دانشمندان سلول های کلیدی مغز را که باعث اضطراب می شوند شناسایی می کنند
بر اساس یافته های جدید دانشمندان، اضطراب ممکن است ناشی از تضاد پنهان بین سلول های ایمنی مغز باشد.
اختلالات اضطرابی یکی از شایع ترین بیماری های روانی در کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده است که تقریباً از هر پنج نفر یک نفر به آن مبتلا است. با این حال، با وجود شیوع اضطراب، دانشمندان هنوز علت آن را در مغز شناسایی نکرده اند. اکنون تحقیقات جدید دانشگاه یوتا به دو گروه غیرمنتظره از سلولهای مغزی در موشها اشاره میکند، مانند «شتابدهندههای داخلی» و «ترمزها» که بر سطوح اضطراب در جهتهای مخالف تأثیر میگذارند.
نقش شگفتانگیز سلولهای ایمنی در اضطراب
به جای نورون ها، که بیشتر برای انتقال سیگنال ها و تشکیل مدارهای مغزی شناخته شده اند، تنظیم کننده های اضطراب که به تازگی کشف شده اند، سلول های ایمنی هستند. به نظر میرسد این سلولها که «میکروگلیا» یا «میکروگلیا» نامیده میشوند، تأثیر مستقیمی بر رفتار مضطرب موشها دارند. در حالی که پاسخ های اضطرابی یک گروه افزایش می یابد، پاسخ های اضطرابی گروه دیگر کاهش می یابد.
همانطور که دان ون درن، محقق فوق دکتری در دانشگاه پنسیلوانیا و نویسنده اصلی مقاله منتشر شده در مجله “روانپزشکی مولکولی” (دانشگاه پنسیلوانیا)، می گوید: “این تغییر الگو نشان می دهد که وقتی سیستم ایمنی مغز معیوب و ناسالم است، می تواند منجر به اختلالات عصبی روانی بسیار خاصی شود.”
تصویر میکروسکوپ فلورسانس میکروگلیا (اشکال انشعاب زرد) پیوند شده به مغز موش. رنگ قرمز نشان دهنده میکروگلیاهای پیوند شده با مهندسی ژنتیکی، رنگ سبز نشان دهنده سلول های ایمنی به نام ماکروفاژها و رنگ آبی نشان دهنده هسته های سلولی است.
اعتبار: دان ون درن
اثرات متضاد میکروگلیا بر اضطراب
اگرچه مطالعات قبلی نشان داد که میکروگلیا در اضطراب موثر است، دانشمندان فکر میکردند که همه آنها به طور مشابه عمل میکنند. اما زمانی که محققان عملکرد زیرمجموعه خاصی از میکروگلیا به نام Hoxb8 را مختل کردند، موش ها رفتاری شبیه به اضطراب از خود نشان دادند. با این حال، با مسدود کردن همزمان فعالیت همه میکروگلیاها، از جمله میکروگلیاهای Hoxb8 و غیر Hoxb8، موشها به طور طبیعی رفتار کردند.
این نتیجه شگفتانگیز باعث شد محققان فکر کنند که گروههای مختلف میکروگلیا ممکن است عملکردهای متضادی داشته باشند. این امکان وجود دارد که میکروگلیاهای Hoxb8 اضطراب را سرکوب کنند و میکروگلیاهای غیرHoxb8 اضطراب را افزایش دهند. برای تأیید این ایده، تیم تأثیرات هر گروه را به طور مستقل مورد بررسی قرار داد.
آزمایش مکانیسمهایی در مغز که اضطراب را تسریع و ترمز میکنند
برای جداسازی اثرات هر گروه، محققان رویکردی غیرعادی در پیش گرفتند. آنها انواع خاصی از میکروگلیا را به موش هایی که اصلا میکروگلیا نداشتند پیوند زدند.
آزمایشات نشان می دهد که میکروگلیا بدون Hoxb8 مانند یک پدال گاز برای اضطراب عمل می کند. وقتی به موشها فقط میکروگلیا غیر Hoxb8 داده شد، رفتارهای مرتبط با اضطراب را افزایش دادند (مانند پرخوابی). تمیز کردن بیش از حد و از مناطق باز خودداری کنید خودشان را نشان دادند. در واقع، در غیاب سلول های مخالف، پاسخ اضطراب به طور مداوم فعال باقی می ماند.
در مقابل Hoxb8 microglia به عنوان یک سیستم ترمز عمل می کرد. موش هایی که فقط میکروگلیا نوع Hoxb8 دریافت کردند، رفتاری شبیه به اضطراب نشان ندادند. از سوی دیگر، موشهای دارای هر دو نوع میکروگلیا آرام به نظر میرسند. اگرچه میکروگلیا فاقد Hoxb8 آنها را مضطرب می کرد، اثر جبرانی نوع Hoxb8 از این رفتارها جلوگیری کرد.
D.، استاد ژنتیک انسانی در یوتا و نویسنده ارشد این مطالعه. به گفته “Mario Capecchi” (Mario Capecchi)، “این دو جمعیت میکروگلیا نقش های متضادی را بازی می کنند. آنها با هم سطوح مناسبی از اضطراب را در پاسخ به رویدادهای محیطی در موش ایجاد می کنند.”
نویسنده ارشد این مطالعه، دکتر ماریو کاپچی، توضیحاتی را روی یک تخته سفید با نمودارهای میکروگلیا در مغز می نویسد.
اعتبار: اعتبار: چارلی اهلرت/دانشگاه بهداشت یوتا
پیامدهای درمان اضطراب
محققان معتقدند این کشف پیامدهایی برای تحقیق و در نهایت درمان اختلالات اضطرابی دارد. در این زمینه، Capci می گوید: “دو گروه میکروگلیا با عملکردهای مشابه در انسان وجود دارد.”
با این حال، اکثر داروهای روانپزشکی موجود در حال حاضر برای هدف قرار دادن نورون ها به جای سلول های ایمنی در مغز طراحی شده اند. با درک چگونگی تأثیر میکروگلیا بر اضطراب، درمانهای آینده ممکن است بر تقویت سیستم ترمز طبیعی مغز یا کاهش شتابدهنده بیش فعال تمرکز کنند. همانطور که کپکی می گوید: “این دانش راهی برای بازیابی توانایی کنترل سطوح اضطراب فراهم می کند.”
به گفته ون درن، اگرچه کاربردهای پزشکی هنوز فاصله زیادی دارد، “اما احتمالاً در آینده، هدف قرار دادن جمعیت سلول های ایمنی بسیار خاص در مغز و جایگزینی آنها با روش دارویی یا ایمونوتراپی امکان پذیر خواهد بود.” این یک تغییر بزرگ در روش درمان اختلالات عصبی روانی خواهد بود.»
154800
147,060
بخش
عکس روی جلد: طراحی گرافیکی سلول های مغز
اعتبار: Shutterstock
منبع: SciTechDaily
منبع: دیجیکالا مگ
