نقد و بررسی Screamer – اگر می‌خواهید سریع‌تر بروید، جیغ بزنید

اسکفگیر یک بازی مسابقه ای آرکید است که از شما می خواهد در نحوه رانندگی خود تجدید نظر کنید. کمی بعد از اینکه پشت فرمان نشستم، آنچه را که می دانستم دور انداختم. طرح کنترل دوقلوی آن، جایی که سمت چپ هدایت می‌کند و سمت راست دریفت را کنترل می‌کنند، بیش از حد خارجی احساس می‌شد.

بله، من می دانم که سایر بازی های مسابقه ای آرکید قبلاً چنین طرح های کنترلی را انجام داده اند. 2020 رانش اینرسیبرای مثال، در حال حاضر از رانندگی دوقلو استفاده می‌کند، اما قبلاً هرگز آن را بازی نکرده بودم، آماده نبودم. Shmup و سایر تیراندازهای دوقلو I دارند آنها به وفور بازی کردند، اما تمرین آنها در اینجا کمکی نکرد. نه، جیغ زن احساس می کند یک جانور کاملاً متفاوت است. بهترین راه برای خلاصه کردن ناآشنا بودن آن این است که از شما بخواهیم نوشتن را با دست غیرمسلط خود تصور کنید: می بینید، می دانید که قلم ها چگونه کار می کنند و ممکن است بتوانید آنقدر محکم بگیرید که جوهر را روی کاغذ بیاورید، اما خطوط و خروش هایی که ظاهر می شوند، دستخط معمول شما نیستند.

ترمز بسیار حساس است. کوچکترین لمس آنقدر سرعت شما را کاهش می دهد که تقریباً از هر گوشه ای عبور می کنید، در حالی که رانش، به ویژه، فقط به ماهرانه ترین شیب چوب نیاز دارد.”

خوشبختانه، مال جیغ خطوط مسابقه انجام دهید با تمرین عمدی شوید (چیزی که دست چپ من و قلم احتمالا هرگز به آن نخواهند رسید). علیرغم کنترل های غیر متعارف آن، جیغ زن با تمام بازی‌های مسابقه‌ای آرکید مورد علاقه‌تان اشتراکات مشترک دارد: موقعیت‌یابی قبل از گوشه، زمان‌بندی و نگهداری جریان خود را با عادت کردن به نوع خاص هندلینگ خودروی خود نشان می‌دهد. تقویت‌ها، چرخش‌های بی‌نقص، ضربه‌ها و سایر اقدامات ویژه شخصیت‌ها را اضافه کنید، و آنچه در ابتدا سخت به نظر می‌رسید، به یکی از ماشین‌های مسابقه‌ای درگیر مکانیکی تبدیل می‌شود که به یاد دارم.

قطعا در ابتدا، مال جیغ وسایل نقلیه احساس سنگینی، قدرتمندی و استقرار می‌کنند، بیشتر شبیه ماشین‌های عضلانی علمی-تخیلی هستند تا مانند سلاح‌های دقیق تنظیم شده. این فیزیکی فقط اصطکاک را افزایش می دهد. در ابتدا احساس می کردم مثل یک ماشین هستم و در حال تقلا بودم، زیرا هیچ کدام از ما نمی توانستیم جای پای دیگری را به دست آوریم. اما، پس از پیمودن کیلومتر و کیلومتر مال فریادزن در حالت‌های آرکید متعدد، در واقع وقتی متوجه شدم که با این وسایل نقلیه باید با ملایمت رفتار کرد، نه با زور وحشیانه، شگفت زده شدم.

ترمز فوق العاده حساس است. کوچکترین لمس سرعت شما را به اندازه ای کاهش می دهد که به شما امکان می دهد تقریباً هر چرخشی را انجام دهید، در حالی که رانش به ویژه فقط به ماهرانه ترین شیب چوب نیاز دارد. حساسیت آن به این معنی است که بسته به سرعت نزدیک، مسیر، عرض منحنی، دقت زاویه آن و غیره، اغلب تنها زمانی امکان پذیر است که از راس یک منحنی عبور کند. کنترل های دست و پا گیر و اصلاحات بیش از حد مداوم من به تدریج ناپدید شدند. با سفر در جاده‌های بدون مانع حملات زمانی و چالش‌های ایست بازرسی، در نهایت راهنمایی واضحی یافتم. دریفت ها از میان توالی گوشه ها جریان پیدا کردند و در یک حرکت صاف و رضایت بخش ادغام شدند.

“استفاده از همگام سازی باعث ایجاد آنتروپی می شود که تهاجمی و دفاع رزمی ماشین شما است.”

اما در داخل جیغ زنمسابقه فقط خطوط تمیز نیست. تعویض دنده به سواری یک پالس ریتمیک می دهد، در حالی که ضربه زدن روی دکمه شانه چپ درست زمانی که سرعت سنج به دور در دقیقه مورد نیاز می رسد به موتور یک تقویت لحظه ای می دهد. پنجره‌های زمان‌بندی بزرگ و نشانه‌های بصری واضح، زمان بهینه برای تعویض دنده را نشان می‌دهند، و همچنین لرزش کنترل‌کننده را تقویت می‌کند که تمرکز در جاده را آسان‌تر می‌کند.

