نقد و بررسی فیلم «پسر نجار»; چرا نیکلاس کیج مسیح نیست؟

به نظر می‌رسد فیلم ترسناک «پسر نجار» ساخته نیکلاس کیج که بر اساس متنی توهین‌آمیز درباره دوران کودکی عیسی مسیح است و در آن معجزه می‌کند و همه را نفرین می‌کند، با بازیگران خیره‌کننده، فیلم‌برداری گاه خیره‌کننده و داستانی الهام‌گرفته از متون مذهبی بحث‌برانگیز، تمام ویژگی‌های یک فیلم فانتزی را دارد. اما تنها چیزی که در اینجا این عادت را از بین می برد، توانایی کارگردان لطیفی نیتین در ساخت فیلمی محتاطانه و فراموش نشدنی است که جایی بین عدم قطعیت و الهام معلق است. در نقد «پسر نجار» به منبع اصلی داستان و پتانسیل از دست رفته فیلم اشاره می کنم.

هشدار! در نقد فیلم «پسر نجار» این خطر وجود دارد که داستان فاش شود.

نقد و بررسی فیلم «پسر نجار»; مادر، پدر، پسر

“پسر نجار” ریشه در کتاب مقدس از دوران کودکی توماس دارد. احتمالاً این متنی است که اکثر مردم آن را نمی دانند. برخلاف اناجیل رسمی موجود در متون مقدس مسیحی، انجیل دوران کودکی توماس جعلی، خارج از آموزه های رسمی مذهبی و اغلب بدعت تلقی می شود. این انجیل که مربوط به اواسط تا اواخر قرن دوم بعد از میلاد است، عیسی جوانی را نشان می‌دهد که معجزه می‌کند، سوگند می‌خورد و ماهیتی خشن‌تر از کتاب مقدس رسمی دارد. به عنوان مثال، در این انجیل، عیسی گل‌سالک‌ها را زنده می‌کند، بچه‌ها را نفرین می‌کند و می‌کشد، سپس آنها را زنده می‌کند و کسانی را که به آنها صدمه می‌زنند (یا خودشان را آزار می‌دهند) شفا می‌دهد.

چنین حکایت های پر شور و کفرآمیز، مواد خام فراوانی را برای داستانی وحشتناک فراهم می کند که قهرمان/آنتاگونیست آن، از قضا، عیسی مسیح است. با این حال، لطفی نیتن با احتیاط نگاهی گذرا به کتاب مقدس که دوران کودکی توماس را توصیف می کند، انداخته است. اگرچه در ابتدای فیلم گفته می شود که «پسر نجار» اقتباسی از این کتاب مقدس است، اما فیلم ناتان را هرگز نمی توان اقتباس مستقیم از این کتاب مقدس دانست و چه تصمیم اشتباهی است. این یکی از معدود مواردی است که اقتباس 100% از منبع اصلی می تواند به نتایج بهتری برای فیلم نهایی منجر شود.

فیلم بدون ذکر نام یوسف، مریم یا عیسی و بدون تقدیس شخصیت ها، خانواده ای دوره گرد را دنبال می کند که پس از تولد پسرشان مجبور به فرار می شوند. فیلم بلافاصله سعی می‌کند لحن خود را با صحنه‌ای خشونت‌آمیز تثبیت کند: مادر/مری (FKA Twiggs – خواننده و احتمالاً او را در بازسازی «کلاغ» دیده‌اید) نشان داده می‌شود که مراحل طاقت‌فرسا تولد را طی می‌کند. نور در دستان پدر/جوزف (نیکولاس کیج که می شناسید) ماهیت ماورایی نوزاد را آشکار می کند. این تولد بلافاصله با فرار آنها از دست سربازان رومی انجام می شود که به طرز وحشیانه ای نوزادان را به آتش کشیدند. آنها با فرزند خود (یا فرزند خدا) به سلامت می گریزند و پانزده سال به فرار ادامه می دهند. بدون اینکه هویت واقعی پسرشان را برای او فاش کنند. آنها می دانند که پسر (نوح ژوپ – در فیلم “یک مکان آرام”) طبیعتی ماورایی دارد. با این حال، یوسف مطمئن نیست که این طبیعت از کدام طبقه زندگی پس از مرگ می آید. از طبقه اول بهشت ​​یا طبقه نهم جهنم.

