نقد و بررسی فیلم «تلفن سیاه 2»; کابوس در خیابان الم

«تلفن سیاه» (2021) به لطف ظرافت‌های روان‌شناختی، فضای خوب، پایه‌گذاری رئالیسم با کمی چاشنی فراطبیعی و بازی باشکوه اتان هاوک در نقش The Grabber، به اثری قابل توجه در ژانر وحشت تبدیل شده است. اما دنباله در مسیری کاملا متفاوت پیش می رود، فیلمی غیرضروری با انرژی کمتر که به منطق روایی اعتقادی ندارد. نقد و بررسی فیلم Black Phone 2 را در این مطلب می خوانید.

هشدار! این خطر وجود دارد که داستان در بررسی «تلفن سیاه ۲» فاش شود.

ماجراها چهار سال پس از اتفاقات فیلم اصلی رخ می دهد. فینی (میسون تیمز) و گوئن بلیک (مادلین مک گراث) اکنون مسن‌تر هستند و ظاهراً از کابوس‌های گذشته رها شده‌اند، اما در عمق وجودشان با آسیب‌های روحی دست و پنجه نرم می‌کنند. بخشی از وجود فینی هنوز در سیاهچالی است که در آن زندانی بود، و او عصبانی است و می خواهد آن را به سر دیگران بکشد. بنابراین او در مدرسه بچه ها را کتک می زند و کمی شبیه قلدرهایی است که در فیلم اصلی او را مورد آزار و اذیت قرار دادند.

وضعیت گوئن خیلی متفاوت نیست. در رویاهای تکرارشونده‌اش، که اساس روایت فیلم را تشکیل می‌دهند، او هر بار به یک اردوگاه جوانان مسیحی هدایت می‌شود. جایی که مرحوم مادرش کار می کرد. بسیاری از کودکان در این اردوگاه گم شده اند و رویاهای گوئن – یا در واقع کابوس – به او نشان می دهد که این کودکان با سرنوشت تلخی روبرو هستند.

گوئن نمی تواند این نشانه ها را نادیده بگیرد، بنابراین او به همراه فینی و ارنستو (میگل مورا)، برادر رابین از فیلم قبلی، برای بررسی آن به کمپ آلپاین لیک می روند، اما وقتی به آنجا می رسند متوجه می شوند که کمپ به دلیل برف و کولاک بسته شده است. از این پس رویاهای گوئن رنگ و بوی خطرناک تری به خود می گیرند. یک نیروی شیطانی در کمپ پرسه می زند و ارواح از طریق تلفن با فینی و گوئن تماس می گیرند. بله، گربر برگشته و می خواهد از بلیک ها انتقام بگیرد. او اکنون با قدرت های جدید خود می تواند به دنیای رویاها قدم بگذارد و گوئن را در آنجا مورد حمله و عذاب قرار دهد.

بازگشت گربر با چهره ای انتزاعی، فیلم را وارد حوزه داستان های متافیزیکی و ماوراء طبیعی می کند. این رویکرد در پرتو مرگ گربر قابل درک است، اما «رئالیسم تاریک» را که فیلم اول را متمایز می کرد، از دست می دهد. “کابوس های مرگبار” در واقع ایده جدیدی نیست. مجموعه “یک کابوس در خیابان الم” این موضوع را به طرق مختلف نشان داد.

گوئن و فینی اکنون باید اسرار اطراف گربر را کشف کنند، قبل از اینکه قدرت او رشد کند و او تبدیل به یک تهدید غیرقابل توقف شود که بتواند به کودکان بی گناه در رویاهای آنها حمله کند. اگر «تلفن سیاه» نمونه نادری از هماهنگی بین اجرا، فضا و مضمون باشد، فیلم دوم این احساس را به ما می دهد که کاملاً غیرضروری است. «تلفن سیاه 2» با گسترش بی‌رویه روایت و تلاش برای افشای زندگی و انگیزه‌های پشت صحنه گربر، بزرگترین برگ برنده‌اش را کنار می‌گذارد: ابهام.

در فیلم اول، اتان هاوک با وسواس خاصی شر را در قالب انسان به تصویر کشید. ماهیت ترسناک این شخصیت از توانایی مخاطب در ردیابی منشأ خشونت خود در دنیای واقعی ناشی می شد. با این حال، گربر در این دنباله به یک هیولای متافیزیکی تبدیل شده است که در مرزهای واقعیت زندگی نمی کند. این تغییرات فضای واقعی فیلم اول را کاملا از بین می برد و تصویری خارق العاده برگرفته از آثار وس کریون را ارائه می دهد. اگرچه از نظر بصری بلندپروازانه است، اما به نظر می رسد تلاش دریکسون برای بازآفرینی مدل کلاسیک فردی کروگر به شکل گربر چیزی بیش از یک ضرب و شتم نباشد.