مهمتر از همه، بازی از تنبیه اشتباهات بیش از حد سخت اجتناب می کند، زیرا مراحل اولیه دنده به طور کامل شتاب شما را از بین نمی برد. فقط تقویت میکرو را از شما سلب می کند. این یک تمایز کوچک اما مهم است که من از توسعه دهندگان به خاطر آن قدردانی می کنم. می بینید، در حالی که جریان، سیالیت و حرکت در مدارهای ایزوله قابل دستیابی هستند، مسابقه پر هرج و مرج، دستیابی به کمال را تقریباً غیرممکن می کند.

حالا این منفی نیست. من هرج و مرج را در آغوش می کشم. من فقط اشاره می کنم که دیوانگی از مال جیغ نبرد چرخ به چرخ باعث می شود موقعیت یابی قبل از گوشه، بوسیدن اوج و دریفت های عالی در درجه دوم بقا قرار گیرد. در واقع، تعویض دنده تنها مکانیکی بود که می توانستم به طور مداوم با آن کار کنم.

و اشکالی ندارد: هر کدام را می بینید مال جیغ وسایل نقلیه مجهز به یک دستگاه اکو هستند، یک دستگاه آینده نگر که شارژ را جمع آوری می کند تا روی دو منبع در هم تنیده هزینه کند: همگام سازی و آنتروپی. به طور مستقل از طریق رانندگی بدون برخورد و تعویض دنده به موقع پر می شود، با Sync شما می تواند Boost و Perfect Boost را انجام دهد، دومی نسخه کمی سخت تر است که متکی به آزاد کردن فرمان ورودی پس از مدت زمان مشخصی است.

استفاده از همگام سازی باعث ایجاد آنتروپی می شود که تهاجمی و دفاع رزمی ماشین شما است. سیستم Strike شما را با حریفان برخورد می کند و شاسی آنها را به قطعات شعله ور تبدیل می کند. Overdrive ماشین شما را به موشک تبدیل می کند، هر دشمنی را منفجر می کند و شما را برای لحظه ای آسیب ناپذیر نگه می دارد.

“مال فریادزن حالت داستانی جایی است که الهام‌گیری از انیمه‌های بازی به منصه ظهور می‌رسد، جایی که نبردهای پرسرعت در یک تورنمنت خطرناک با مضامین انتقام، رقابت و جاسوسی شرکتی شکل می‌گیرد.

وقتی کنترل این سیستم ها را در اختیار دارید، عالی است. یک ضربه به موقع می تواند حرکت را به نفع شما تغییر دهد. مشکل اینجاست که این حس کنترل ناسازگار است. پیش‌بینی شوت‌های مخالف ممکن است دشوار باشد، اغلب با فضای کمی برای واکنش وارد می‌شوند و باعث می‌شود که برخی برخوردها کمتر شبیه بازی‌های تاکتیکی و بیشتر شبیه شکست‌های اجتناب‌ناپذیر باشد.

همراه با کمبود باندهای لاستیکی در بازی، عقب افتادن می تواند به سرعت به یک مبارزه غیرقابل نجات تبدیل شود. در حالی که تولید همگام‌سازی هر چه به ترتیب شما پایین‌تر باشد افزایش می‌یابد و امکان افزایش مکرر را فراهم می‌کند، ارزیابی تأثیر آن در طول گرمای نبرد دشوار است (حداقل در سختی متعادل). نتیجه: مال جیغ مبارزه به هیجان و غیرقابل پیش بینی می افزاید، اما گاهی اوقات به قیمت انصاف، به خصوص زمانی که بدون تقصیر خودتان در حال لنگیدن به پشت میدان هستید.

علاوه بر حالت‌های استاندارد Arcade که قبلاً ذکر شد، Score Challenge و Team Races یک زوج را برجسته می‌کنند مال فریادزن عدم تعادل های دیگر اولی یکی از راه‌های اصلی برای باز کردن گزینه‌های سفارشی‌سازی است، جایی که «اعضای» تیم در مقابل «رهبران» قرار می‌گیرند، که تفاوت آشکار بین عملکرد خودرو را برجسته می‌کند، جایی که خودروهای پیشرو به‌طور قابل‌توجهی سریع‌تر و رقابتی‌تر هستند. استفاده از ماشین‌های عضو در این حالت می‌تواند مانند یک نبرد سخت باشد، و یک حلقه پیشرفت ایجاد می‌کند که احساس تنبیه غیرضروری می‌کند، مگر اینکه سختی آن کاهش یابد.

