رتبه بندی فیلم های جومانجی از بدترین به بهترین

در سال ۱۹۹۵ «جومانجی» در سینماها اکران شد و به یک پدیده جهانی تبدیل شد. این فیلم فراموش نشدنی با بازی رابین ویلیامز داستان یک بازی تخته ای مرموز را روایت می کند که بازیکنانش را در دنیایی بیگانه به دام انداخته است. این محصول جو جانستون با سه دنباله در طول سال ها ادامه یافت و اکنون یکی از محبوب ترین فرنچایزهای اکشن ماجراجویی محسوب می شود. شاید اکنون بهترین زمان برای بررسی فیلم های قبلی این مجموعه قبل از ورود Jumanji 4 باشد.

4- Zathura: A Space Adventure

• سال انتشار: 2005
• مدیر: جان فاورو
• بازیگران: جونا بوبو، جاش هاچرسون، داکس شپرد، کریستن استوارت، تیم رابینز، فرانک اوز، جان الکساندر، داگلاس تیت
• امتیازی که کاربران سایت IMDb به فیلم داده اند: 6.3 از 10
• امتیاز فیلم Rotten Tomatoes: 77 از 100

اگرچه «جومانجی» یک فرنچایز محبوب است و سال ها در حافظه جمعی سینمادوستان حک شده است، اما هنوز تعداد قابل توجهی از بینندگان از وجود فیلمی به نام «زاتورا: اودیسه فضایی» بی اطلاع هستند. «زاتورا» در واقع دومین قسمت از دنیای «جومانجی» است که در مسیری کاملا متفاوت با نسخه های دیگر این مجموعه پیش می رود.

“Zatora” از رمانی به همین نام نوشته کریس ون آلزبورگ اقتباس شده است. همان نویسنده ای که دنیای «جومانجی» را خلق کرد. اما ارتباط واقعی فیلم با جومانجی بر اساس همان بازی تخته ای مرموز است، با این تفاوت که یک خانه معمولی را به میدان جنگ فضایی تبدیل می کند. فیلم سعی می کند با جایگزینی فضای آشنای جنگل با کشتی ها، روبات ها و تاریکی بی پایان فضا، هویتی مستقل برای خود بسازد.

داستان حول محور دو برادر به نام‌های والتر (جاش هاچرسون) و دنی (جونا بوبو) می‌چرخد که بازی «زاتورا» را در زیرزمین خانه‌شان پیدا می‌کنند و ناخواسته وارد بن‌بستی می‌شوند که خروج از آن آسان نیست. اگرچه کریستن استوارت و داکس شپرد نیز در این فیلم حضور دارند، اما چندان به چشم نمی آیند. شاید این مشکل اصلی زاتورا باشد. برخلاف نسخه اصلی و دو دنباله آن، در این فیلم از بازیگر معروف و کاریزماتیک خبری نیست.

از سوی دیگر، تشبیه فیلم به «جومانجی» بدیهی بود. نقاط ضعف تیم بازیگری زاتورا با یادآوری بازی فراموش نشدنی رابین ویلیامز بیشتر نمایان می شود. فیلم از نظر روایی کمی سرگرم کننده است، اما جذابیت کافی برای درگیر نگه داشتن تماشاگر و کشاندن آن تا انتها ندارد.

اما اگر زاتورا به خاطر چیزی به یادگار بماند، آن جلوه های ویژه آن است. CGI فیلم برای زمان خود چشمگیر بود و هنوز هم می توان رگه هایی از جاه طلبی را در آن دید. اینجاست که نقش کارگردان مطرح می شود و مشخص است که جان فاورو تلاش می کند تا کار را به خوبی انجام دهد و استانداردهای فنی برای او در اولویت است.

«زاتورا» شاید ضعیفتر از سه فیلم دیگر باشد، اما بی ارزش نیست. این فیلم بیشتر شبیه یک تجربه ثانویه است. این تلاشی است برای گسترش یک ایده موفق که حداقل از نظر بصری و کارگردانی چیزی برای ارائه دارد و پتانسیل بالای دنیای “جومانجی” را به ما یادآوری می کند.

3- Jumanji: The Next Level

• سال انتشار: 2019
• مدیر: جیک کاسدان
• بازیگران: دواین جانسون، جک بلک، کوین هارت، کارن گیلان، نیک جوناس، آکوافینا، الکس ولف، مورگان ترنر، دنی دویتو
• امتیازی که کاربران سایت IMDb به فیلم داده اند: 6.6 از 10
• امتیاز فیلم Rotten Tomatoes: 72 از 100

«جومانجی: سطح بعدی» چهارمین و آخرین فیلم این مجموعه تاکنون است. این نسخه ما را به همان دنیای عجیب و پرحادثه ای که در قسمت قبل با آن آشنا شده بودیم برمی گرداند. چهار شخصیت اصلی بار دیگر وارد بازی می شوند، اما این بار هیچ چیز آن طور که انتظار می رود پیش نمی رود. بازی شکسته شده، قوانین تغییر کرده اند و در کنار شخصیت های قدیمی، دو چهره جدید به داستان می پیوندند: پدربزرگ بدخلق اسپنسر، ادی (دنی دویتو) و دوست قدیمی اش مایلو (دنی گلاور). اضافه شدن این دو نفر لحن فیلم را از ابتدا کمی متفاوت می کند.

