رئیس اینستاگرام می گوید، دیگر نمی توانید به چشمان خود اعتماد کنید تا به شما بگوید چه چیزی واقعی است

خطر اصلی اینستاگرام این است که با تغییر جهان با سرعت بیشتری، این پلتفرم نمی تواند به آن ادامه دهد. با نگاهی به سال 2026، یک تغییر اساسی: اصالت در حال تبدیل شدن به بی نهایت قابل تکرار است.

همه چیزهایی که سازندگان را مهم می‌کرد، توانایی واقعی بودن، برقراری ارتباط، داشتن صدایی که نمی‌توان جعل کرد، اکنون برای هر کسی با ابزار مناسب قابل دسترسی است. دیپ فیک بهتر می شود. Al عکس‌ها و ویدیوهایی تولید می‌کند که از رسانه‌های گرفته شده قابل تشخیص نیستند.

قدرت از نهادها به افراد منتقل شده است زیرا اینترنت این امکان را برای هر کسی که ایده قانع کننده ای دارد می تواند مخاطب پیدا کند. هزینه توزیع اطلاعات صفر است.

افراد، نه ناشران یا برندها، مشخص کرده اند که بازار قابل توجهی برای محتوای مردم وجود دارد. اعتماد به موسسات به پایین ترین حد خود رسیده است. ما به محتوای خودگرفته از سازندگانی که به آنها اعتماد داریم و آنها را تحسین می کنیم روی آوردیم.

ما دوست داریم از “شبه هوش مصنوعی” شکایت کنیم، اما محتوای شگفت انگیز زیادی در مورد هوش مصنوعی وجود دارد. حتی محتوای با کیفیت هوش مصنوعی نیز ظاهری دارد: بیش از حد براق، پوست بیش از حد صاف. این تغییر خواهد کرد: محتوای هوش مصنوعی واقعی تری را مشاهده خواهیم کرد.

اعتبار در حال تبدیل شدن به یک منبع کمیاب است و تقاضای بیشتری را برای محتوای سازنده ایجاد می کند، نه کمتر. نوار در حال حرکت از “می توانید ایجاد کنید؟” به “آیا می توانید چیزی را ایجاد کنید که فقط شما می توانید آن را ایجاد کنید؟”

اگر زیر 25 سال نباشید، احتمالا اینستاگرام را به عنوان خوراکی از عکس های مربعی تصور می کنید: آرایش صیقلی، پوست صاف و مناظر زیبا. آن خوراک مرده است. مردم سال‌ها پیش از اشتراک‌گذاری لحظات شخصی برای تغذیه خودداری کردند.

راه اصلی اشتراک‌گذاری مردم اکنون در پیام‌های پیامکی است: عکس‌های تار و ویدیوهای لرزان از تجربیات روزمره. عکس های کفش. و برنامه های کاربردی نامطلوب

این زیبایی شناسی خام به محتوای عمومی و همه اشکال هنری گسترش یافته است.

شرکت های دوربین بر روی زیبایی شناسی اشتباه شرط بندی می کنند. آنها در حال مسابقه دادن هستند تا در سال 2015 همه را شبیه یک عکاس حرفه ای جلوه دهند. اما در دنیایی که هوش مصنوعی می تواند تصاویر بی عیب و نقص تولید کند، حرفه ای به نظر رسیدن چیزی است که اهمیت دارد.

تولید تصاویر چاپلوس ارزان و مصرف خسته کننده است.

مردم محتوایی می خواهند که واقعی باشد. سازندگان با تجربه تر به تصاویر تولید نشده و نامطلوب تکیه می کنند. در دنیایی که می توان همه چیز را کامل کرد، نقص به یک سیگنال تبدیل می شود.

خامی دیگر فقط یک ترجیح زیبایی شناختی نیست: یک آزمایش است. دفاعی است. روشی برای گفتن: این واقعی است زیرا ناقص است.

هوش مصنوعی نسبتاً سریع هر زیبایی شناسی را که می خواهید ایجاد می کند، از جمله موارد ناقصی که معتبر به نظر می رسند. در آن مرحله، ما باید توجه خود را به این که چه کسی چیزی می گوید، نه آنچه گفته می شود، معطوف کنیم.

در بیشتر زندگی‌ام می‌توانستم با خیال راحت تصور کنم که عکس‌ها یا فیلم‌ها تا حد زیادی ثبت دقیق لحظاتی هستند که اتفاق افتاده است. واضح است که این دیگر صدق نمی کند و سال ها طول می کشد تا ما سازگار شویم.

ما از فرض اینکه آنچه می بینیم به طور پیش فرض واقعی است، به شک و تردید حرکت خواهیم کرد. توجه کنید که چه کسی چیزی را به اشتراک می گذارد و چرا. این ناخوشایند خواهد بود: ما از نظر ژنتیکی مستعد باور کردن چشمان خود هستیم.

پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام در شناسایی محتوای هوش مصنوعی کار خوبی انجام می‌دهند، اما به مرور زمان با بهبود هوش مصنوعی بدتر می‌شوند. انگشت نگاری رسانه واقعی به جای رسانه جعلی عملی تر خواهد بود.

تولیدکنندگان دوربین به صورت رمزنگاری تصاویر را پس از ضبط امضا می کنند و زنجیره ای از نگهبانی ایجاد می کنند.

برچسب زدن تنها بخشی از راه حل است. ما باید خیلی بیشتر برجسته شویم

زمینه در اشتراک‌گذاری محتوای حساب‌ها تا افراد بتوانند تصمیمات آگاهانه بگیرند. چه کسی پشت این صورتحساب است؟

در دنیایی از فراوانی بی‌نهایت و شک بی‌نهایت، سازندگانی که می‌توانند اعتماد را حفظ کنند و اصالت را – با واقعی بودن، شفاف بودن و سازگار بودن – نشان دهند، برجسته خواهند شد.

ما باید بهترین ابزارهای خلاقانه را بسازیم. محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی را برچسب بزنید و محتوای معتبر را تأیید کنید. نشانه هایی از اعتبار در مورد اینکه چه کسی پست می کند ظاهر می شود. به بهبود رتبه برای اصالت ادامه دهید.

اینستاگرام باید به طرق مختلف و به سرعت تکامل یابد.