نقد و بررسی فیلم بازگشت به سایلنت هیل; بی احترامی بزرگ به هواداران

بازگشت به سایلنت هیل ترسناک است… اما نه از نوع خوب. کریستوفر گانز کارگردان فیلم سال 2006 “Silent Hill” پس از تقریبا 20 سال به دنیای یکی از بهترین مجموعه بازی های ویدئویی بازگشت و تحسین برانگیزترین داستان خود را به بدترین شکل ممکن روی پرده بزرگ آورد. بازگشت به سایلنت هیل (Return to Silent Hill) اقتباسی از دومین بازی از سری بازی های سایلنت هیل است که سال گذشته منتشر شد. اما همانطور که تیم Bloober موفق شد شاهکار سری Silent Hill را به یک بازی ترسناک فراموش نشدنی دیگر تبدیل کند، Guns ثابت کرد که نباید به دنیای Silent Hill بازگردد. در بررسی بازگشت به سایلنت هیل، تصمیمات ضعیف گانس در اقتباس جدید بازی ویدیویی را مورد بحث قرار دادم.

هشدار! نقد و بررسی «Return to Silent Hill» خطر افشای داستان فیلم و بازی اصلی را دارد

نقد و بررسی فیلم بازگشت به سایلنت هیل; اقتباسی که نباید انجام شود

هالیوود بارها ثابت کرده است که اقتباس از بازی های ویدیویی کار ساده ای نیست. از Borderlands فقط چند ماه پیش تا دنباله آن Five Nights at Freddy's، تعداد فیلم‌های بد بازی ویدیویی بسیار بیشتر از فیلم‌های خوب است. شاید به همین دلیل است که این بار برای ساخت فیلمی درباره «سیلنت هیل ۲» به سراغ کریستوفر گانز، کارگردان آشنای طرفداران این مجموعه رفته اند. گانز که کارگردانی و نویسندگی این فیلم در سال 2006 را بر عهده داشت، 20 سال پیش به نوعی توانست جهان و داستان این سریال ترسناک کونامی را به تصویر بکشد. در همین حال، فیلم “Silent Hill: Revelations” (Silent Hill: Revelation) نیز وجود دارد که در سال 2012 به عنوان دنباله فیلم 2006 اکران شد، زمانی که بحث سه بعدی هنوز داغ بود. اما همانطور که کریستوفر گانز مشتاق بازگشت به کارگردانی نیست، «آشکارها» نیز چیزی برای گفتن ندارد. با این حال، پس از انتشار نسخه بازسازی شده «Silent Hill 2»، کونامی متوجه شد که تقاضا برای این مجموعه به خصوص قسمت دوم آن زیاد است و دوباره به سراغ گانس های داغ رفت تا فیلم بعدی را اضافه کند.

در حالی که بازسازی «Silent Hill 2» موفقیت‌آمیز نبود، حداقل توانست گروه جدیدی از بینندگان جوان‌تر را به بازی‌های اصلی جذب کند. اما “بازگشت به سایلنت هیل” نه تنها برای بینندگان جوان، بلکه برای طرفداران مسن تر نیز جذاب خواهد بود. «بازگشت به سایلنت هیل» همانطور که از نامش پیداست بیشتر برای کسانی مفید است که با بازی ها آشنا هستند و حالا می خواهند به دنیای خود بازگردند. زیرا اگر با داستان بازی اصلی آشنا نباشید، فیلمنامه Guns به شما کمکی نمی کند.

داستان با جیمز ساندرلند (جرمی اروین) شروع می شود. هنرمندی که روزی برای خود امید و آرزو داشت، اکنون در ورطه یأس فرو رفته است. جیمز که هنوز پس از پایان رابطه اش با دوست دخترش مری (هانا امیلی اندرسن) از یک فروپاشی روانی رنج می برد، اغلب در سفرهای آخر شب خود باعث دردسر می شود. درمانگر او، ام (نیکولا الکسیس)، محرم اسرار و صبور است که می خواهد به جیمز کمک کند. با این حال، با رسیدن نامه ای از مری، جیمز به سرعت همه چیز را رها می کند و به سایلنت هیل باز می گردد. شهری که با مریم آشنا شدند و با هم زندگی کردند.

