“عروس!” بررسی: این ویژگی موجود فمینیستی ثابت می کند که همه هیولاها یکسان خلق نشده اند

در دنیایی از هیولاهای داغ و روابط عاشقانه پیچیده، فیلم‌های عاشقانه گوتیک واقعاً جای خود را در قلب مخاطبان مدرن بازیافته‌اند. از مخلوق در فرانکنشتاین گیلرمو دل تورو گرفته تا حسرت و اشتیاق در بلندی‌های بادگیر زمرد فنل، عاشقانه‌های گوتیک به سرعت بازگشته‌اند – و در دومین کارگردانی مگی جیلنهال، “بیا!” قطعا از این قاعده مستثنی نیست

در اینجا صادقانه می گویم، حتی اگر این ژانر مدام برمی گردد، اما من مخاطب هدف نیستم. شاید از نظر جمعیتی اینطور باشم، اما سلیقه‌های سینمایی‌ام را به همین سادگی توصیف می‌کنم – دوست دارم رمان‌های عاشقانه‌ام کمدی‌های خنده‌آمیز باشند، و چشمم را روی هر نشانه‌ای از ترس یا عصبانیت بیش از حد می‌بندم. با آن، به تماشای «بیا!» نشستیم. پس از تماشای تریلر نسبتاً تیره‌تر، از اینکه ترجیحات من (از جمله گور) به فیلم منتقل شد، شگفت‌زده شدم.