با بازگرداندن بازیگران اصلی (جک بلک، کارن گیلان، کوین هارت، و دواین جانسون)، The Next Step یک ترفند داستانی خنده‌دار را ارائه می‌کند: این بار، شخصیت‌ها در آواتارهای قبلی خود گیر نکرده‌اند. به عنوان مثال، یک یخچال به جای فرانکلین در بدن پروفسور شلدون اوبرون قرار داده شد. همین جابه‌جایی‌ها هستند که بیشتر شوخی‌ها و موقعیت‌های کمدی فیلم را تشکیل می‌دهند و به بازیگران اجازه می‌دهند تا طیف جدیدی از استعدادهای خود را باز کنند.

با این حال، این ایده بسیار جالب فیلم را در مواقعی بسیار آشفته می کند. سطح بعدی آنقدر آواتارها و جابجایی‌های بدن اضافه می‌کند که گاهی ردیابی دقیقاً چه کسی در بدن چه کسی است به یک تمرین ذهنی تبدیل می‌شود. اگرچه این شلوغی به طور جدی روی ریتم کلی تاثیر نمی گذارد، اما باعث می شود فیلم نسبت به قسمت قبل تمرکز کمتری داشته باشد.

با وجود این، تماشای فیلم همچنان سرگرم کننده است. بلک، هارت، جانسون و گیلان عاقلانه نه تنها شخصیت های جدید را به تصویر می کشند، بلکه ردپایی از هویت قبلی آواتارها را نیز حفظ می کنند. کاری که روی کاغذ ساده به نظر می رسد، اما در عمل مستلزم کنترل دقیق لحن و نواختن است. The Next Step قطعا در بخش بازیگری نمره خوبی می گیرد.

«گام بعدی» فیلمی نسبتاً جاه طلبانه است که به جای تکرار فرمول های نسخه قبلی، سعی در گسترش دنیای مدرن «جومانجی» دارد. معرفی شخصیت های جدید، تاکید بیشتر بر ماموریت ها (Quests) و ساختار صحنه محور، فیلم را بیش از پیش به منطق بازی های ویدیویی نزدیک می کند. شاید این جاه طلبی در لحظاتی منجر به افراط و تفریط شود، اما نتیجه همچنان یک بلاک باستر پر انرژی و خوش آهنگ است. در مجموع، The Next Step کامل نیست، اما قابل مدیریت است و راه را برای نسخه بعدی هموار می کند.

2- جومانجی: به جنگل خوش آمدید

• سال انتشار: 2017
• مدیر: جیک کاسدان
• بازیگران: دواین جانسون، کوین هارت، جک بلک، کارن گیلان، الکس وولف، مدیسون آیسمن، نیک جوناس، بابی کاناول
• امتیازی که کاربران سایت IMDb به فیلم داده اند: 6.9 از 10
• امتیاز فیلم Rotten Tomatoes: 77 از 100

زمانی که خبر ساخت «به جنگل خوش آمدید» منتشر شد، طبیعی بود که هواداران و بینندگان با تردید مواجه شوند. بازسازی یا احیای فیلمی که هنوز در حافظه جمعی زنده است و بیش از هر چیز دیگری به کاریزمای بی نظیر رابین ویلیامز وابسته است، می تواند به راحتی به فاجعه ای پرهزینه تبدیل شود. اما «به جنگل خوش آمدید» از همان ابتدا تصمیم درستی می گیرد: نه سعی می کند جایگزین نسخه کلاسیک شود و نه به نوستالژی متکی است. فیلم جومانجی را از یک بازی رومیزی به یک بازی ویدیویی قدیمی می برد و با معرفی گروهی از نوجوانان که به بازی کشیده می شوند، منطق دنیای آن را به روز می کند. بنابراین نه تنها میراث نسخه اصلی را از بین نمی برد، بلکه آن را به بهترین شکل ممکن مدرن می کند.

قوی ترین جنبه فیلم «به جنگل خوش آمدید» بازیگران آن هستند. هر چهار بازیگر اصلی در موقعیتی قرار دارند که باید در برابر تیپ های تثبیت شده خود بازی کنند. ایده آواتارها (جوانانی با بدن و توانایی های متفاوت) به بازیگران اجازه می دهد تا لایه ای طنزآمیز و در عین حال خودآگاه به نقش های خود اضافه کنند. در همین حال، جک بلک هر صحنه را در نقش بتانی می‌دزدد. بازی او تلفیقی از اغراق، مشاهده و تمسخر کلیشه های فرهنگی است و شاید یکی از خاطره انگیزترین آثار دوران هنری او باشد.