با بازگشت به سایلنت هیل، جیمز بلافاصله متوجه می شود که چیزی درست نیست. شهر کاملاً پوشیده از خاکستر و مه است و تنها ساکنان آن هیولاهای (نه چندان ترسناک) هستند که جیمز از آنها فرار کرد. جیمز با سفر به اطراف شهر و مواجهه با افرادی که با بازیگران سایلنت هیل آشنا هستند، به تدریج با ماهیت واقعی رابطه خود با مری کنار می‌آید.

همانطور که احتمالاً می دانید، این رابطه جیمز و مری اساس روایت «سیلنت هیل 2» را تشکیل می دهد. هیولاها و کابوس هایی که در سایلنت هیل می بینیم نتیجه ناامیدی و فروپاشی ذهنی جیمز در رابطه با مری است. با این حال، این رابطه از طریق فلاش بک در «بازگشت به سایلنت هیل» خود را نشان می دهد. گانز به جای اینکه در مورد ماهیت این رابطه دقیق تر باشد، از همان فرقه ای که در فیلم اول بود بازدید می کند و نقش آنها را در کابوس زندگی مری و جیمز بررسی می کند.

در ادامه فیلم، Guns سعی می کند شما را با ترس های احمقانه و ناگهانی بترساند. که البته در این زمینه موفق نمی شود; در این میان، بازی‌های Silent Hill به جای تکیه بر ترس‌های فراطبیعی یا خشونت دوگانه، بر فضا و دنیای داستان برای ترساندن بیننده تکیه دارند. گانز این موضوع را تا حد امکان در اولین فیلمش، تپه خاموش، پیاده کرد. اگرچه او از سال 2006 تنها یک فیلم دیگر ساخته است (2014 The Beast and the Beauty)، اما در «بازگشت به سایلنت هیل» به نظر می رسد که تمام ظرافت های کارش در فیلم اول را فراموش کرده است و داستان اصلی و نقش شخصیت های کلیدی دیگر را با تصمیمات روایی خودسرانه پیچیده تر می کند.

البته فکر نمی‌کنم یک فیلمنامه مناسب بتواند اجرای بهتری از ارواین و اندرسون داشته باشد. ایروین که جیمز را در اجرای بیش از حد خشک یا کاریکاتوری نشان می دهد، یا از روی بوم می افتد یا از روی آن می افتد. اندرسون مدام شما را با آرایش و کلاه های عجیب از صحنه بیرون می کند. شما با یک فیلم ترسناک روانی روبرو نیستید. می توانید تصور کنید که این دو بازیگر وقتی با هم می آیند چه زوج مقاومت ناپذیری می سازند. خوشبختانه گانز در نهایت ما را از دست جیمز و مری نجات می دهد و با خودکشی جیمز به ما آرامش می دهد. البته 6 پایان مختلف در بازی اصلی وجود دارد و کونامی هنوز اعلام نکرده که کدام پایان صحیح است یا Canon; بنابراین گانز هر کدام را که دوست داشت انتخاب کرد و در پایان آن را درج کرد.

ترس های احمقانه جایگزین وحشت روانی می شوند

اگر یک چیز خوب در مورد “سیلنت هیل” (2006) وجود داشت، تکیه آن بر جلوه های ویژه مکانیکی و گریم بود. گانز دارای CGI بلندپروازانه تری در «بازگشت به سایلنت هیل» است. این تصمیمی است که باعث می شود فیلم بدتر از آنچه هست به نظر برسد. هیولاهای کامپیوتری اسیدپاش با پرستاران همیشه مخوف و البته سر هرمی (که برای چند دقیقه می آید و می رود) در کنار هم قرار گرفته اند و ظاهری درهم و لحن بصری از هم گسیخته ایجاد می کنند. «بازگشت به سایلنت هیل» با بودجه 23 میلیون دلاری نسبت به فیلم قبلی (که در سال 2006 تقریباً 50 میلیون دلار بودجه داشت) بودجه کمتری داشت. استفاده بیش از حد از CGI، به خصوص زمانی که بودجه کم است، ایرادات فیلم را تشدید می کند و این دقیقاً همان چیزی است که در Return to Silent Hill اتفاق افتاد.

