بررسی آواتار: آتش و خاکستر: یک شگفتی فنی که همچنین یک ساعت کسل کننده است

من هنوز به یاد دارم که در سال 2009 در تئاتر به تماشای «آواتار» جیمز کامرون نشستم و از دستاورد سینمایی نمایش داده شده در هیبت بودم. در حالی که من از داستان سرایی حیرت زده نشدم، تصاویری که کامرون برای دنیای بیگانه پاندورا خلق کرد، بی شباهت به چیزی بود که قبلاً روی صفحه نمایش دیده بودم.

این یکی از تنها فیلم‌های سه بعدی است که من تا به حال تماشا کرده‌ام و باعث می‌شود تقریباً سه ساعت با عینک‌های ناراحت‌کننده روی صورتم و همچنین عینک‌های طبی که هر روز می‌زنم بگذرانم. در سال‌های بعد، «آواتار» از نظر فناوری کمی کمتر تأثیرگذار به نظر می‌رسید، اما دنباله‌های دیرهنگام کامرون باعث شد که داستان سرایی در مقایسه اقتصادی و پیچیده به نظر برسد.