با این حال، جایی که فیلم از نسخه 1995 پیشی می گیرد، در زمینه جلوه های بصری است. استفاده از فناوری های مدرن، دنیای «جومانجی» را جزئی تر، پویا و باورپذیرتر کرده است. طراحی لوکیشن ها قابل توجه است و جلوه های ویژه به جای خودنمایی بیننده را در منطق بازی ویدیویی غوطه ور می کند. در نتیجه با وجود غیرواقعی بودن ذاتی داستان، حس «حضور» در دنیای فیلم از بین نمی رود; گویی مخاطب یکی از آواتارهایی است که از صحنه ای به صحنه دیگر پرتاب می شود.

شاید مقایسه «به جنگل خوش آمدید» با نسخه کلاسیک اصلی آن کمی بی انصافی باشد، اما در یک چیز شکی نیست. این فیلم کاری را انجام می دهد که بسیاری از سریال ها موفق به انجام آن نمی شوند. دنباله‌ای را خلق می‌کند که نه تنها شایسته وجود است، بلکه از برخی جهات حتی از نسخه اصلی پیشی می‌گیرد. “به جنگل خوش آمدید” ثابت کرد که سریال جومانجی همچنان می تواند خلاقانه و سرگرم کننده باشد.

1-جومانجی

• سال انتشار: 1995
• مدیر: جو جانستون
• بازیگران: رابین ویلیامز، بانی هانت، کرستن دانست، بردلی پیرس، جاناتان هاید، بی بی نیورتس، پاتریشیا کلارکسون
• امتیازی که کاربران سایت IMDb به فیلم داده اند: 7.1 از 10
• امتیاز فیلم Rotten Tomatoes: 55 از 100

هیچ چیز به اندازه کلاسیک نیست. به خصوص اگر آن اثر جایگاه خود را در فرهنگ عامه حفظ کند. بیش از دو دهه بعد، نسخه اصلی “جومانجی” هنوز جادویی به نظر می رسد. این فیلمی است که با معرفی آن بازی تخته ای نفرین شده و قوانین بی رحمانه اش تخیل مخاطب را به خود جلب کرد و حتی امروز هم دیدن جعبه ای پر از بازی های گرد و خاکی در زیرزمین کمی آزاردهنده به نظر می رسد. “جومانجی” فقط یک ماجراجویی فانتزی نیست. هشداری کودکانه اما جدی در مورد بازی با چیزهای بی معنی.

در زمان اکران فیلم، رابین ویلیامز در اوج محبوبیت خود بود و حضور او به تنهایی می توانست فروش را تضمین کند. اما بازی او در نقش آلن بسیار بیشتر از یک امتیاز تجاری است. ویلیامز آلن را نه به عنوان یک قهرمان فانتزی، بلکه به عنوان یک مرد شکسته که در زمان به دام افتاده و دوران کودکی خود را از دست داده است، به تصویر می کشد. حتی در میان فیل ها، گیاهان گوشتخوار و شکارچیان جنگل، این لایه انسانی است که به مخاطب اجازه می دهد با شخصیت اصلی همذات پنداری کند.

فیلم ماجراجویی خود را از دیدگاه جودی و پیتر پیش می برد. دو کودک کنجکاو بازی را پیدا کردند و دوباره جعبه آن را باز کردند. بازی کرستن دانست در نقش جودی و بردلی پیرس در نقش پیتر تعادل دقیقی بین بی گناهی و وحشت ایجاد می کنند. کودکانی که برای درک عواقب انتخاب های خود بسیار کوچک هستند. علاوه بر این، بازگشت آلن و حضور سارا (بانی هانت) به عنوان پلی بین دو نسل مختلف عمل می کند، نسلی که قربانی بازی است و نسلی که بهای کنجکاوی خود را می پردازد. شیمی بین این شخصیت های کودک و بزرگسال، «جومانجی» را از یک فانتزی ساده به داستانی درباره مسئولیت، ترس و بلوغ تبدیل می کند.

«جومانجی» با وجود ظاهر رنگارنگ و خانوادگی اش از نمایش لحظات تاریک ابایی ندارد. اتفاقا این تاریکی است که فیلم را به پایان می رساند. یک جنگل خطرناک، حیوانات وحشی و تهدید دائمی به مرگ به شما یادآوری می کند که این بازی کودکانه نیست. حتی پایان خوش فیلم هم با بررسی دقیق تر طعم تلخی دارد. آلن و سارا بازی را ترک می‌کنند، زمان به عقب برمی‌گردد، زندگی «اصلاح می‌شود»، اما بهای آن سنگین است: ۲۶ سال از زندگی‌شان ناپدید می‌شود، خاطراتی که هویت‌شان را شکل می‌دهد پاک می‌شود و زخمی که زمان بر روح‌شان زده است، هرگز به طور کامل التیام نخواهد یافت.

«جومانجی» یکی از بهترین فیلم های خانوادگی تاریخ است که مخاطب را سرگرم می کند و زیرکی آن را دست کم نمی گیرد. جلوه های ویژه با توجه به زمان تولید همچنان قابل احترام است و داستان جالبی دارد. قسمت های بعدی هم شگفت انگیز هستند، اما حقیقت این است که بدون این فیلم، بدون آن بازی تخته لعنتی و بدون رابین ویلیامز، دنیای «جومانجی» برای همیشه فراموش می شد.

منبع: movieweb