Executive Joop سرزمین سردرگمی و بلوغ نوجوانی را ارائه می دهد. پسر/عیسی توانایی های خارق العاده ای دارد. اما او محدودیت های خود را نمی داند. پس از آن، یوسف همچنان نسبت به کودک خشن است. بازیگوشی جوانی او را تنبیه می کند و او را به روزه و نماز مداوم تشویق می کند. اما حتی سنت‌ها و دعاهایی که جوزف کیج سرسختانه به آن پایبند است، نمی‌تواند مانع از ملاقات پسر با غریبه‌ای مرموز (آیلا جانستون – از سریال “وزیر گامبی”) شود که پسر را با خود نزد ارواح شیطانی و جادوگران می‌برد.

فیلم از ذکر نام شخصیت ها خودداری می کند تا چهره ای انسانی تر، شخصی و صمیمانه تر به شخصیتی مقدس بدهد. در “پسر نجار” عیسی هنوز مسیح نشده بود. به عبارت دقیق تر، او پسری است که مانند همه پسران نوجوان هم سن و سال خود، علیه پدرش عصیان می کند و از قدرت او به مادرش پناه می برد. پسر در مدرسه پیشگویی (تأثیر از انجیل طفولیت توماس) است و معلمش از خرد و دانش او وحشت زده است.

با این حال، ما به عنوان تماشاچی می مانیم که معلمان و یوسف از معجزات کودک وحشت زده/حیرت زده می شوند و مارهای چوبی و دیجیتالی که عیسی از گلوی مردم بیرون می آورد برای ایجاد فضایی شبح آور کافی نیست. نیتین سعی می کرد با قاب هایش فضایی اتمسفری ایجاد کند و گاهی حس خفگی را برانگیزد. با این حال، حتی وجود شیطان برای ترساندن ما کافی نیست. در واقع نقش این شیطان را آیلا جانستون از جوآن آو آرک در فیلم باز لورمن بازی می کند. شیطان که با پیشروی داستان، رفتارش بیشتر شبیه خود جهنمی او می شود، چهره عیسی را می گیرد و او را تشویق می کند که در اوج فیلم به جهنم نگاه کند. جهنمی بر خلاف جهنم در فیلم “جیگوکو”; اما جهنمی که در «جیگوکو» بر دل هر بیننده ای لرزید، به چند پلان مبهم در «پسر نجار» محدود می شود.

بهترین بازی های فیلم توسط دو بازیگر جوان پسر کارپنترز، آیلا جانستون و نوآ ژوپ انجام شده است. با این حال، بیشتر اوقات به خاطر نیکلاس کیج که نقش نجار اصلی داستان را بازی می کند، در حاشیه فیلم نشسته ایم. همانطور که از کیج انتظار می رفت، او حتی در یک فیلم مذهبی هم از دیوانگی همیشگی خود دست برنداشته است. این بازیگر که به خاطر بازی‌های احساسی‌اش که گاهی از اکسپرسیونیسم به سوررئالیسم منحرف می‌شود، شهرت دارد، در نقش یوسف کاملاً خود را وقف جنون می‌کند. صادقانه بگویم، انتظار نداشتم از زبان لاتین و آرامی در فیلم «مصائب مسیح» استفاده شود، اما کیج حتی تلاشی برای ارائه متفاوت دیالوگ های انگلیسی و یا اتخاذ لهجه متفاوت نمی کند. شاید این چیزی است که همیشه ما را جذب فیلم های متوسط ​​او می کند.

انتخاب FKA Twigs در نقش مادر/مری نیز انتخاب عجیبی است. مسلماً تنها ریسک واقعی در «پسر نجار» خطری است که در فیلمی با این دقت بازی شده بی ربط است. ستودنی است که ناتان ریسک انتخاب یک خواننده پاپ/الکترونیک/تکنو در نقش بانوی ما را پذیرفت.

