نقد قسمت اول سریال بامداد خمار; یک قدم به جلو، دو قدم به عقب؟

پخش سریال بامداد خمار دومین سریال خانم نرگس آبیار پس از تلاش های فراوان بالاخره از پلتفرم شیدا آغاز شد. پلتفرمی که تاکنون فقط یک سریال خاص داشته و سریال نه چندان خوب، مشخص است که قصد دارد با انتشار بامد خمار، جایگاهی را در بین پلتفرم های اصلی استریم داخلی برای خود ایجاد کند. این لجبازی شیدا از این جهت ستودنی است که با پخش سریالی مثل بقیه عرصه را ترک نمی کند، اما آیا سریال دوم آبیار هانیم که یک هفته بعد از پایان فصل اول سریال قبلی او شروع به پخش کرد می تواند ناجی شیدا باشد؟

داستان سریال بامد خمار همان داستان معمولی است. داستانی که همه آن را دوست دارند، زندگی می کنند و با آن زندگی می کنند: این بار داستان عاشقانه ناموفق دختری اشرافی و پسری از طبقات پایین جامعه است.

سریال بامد خمار نیز مانند کار قبلی نرگس آبیار اثری اقتباسی است و منبع اقتباس دقیقاً همان اثر قبلی یک زن است. خانم فتانه حاج سید جوادی با نوشتن بامدات خمار در دهه 70 به ستاره ادبیات عامه پسند تبدیل شد. این کتاب صدها هزار نسخه فروخته است و به زبان‌های آلمانی، ایتالیایی، یونانی، انگلیسی و غیره موجود است. این کتاب به بسیاری از زبان‌ها ترجمه شده و در سراسر جهان پخش شده است.

تاکنون تلاش های زیادی برای اقتباس از کتاب بامد خمار صورت گرفته است، اما در نهایت کار خانم آبیار به ثمر نشست و تولید و توزیع شد. ظاهراً ساخت این درام درست بعد از درام قبلی آن یعنی سوشون آغاز شد و هر دو به صورت موازی مراحل پس از تولید را طی کردند. حداقل از منظر من تا به حال چنین چیزی ندیده ام و باید دید در آینده این موضوع بر کیفیت سریال تاثیر می گذارد یا خیر.

قسمت اول سریال از دهه شصت و در زمان جنگ شروع می شود و داستان دختری را روایت می کند که برای اجتناب از رفتن به شهر با خانواده اش به خانه خاله شیک خود فرار می کند و دوست پسرش را از ترس بمباران شدن توسط عراقی ها تنها می گذارد. خاله شروع به گفتن داستان عشقش می کند و می گوید که او دختری اشرافی بود، در مراسم ازدواج با جوانی عضلانی آشنا شد و از صمیم قلب عاشق او شد.

کار تا اینجای کار فقط از نظر اقتباسی و داستانی چند قدمی از سری قبلی بیان آبیار عقب افتاده است که به لطف فاصله کوتاه اکران بامد خمار و سوشون امکان مقایسه بهتر این دو اثر برای همه بینندگان فراهم شده است و حتی این مقایسه ناخودآگاه هم اتفاق می افتد، اگر اینطور است چرا اینطور است؟

چرا این داستان مهم و میهنی است، چرا پوپولیستی است؟

البته خانم آبیار همیشه کارگردان قابل قبولی بوده و سعی کرده با تکنیک و با صرف هزینه های زیاد سایر نقاط ضعف خود را جبران کند. بامد خمار از نظر کارگردانی تفاوت زیادی با سریال های قبلی دارد و فضای ادبی حاکم بر سووشون را ندارد. در حین روایت تصویری وقایع دهه شصت، قاب به اندازه تلویزیون های آن زمان است و وقتی به دوره قاجار و جوانی ام خانم می رویم، قاب به دلیلی بزرگ و بلندتر می شود که نمی دانیم چرا؛ این قاب به اندازه تلویزیون های آن زمان است. انگار نیازی به فرم نبود و فقط ظاهر اهمیت داشت. مثل ظاهر بازیگران «ترلان پروانه» و «نوید پورفرج» که یادآور جوانی قرن گذشته نیستند و انگار در زمان حال زندگی می کنند. از مدل مو گرفته تا ظاهر و اخلاقشان.

به نظر می رسد بازیگران بادام خمار صرفا به دلیل زیبایی و جذابیت انتخاب شده اند. هر چند نوید پورفرج عملکرد خوبی ارائه می دهد اما ترلان پروانه سعی می کند شیطنت خود را نشان دهد. دیگر بازیگران این اثر «علی مصفا»، «لاله اسکندری»، «مرجانه گلچین»، «تزهم برومند» و «بهنوش بختیاری» بودند که در سری قبل در نقش های کوتاهی حضور داشتند و این باز هم موازی کاری را نشان می دهد. بازیگران با اینکه ناز هستند اما نمی توانند خود را با این نقش ها گرم کنند، نه چندان مورد توجه مخاطب قرار می گیرند و نه بازی خاصی دارند که ممکن است ناشی از حضور همزمان کارگردان در دو سریال باشد. در هر صورت باید قسمت های بعدی را ببینید و تصمیم بگیرید زیرا بهترین سریالی که در حال حاضر از شبکه نمایش خانگی پخش می شود، سریال حمد خمار است که دوشنبه هر هفته از شیدا پخش می شود.

شناسنامه سریال بامد خمار

بازی: شیدا، 1404
مدیر: نرگس آبیار
بازیگران: ترلان پروانه، نوید پورفرج، رضا کیانیان، لاله اسکندری، حمید صفت، علی مصفا
خلاصه داستان: دختری رام نشدنی و نجیب محبوبه با شور و شوق جوانی و عطش تجربه از مرزهای طبقاتی و خانوادگی عبور می کند و عاشق یک معشوق طبقه پایین می شود. وجود او سرآغاز رستگاری ها و مصیبت هایی است که عشق را بر جامعه و سنت مقدم می دارد…

نقد سریال «بامداد خمار» نظر شخصی نویسنده است و لزوماً نظر دیجی کالا مگ نیست.

منبع: دیجی کالا مگ