یک داستان خوب و جذاب می توانست این مشکلات را برطرف کند، اما با پیشرفت فیلم، ضعف های آن بیشتر نمایان می شود. ارتباط بین شخصیت ها و داستان های فرعی قانع کننده تر است و شکل می گیرد تا خلاء روایت را پر کند. شخصیت ها بیشتر ترس را توصیف می کنند تا اینکه آن را تجربه کنند. نیمه دوم فیلم به طور محسوسی به کندی پیش می رود، زیرا فیلم اصرار دارد همه چیز را توضیح دهد و توضیحات آن موثر نیست.

«تلفن سیاه 2» از همان ابتدا درگیر یک تناقض اساسی است. می خواهد جهان فیلم اول را گسترش دهد، اما ابزار لازم برای این کار را ندارد. این اثری است که روی سطح باقی مانده است. روایت به جای دنبال کردن مسیر طبیعی خود، منتظر پیشرفت توضیحات است. توضیحاتی که بار سنگین داستان را بر دوش گفتگوها می گذارد نه ساختار.

با این حال، یکی از گناهان فیلم که نمی توانم نادیده بگیرم، تعریف جدیدی است که برای گربر به ارمغان می آورد. نماد خشونت انسانی، انزوا و انحراف در فیلم اول، او در اینجا به یک تهدید ماوراء طبیعی تبدیل می شود. این دگرگونی ها هیچ عمقی به گربر نمی دهد، اما او را به یک کلیشه تبدیل می کند. جزئیات جدید در مورد گذشته این شخصیت بدون اینکه درک جدیدی از ماهیت شر به ما بدهد، او را ابهام زدایی می کند. فیلم نمی تواند وجود جدید او را توضیح دهد. منطق روشنی ندارد، حتی ترس از ناشناخته را به شما نمی دهد.

فیلم اول دارای برخی عناصر ماوراء طبیعی بود. صداهای شبح مانند قربانیان گربر از طریق تلفن سیاه فینی را از دنیایی دیگر راهنمایی می کنند و گوئن توانایی های معنوی دارد. متأسفانه، دنباله آن بیش از حد تلاش می کند تا دلایل قانع کننده ای برای این عناصر بیابد و توضیحات احمقانه است. با از بین رفتن ابهام، بسیاری از جادوی فیلم از بین می رود. گربر در شکل جدید خود ترسناک نیست، بلکه خنثی است.

«تلفن سیاه ۲» در دام دنباله هایی افتاد که اولویت اصلی آنها مسئولیت است. این فیلم به جای افزودن لایه‌های جدید به جهان، سعی می‌کند به سوالاتی پاسخ دهد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت و این کار را به مصنوعی‌ترین شکل ممکن انجام می‌دهد. البته «تلفن سیاه ۲» از آن دسته دنباله هایی نیست که بتوان بابت آن عصبانی شد. اگر توقعات خود را پایین بیاورید یا قسمت اول را رها کنید واقعاً سرگرم کننده است، اما من شک دارم که کسی را شوکه یا غافلگیر کند.

شناسنامه فیلم Black Phone 2 (Black Phone 2)

کارگردان: اسکات دریکسون
نویسنده: اسکات دریکسون، رابرت کرگیل
بازیگران: میسون تیمز، مادلین مک‌گرو، جرمی دیویس، جیمز رونسون، دمیان بیچیر، ایتان هاوک
محصول: 2025، آمریکا
امتیاز فیلم IMDb: 6.5 از 10
امتیاز فیلم در Rotten Tomatoes: 72%
خلاصه داستان: فینی (میسون تیمز) و گوئن بلیک (مادلین مک‌گرو) اکنون بزرگ شده‌اند و ظاهراً از کابوس‌های گذشته رها شده‌اند، اما در اعماق وجودشان هنوز با آسیب‌های روحی دست و پنجه نرم می‌کنند. گویی هنوز تکه ای از وجود فینی در سیاهچالی که در آن زندانی است باقی مانده است. وضعیت گوئن خیلی متفاوت نیست. در رویاهای خود، او را در یک زمان به اردوگاه جوانان مسیحی هدایت می کنند. بسیاری از کودکان در این اردوگاه گم شده اند و رویاهای گوئن – یا در واقع کابوس – به او نشان می دهد که این کودکان با سرنوشت تلخی روبرو هستند. گوئن نمی تواند این نشانه ها را نادیده بگیرد، بنابراین به همراه فینی و ارنستو (میگل مورا)، برادر رابین که در قسمت قبلی توسط گربر کشته شد، برای تحقیق به کمپ دریاچه آلپاین می روند…

نقد و بررسی فیلم «تلفن سیاه 2» نظر شخصی نویسنده است و لزوما نظر دیجی کالا مگ نیست.

منبع: دیجی کالا مگ