پتانسیل از دست رفته

«مصائب مسیح» به دلیل خشونتش جنجال برانگیخت و این فیلم را به یک فیلم ترسناک مذهبی تبدیل کرد، البته این هدف مل گیبسون نبود. اگرچه خشونت شدید «مصائب مسیح» به انتقادات تند منجر شد، حداقل اینکه بتوانیم به داستانی که همه ما بارها از منظری متفاوت شنیده‌ایم نگاه کنیم، به یک ویژگی متمایز تبدیل شده است. از سوی دیگر، «فرزند نجار» نه به خاطر خشونتی که در آن وجود داشت، بلکه حتی پس از اکران فیلم، قبل از اینکه کسی فیلم را تماشا کند، جنجال و انتقادهایی را برانگیخت و برخی تندروها با نگاهی به منبع اصلی فیلم، آن را چشم بسته و آن را کفرآمیز خواندند. احتمالاً اگر همین افراد الان فیلم را می دیدند، متوجه می شدند که هیچ فحش و حتی عنصر جنجالی در آن وجود ندارد. فیلم حتی با ژانر ترسناک هم تناسب ندارد.

در واقع «پسر نجار» نه هدفش را می داند و نه مخاطبش. اگر از طرفداران ژانر ترسناک هستید و به یک فیلم ترسناک مذهبی علاقه دارید، از سرعت کند و فقدان عناصر واقعاً وحشتناک آن ناامید خواهید شد. اگر به دنبال ارجاعات مذهبی و «آخرین وسوسه مسیح» یا «مصائب مسیح» هستید، «پسر نجار» هیچ اشاره‌ای به متون مقدس (و کفرآمیز)، حماسه‌ها، یا حتی نقدهای کفرآمیز نمی‌کند. حتی یک فیلم نوجوان وجود ندارد که بتوان آن را در ژانر فیلم های دوران بلوغ جای داد. با توجه به منبعی مانند کتاب مقدس در مورد دوران کودکی توماس و آثار هنری مانند بسیاری از نقاشی‌های خانواده مقدس عیسی از دوره رنسانس، نتیجه هم از نظر متن و هم از نظر تصویر ناامیدکننده است. جرقه هایی از ایده های بزرگ وجود دارد، اما پتانسیل آنها هرگز به طور کامل محقق نمی شود.

داستان عیسی مسیح بهترین داستان تاریخ است. اما یکی از آنها، ترس یا باور، مانع از آن شد که کارگردان با همان دقت و وفاداری خشونت و ناباوری را که منبع اصلی الهام او بود به تصویر بکشد. این در نهایت باعث می شود که چرا این فیلم ساخته شده است. «پسر نجار» فقط وعده می دهد، دروازه های جهنم را به شما نشان می دهد و شما را به برزخ می برد. به طور خلاصه، فقط بخشی از فیلم را به شما نشان می دهد که می خواهید باشد. شاید به جای تلاش های ضعیفی مانند «پسر نجار»، وقت آن رسیده باشد که نیکلاس کیج هنر دیوانه وار خود را نه به عنوان جوزف بلکه به عنوان خود عیسی به نمایش بگذارد.

هویت فیلم “پسر نجار” (پسر نجار)

مدیر: لطفی نیتین
نویسنده: لطفی نیتان بر اساس انجیل کودکی توماس ساخته شده است.
بازیگران: نیکلاس کیج، اف‌کا توئیگز، آیلا جانستون، نوآ ژوپ
محصول: 2025، ایالات متحده
امتیاز سایت IMDb به فیلم: 4 از 10
امتیاز فیلم در روتن تومیتوز: 32%
خلاصه داستان: با تولد فرزندی بهشتی، والدین او مجبور می شوند برای نجات جان فرزندشان از مخفیگاهی به مخفیگاه دیگر نقل مکان کنند. آنها تا پانزده سال سفر می کنند و هرگز در جایی گیر نمی کنند. چون می ترسید کسی به هویت واقعی کودک پی ببرد. کودک که نمی داند کیست، به تدریج زبان فرانسه را یاد می گیرد و شروع به سوال پرسیدن می کند. اینجاست که غریبه ای مرموز با ظاهری یواشکی از راه می رسد که به جز زخم های صورتش تفاوت چندانی با همسالان پسر ندارد، اما آمدنش سایه شومی بر زندگی خانواده می اندازد…

نقد و بررسی فیلم «پسر نجار» دیدگاه شخصی نویسنده است و لزوما نظر دیجی کالا مگ نیست.

منبع: دیجی کالا مگ