در همین حال، مسابقات تیمی، لایه‌های استراتژیک پنهان را نشان می‌دهند، اما هرگز کاملاً محقق نمی‌شوند. ایده این است که هم تیمی ها پرخاشگری را با موقعیت پیست متعادل می کنند، اما واقعیت بیش از حد آشفته است. با توجه به اتفاقات زیادی که در یک زمان اتفاق می‌افتند، تأثیرگذاری بر نتایج فراتر از مسابقه دادن به طور مخرب تا حد امکان و پایان دادن به سطح بالا دشوار است. در عمل، مسابقات تیمی مانند Free For All کار می کنند، فقط با تنظیمات بیشتر برای همان سود.

مال فریادزن حالت داستانی جایی است که الهام‌گیری از انیمه بازی به منصه ظهور می‌رسد، جایی که نبردهای پرسرعت در یک تورنمنت خطرناک با مضامین انتقام، رقابت و جاسوسی شرکت‌ها شکل می‌گیرد. از نظر ساختاری، از طریق فصل‌های کوتاه اپیزودیک که تیم‌های مختلف، انگیزه‌های آن‌ها و ناآرامی‌های در حال جوشیدن در صفوف آنها را معرفی می‌کند، آشکار می‌شود. تلاش واضحی برای ساختن یک دنیای منسجم در اینجا وجود دارد، و به طور کلی کار می کند. روایت کلی عمدا جریان می یابد، با فتنه به طور پیوسته با همپوشانی داستان هر تیم.

به همین ترتیب، عملکرد خوب است، و در میان مسابقه‌های پرسرعت و با اثرات سنگین بر روی کنسول پایه PS5 به آرامی و به طور مداوم اجرا می‌شود.

مشکل من در سرعت آن است. فصل‌های اولیه به‌ویژه استاکاتو، مملو از توضیح و توضیح با جیب‌های اکشن در مسیر هستند که به‌جای تعیین لحظه‌ها، به عنوان نقطه‌گذاری عمل می‌کنند. به همین ترتیب، کار شخصیت یک ناهمواری را نشان می دهد. به استثنای Róisín آتشین، که انگیزه قوی او با صداگذاری به یاد ماندنی تقویت می شود، هر یک از شخصیت ها نتوانستند تأثیری بر من بگذارند. اشاراتی از قوس‌های عاطفی ریشه‌دار وجود دارد – به‌ویژه گابریل شروع به نشان دادن جرقه‌های بار خانوادگی می‌کند – اما بسیاری از بازیگران هنوز توسعه نیافته‌اند. جاه طلبی غیرقابل انکاری در اینجا وجود دارد، اما ارائه برای مسابقه ای که آن را احاطه کرده است بسیار کند است.

اما از نظر بصری جیغ زن من را بیشتر از آنچه که فیلم قبل از انتشار پیشنهاد می کرد تحت تاثیر قرار داد. مناظر شهری با نور نئون، سطوح بازتابنده و تضادهای جسورانه آن حس شگفت انگیزی از جو را به مسابقات می بخشد. خود خودروها از رزمناوهای سایبرپانک کاملاً مجهز و بکر گرفته تا گرند تورهای باتجربه که هویت هر وسیله نقلیه و راننده آن را متمایز می‌کنند، هستند.

به همین ترتیب، عملکرد خوب است، و در میان مسابقه‌ای پرسرعت و با اثرات سنگین، به نرمی و به طور مداوم روی PS5 پایه اجرا می‌شود. این چیزی است که ما از Milestone و قدرت بهینه سازی آن انتظار داریم. یکی دیگر از زمینه هایی که استودیو معمولاً در آن برتری می یابد، طراحی صدا است، اگرچه در اینجا کمی ناامید کننده است. نت‌های موتور فاقد تهاجمی خامی است که طراحی فوق‌العاده ماشین‌ها وعده داده است و تفاوت کوچک اما قابل توجهی بین ظاهر این خودروها و صدای آنها ایجاد می‌کند.

در نهایت، جیغ زن به عنوان یک بازی مسابقه ای آرکید که مایل به ریسک کردن است تعریف می شود. در حالی که در ابتدا برای دستان در طول جلسات طولانی ناراحت کننده و مطمئناً خسته کننده است، فرمان دوقلوی آن پس از تسلط یافتن بسیار مفید است. بازی‌هایی که از مکانیک پشتیبانی می‌کنند عمیق هستند، و اگرچه همیشه آنطور که پیشنهاد می‌شود استراتژیک نیستند، اما یک حلقه جذاب فراتر از سرعت دویدن را به خط پایان می‌رسانند. مشکلات تعادل، پیشرفت و داستان ناهموار از شدت سواری کم می کند، اما در کل نقاط قوت بازی بیشتر از معایب آن است.

چیزی غیرقابل انکار در اینجا وجود دارد. جیغ زن او راننده ای است که شاید چرخ را دوباره اختراع نمی کند، اما دقیقاً به این دلیل برجسته می شود که جرات دارد تلاش کند.

این بازی در پلی استیشن 5 بررسی شده است.