاً ابتکاری نباشد ، اما ما را به سبک آثار ارعاب کننده دهه 1990 به پایان می رساند. شما انتقاد از “رله” – یا همان “رله” را خوانده اید.

هشدار خطر رفتن به داستان در رله فیلم وجود دارد.

در رله ، دیوید مک کنزی سکوت را به یک ابزار مهم روایی تبدیل می کند. در نیمه اول ساعت ، قهرمان داستان در واقع چیزی نمی گوید. خاکستر (ریز احمد) از طریق پیام های نوشته شده در یک سرویس تلفنی ناشنوا با دنیای خارج ارتباط برقرار می کند. این رویکرد بار سنگینی را برای زبان بدن احمد به ارمغان می آورد. هر چین ابرو ، که در مورد ظاهر یا بدن محاسبه شده تغییر خفیف دارد ، به عنوان بازتاب هرج و مرج درونی و محاسبات ذهنی قطعی شخصیت عمل می کند. با این سکوت اجباری ، فیلم به مخاطب اجازه می دهد تا به کوچکترین جزئیات واکنش های خود توجه کنند.

این سکوت اجباری نه تنها یک فیلمساز بلکه بخشی از دنیای روانشناختی شخصیت است. ما در دنیای منزوی غوطه ور شدیم. هر حرکتی ، حتی ساده ترین عمل ، بار سنگین سؤالات اخلاقی را به همراه دارد. وقتی سرانجام دیالوگ ها به جریان روایت اضافه می شوند ، تأثیرات آنها افزایش می یابد. با این حال ، قدرت اصلی روایت در وجود جسمی احمد و بازی غیر کلامی باقی مانده است. این فیلم فقط با بدن و ظاهر خود به حالت تعلیق و جذابیت است و یک موفقیت نادر در سینمای این روز است.

برعکس این سکوت به عنوان لیلی جیمز سارا ظاهر می شود. دانشمندی که در حاشیه تیغ ایستاده است در آستانه آشکار کردن اسرار تاریک شرکت دارویی است. این اسناد را حمل می کند که می تواند یک امپراتوری اقتصادی را فرو بکشد ، بنابراین او یک ابزار حرفه ای در زمینه پناهگاه است – توضیح و معاملات پنهان بین شرکت های بزرگ. همکاری ساده به نظر می رسد ، اما در زیر پوست این توافق نامه ، یک بازی شکننده خطرناک و اعتماد به نفس و احساس عشق – با کمی عشق وجود دارد.

اما این یک وسیله نقلیه معمولی نیست ، اما آنها مکانیسم های خاصی دارند که واقعاً پیش نمی روند. در فیلم های مشابه ، از خودمان می پرسیم که چگونه این کار را در عصر مدرن انجام دهیم ، و ما نمی رویم ، پاسخ های منطقی برای مشکل “رله” وجود دارد: سرویس ارتباطی رله که برای ناشنوایان در ابتدای مکنزی ناشنوا ، مرکز ثقل داستان طراحی شده است. از این سیستم برای ناشناس بودن و ایجاد کانال های برگشت ناپذیر استفاده می کند و از شکاف های قانونی ایالات متحده بهره می برد که سوابق چنین تماس هایی را محدود می کند. با این حال ، این فناوری فقط یک ابزار روایی نیست. این فیلم مرا به یاد شکنندگی انسان در عصر دیجیتال می اندازد.

با این حال ، هنگامی که بالای شرکت های ابررسانا در وسط قرار دارد ، تهیه آن برای یک وسیله نقلیه محتاطانه مانند این دشوار است. شرکت داروسازی Cemantis به داوسون (سام وورتینگتون) اختصاص داد تا اسناد سارا را بازپرداخت کند ، و اکنون او مجبور است با او برخورد کند. از این پس ، ما یک تعقیب هیجان انگیز را می بینیم که حافظه آثار کلاسیک مانند روایت ریتم و “کرکس سه روزه” را زنده می کند. این فیلم موفق به ایجاد تعادل خوب بین هیجان فوری و تعلیق مداوم زیر مجموعه است. این رله همچنین در تفریح ​​نقوش گونه های کلاسیک موفق است: به شخصیت هایی که از شخصیت ها استفاده می کنند تا دیگری را از مینی بوس تحویل مخفی و امنیتی فریب دهند. نکته جالب این است که هر بار خشونت را به حداقل می رساند و آن را جایگزین نبوغ استراتژیک آن می کند. این تنش را با نقشه های گمراه کننده و تله های هوشمند زنده نگه می دارد.