خوشبختانه، آکیرا یامائوکا، آهنگساز بازی های اصلی، برای این فیلم بازگشت و موسیقی نمادین خود را به Guns، یکی از شناخته شده ترین و ارزشمندترین عناصر دنیای Silent Hill، آورد. (آنها از موسیقی یامائوکا در فیلم 2006 استفاده کردند و حتی همان موسیقی متن و قسمت های آغازین و پایانی بازی را به فیلم آوردند). “بازگشت به سایلنت هیل” به ما یادآوری می کند که بدون تصویر و داستان خوب، موسیقی نمی تواند به اندازه بازی ها موثر باشد. با این حال این موسیقی تنها عنصری است که هر سریالی را قابل تحمل می کند. احتمالاً تهیه‌کنندگان فیلم به همین نتیجه رسیده‌اند، زیرا سکوت برای داستانی که عمدتاً در تپه «ساکت» اتفاق می‌افتد، نادر است. لحظاتی که می‌توانند با سکوت پس‌زمینه یا جلوه‌های صوتی آزاردهنده‌ای که وحشت دنیای جیمز را نشان می‌دهند ترس‌ها را تشدید کنند، با موسیقی مداوم و جلوه‌های صوتی نه چندان عالی تضعیف می‌شوند.

متأسفانه Return to Silent Hill اقتباسی شایسته از یکی از مهم ترین بازی های ویدیویی تمام دوران نیست. کریستوفر گانز نتوانست انتظارات را برآورده کند و فیلمی بی روح تولید کرد که نه به بازی اصلی وفادار بود و نه فیلمنامه مناسبی داشت که بتوان آن را به عنوان یک فیلم مستقل تماشا کرد. در اینجا ما با فیلمی هستیم که مانند هزاران فیلم هر روز در پلتفرم های مختلف پخش می شود و به همین سرعت فراموش می شود.

سال جدید را با مجموعه «فال اوت»، یکی از بهترین اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی در تمام دوران آغاز کردیم. «بازگشت به سایلنت هیل» ممکن است در حال حاضر جزو «بدترین فیلم‌های سال 2026» باشد و به ما یادآوری می‌کند که بازی اصلی همچنان بر تمامی بازسازی‌ها یا اقتباس‌ها برتری دارد. شاید این شکست باعث شود کونامی متوجه شود که نباید به سایلنت هیل بازگردد.

هویت فیلم “بازگشت به سایلنت هیل” (به سایلنت هیل برگردید)

مدیر: کریستوفر گانز
نویسنده: کریستوفر گانس، ساندرا و آن، ویل اشنایدر، بر اساس بازی ویدیویی Silent Hill 2 کونامی.
بازیگران: جرمی اروین، هانا امیلی اندرسون، ایوی تمپلتون، پیرس ایگان، رابرت استرنج، نیکولا الکسیس
محصول: 2026، ایالات متحده و فرانسه
امتیاز سایت IMDb به فیلم: امتیاز 4.1 از 10
امتیاز فیلم در روتن تومیتوز: 18%
خلاصه داستان: وضعیت روحی جیمز پس از به هم خوردن رابطه او با دوست دخترش مری خوب نیست. پس از دریافت نامه ای از مری، او به سرعت به شهر سایلنت هیل می رسد. جایی که برای اولین بار مریم را دید و در کنار او مستقر شد. پس از رسیدن به سایلنت هیل، جیمز متوجه می شود که کل شهر پوشیده از خاکستر و مه غلیظ است و خبری از ساکنان آن نیست. در عوض، چیزی که در انتظار جیمز است یک کابوس است که ماهیت واقعی رابطه جیمز و مری را آشکار می کند…

نقد و بررسی فیلم بازگشت به سایلنت هیل نظر شخصی نویسنده است و لزوما بیانگر جایگاه دیجی کالا مگ نیست.

منبع: دیجی کالا مگ