اگر او تا پایان فیلم به همین ترتیب عمل کرده بود ، احتمالاً او را یکی از بهترین فیلم های سال می نامید ، اما متأسفانه در یک سوم ، مکنزی به کلیشه ها پناه برد ، البته خم شدن داستانی اضافی. اگرچه آخرین تعقیب هیجان انگیز است ، اما به هماهنگی روایت آسیب می رساند. به عبارت دیگر ، به عنوان آخرین رویکرد ، این فیلم به طور فزاینده ای مستعد عملی است که بیشتر و بیشتر سوابق جعبه را می شکند و در نهایت به یک کار سنتی تبدیل می شود. در گذشته ، سارا ، که به وضوح اخلاقی و ترس های انسانی اعتقاد داشت ، ناگهان به شر اصلی تبدیل شد و در عین حال حساسیت و ظرافتی که در شخصیت پردازی او به وجود آمد ، اندکی فرو ریخت.

این رله ممکن است با یکی از بهترین مضامین تاریخ نباشد ، “اگر سنگ های بیشتری از آسمان وجود داشته باشد” (2016) ، اما مانند این فیلم ، این بستر را برای درخشش بازیگران فراهم می کند. لیلی جیمز اعتقاد دارد و سام وورتینگتون کلیشه قهرمان خنک را رها کرد: آرام ، باهوش و خطرناک کنترل می شود. با این حال ، ریز احمد ، که بار دیگر ثابت کرد که چرا او یکی از مهمترین بازیگران نسل خود است. او با همان تسلط در “صدای فلزی” ، داستان را فقط با زبان بدن و چشم ها فشار می دهد. ما هر لحظه تنهایی ، مبارزات داخلی و اضطراب را درک می کنیم. آخرین کار دیوید مکنزی ممکن است کامل نباشد ، اما به کسی آسیب نمی رساند ، تا آخر هیجان انگیز و سرگرم کننده است.

شناسه فیلم رله (رله)

کارگردان: دیوید مکنزی
نویسنده: دیوید مکنزی ، جاستین پیاسکی
بازیگران: ریز احمد ، سام وورتینگتون ، لیلی جیمز ، ویلا فیتزجرالد ، جارد آبراهامسون ، عیسی دیویس ، ویکتور گاربر
محصول: 2024 ، ایالات متحده
فیلم رتبه بندی سایت IMDB: 7.1 از 10
امتیازات فیلم در Rott Tomos: 78 ٪
خلاصه: او (ریز احمد) ابزاری مرموز است که از شرکتهای فاسد ناشی می شود و از طریق اقدامات قصاص از وحی محافظت می کند. رله ای که برای ناشنوایان طراحی شده است از سیستم ارتباطی برای پنهان کردن هویت خود استفاده می کند. این تماس ها هرگز طبق قانون ثبت نشده است و به آنها اجازه می دهد ناشناس بمانند و همچنین مصاحبه های بسیار حساس با مشتریان و شرکت ها بدون هیچ گونه اسناد انجام دهند. او از قوانین کار سخت پیروی می کند تا به خوبی پیش برود و هرگز به مشتریان خود نزدیک نشود. با این حال ، هنگامی که سارا (لیلی جیمز) به او آمد ، دانشمندی که می تواند اسناد مهم را علیه یک شرکت دارویی جمع کند …

انتقاد از فیلم “رله” دیدگاه شخصی نویسنده است و لزوماً موقعیت Digikala Mag نیست.

منبع: Digikala meg