راز کارت های تاروت در Cyberpunk 2077 – سرنوشت وی (V) از همان دقیقه اول روی دیوارها نوشته شده بود

در Cyberpunk 2077، بیست نقاشی دیواری تاروت در سراسر نایت سیتی پنهان شده که کوئست فرعی Fool on the Hill بازیکن را به کشف آن‌ها می‌برد. هر کارت دقیقا در محلی کشیده شده که با معنای سنتی‌اش گره خورده؛ از The Tower کنار برج آراساکا تا The Fool در آغاز مسیر وی (V). میستی (Misty)، صاحب مغازه Esoterica، در طول بازی برای وی کارت می‌خواند و حتی پایان‌بندی‌های بازی هم نام کارت‌های تاروت مثل The Star، The Devil و Temperance را روی خود دارند. این مقاله رد این نمادها را از دیوارهای شهر تا دک اصلی رایدر وایت دنبال می‌کند.

بیشتر بازیکنان Cyberpunk 2077 نایت سیتی را با تبلیغات نئونی، بیلبوردهای غول پیکر و شلوغی بی وقفه اش به یاد می آورند. اما در میان همین آشفتگی بصری، مجموعه ای از نقاشی های دیواری وجود دارد که تقریبا هیچ کس در ساعت های اول بازی متوجهشان نمی شود؛ نقاشی هایی که هرکدام تصویر یک کارت تاروت هستند و روی هم رفته، پیش از آنکه بازیکن حتی بداند سرنوشت شخصیتش چه خواهد شد، آن را روی دیوارهای شهر نوشته اند.

این تصمیم استودیوی CD Projekt Red یکی از هوشمندانه ترین لایه های روایی بازی است. تاروت در Cyberpunk 2077 نه یک ارجاع تزئینی است و نه یک ایستراگ ساده؛ بلکه ساختاری است که کل قوس داستانی وی (V) روی آن سوار شده و حتی نام پایان بندی های بازی نیز از همان کارت ها گرفته شده اند.

کوئست Fool on the Hill و بیست دیواری پنهان شهر

پس از پایان اکت اول و اتفاقی که برای وی می افتد، میستی (Misty) کوئست فرعی ای با نام Fool on the Hill را در اختیار بازیکن قرار می دهد. ماموریت ساده به نظر می رسد: در سراسر نایت سیتی، نقاشی های دیواری با طرح کارت های تاروت پیدا و اسکن کن. اما هرچه بازیکن جلوتر می رود، متوجه می شود این نقاشی ها تصادفی جایگذاری نشده اند. هر کارت دقیقا در مکانی کشیده شده که رویداد متناظرش در داستان همان جا اتفاق افتاده یا اتفاق خواهد افتاد.

روشن ترین نمونه، کارت The Tower است که روی دیواری در نزدیکی برج آراساکا نقش بسته؛ یعنی همان جایی که همه چیز برای وی از هم می پاشد. در سنت تاروت هم دقیقا همین معنا به این کارت نسبت داده می شود: فروریختن ناگهانی ساختاری که فکر می کردی محکم است. یا کارت The Fool، که پیش از هر چیز دیگری وی را توصیف می کند؛ کسی که بدون آنکه بداند در چه چیزی پا گذاشته، سفرش را آغاز می کند.

مجموع این نقاشی ها در نسخه اصلی بازی حدود بیست مورد است و در بسته الحاقی Phantom Liberty چند نمونه دیگر به داگ تاون اضافه شد. نکته جالب اینکه بازیکنی که کوئست را کامل می کند، در انتها با هنرمند پشت این دیوارنگاره ها روبه رو می شود و می فهمد کل این پروژه، خودش بخشی از روایت بوده است.

میستی، کارت خوان نایت سیتی

اگر تاروت در این بازی یک صدای انسانی داشته باشد، آن صدا متعلق به میستی اولشفسکی (Misty Olszewski) است؛ زنی که مغازه ای به نام Misty’s Esoterica را درست بالای کلینیک ویکتور (Viktor Vector) می گرداند و در دنیایی که همه چیزش پروتز فلزی و ایمپلنت است، تنها کسی است که هنوز به چیزی فراتر از سخت افزار باور دارد.

میستی برای وی کارت می خواند و این خوانش ها در طول بازی تکرار می شوند. اما نکته ظریفی که خیلی از بازیکنان از دست می دهند این است که او هیچ وقت آینده را قطعی اعلام نمی کند. لحن او همیشه احتمالی است؛ کارت را می گذارد، معنایش را می گوید و انتخاب را به وی واگذار می کند. این دقیقا همان چیزی است که تاروت سنتی هم ادعا می کند: کارت ها ابزار پیش بینی جبری نیستند، بلکه آینه ای برای دیدن موقعیت فعلی و مسیرهای پیش رو هستند. نویسندگان بازی این تمایز را به خوبی فهمیده اند و همین باعث می شود میستی به جای یک شخصیت خرافاتی، یکی از عاقل ترین آدم های نایت سیتی به نظر برسد.

پایان بندی هایی که اسمشان کارت تاروت است

قاطع ترین شاهد بر اینکه تاروت ستون فقرات روایت بازی است، نام پایان بندی هاست. Cyberpunk 2077 چند پایان مختلف دارد و هرکدام دقیقا نام یکی از کارت های آرکانای اعظم را یدک می کشد:

The Star برای مسیری که وی نایت سیتی را با آلدکالدوها ترک می کند و به سمت امیدی مبهم اما واقعی می رود. در تاروت، این کارت نماد امید پس از ویرانی است و درست بعد از The Tower در ترتیب سنتی کارت ها قرار می گیرد.

The Sun برای مسیری که وی به افسانه شهر تبدیل می شود؛ کارتی که معنایش موفقیت آشکار و درخشش است، اما در متن بازی طعم تلخی هم دارد.

Temperance برای پایانی که در آن جانی سیلورهند کنترل بدن را به دست می گیرد. این کارت در تاروت به معنای تعادل، آشتی و کنار آمدن دو نیروی متضاد است و انتخابش برای این پایان بندی بی نظیر است.

The Devil برای مسیری که وی با آراساکا معامله می کند؛ کارتی که در سنت تاروت نماد اسارت، وابستگی و معامله ای است که هزینه اش را دیرتر می فهمی.

و در نهایت The Tower، که نام پایان بندی Phantom Liberty است و همان معنای فروپاشی را حمل می کند.

کسی که با معنی این کارت ها آشنا باشد، پیش از تماشای پایان بندی می تواند حدس بزند در انتظارش چیست. ترتیب و مفهوم این بیست و دو کارت در منابع مرجعی مثل ویکی پدیا توضیح داده شده و فروشگاه های تخصصی مثل ایران تاروت هم نسخه های چاپی همین دک ها را عرضه می کنند.

چرا دک بازی این شکلی است؟

نگاه دقیق تر به طرح ها نشان می دهد هنرمندان بازی از یک الگوی مشخص پیروی کرده اند: دک رایدر وایت. این دک که در ابتدای قرن بیستم با طراحی پاملا کولمن اسمیت و زیر نظر آرتور ادوارد ویت منتشر شد، تقریبا استاندارد جهانی تاروت است و بیشتر تصویرسازی هایی که امروز از این کارت ها در ذهن داریم از همان جا می آید. نقاشی های نایت سیتی همان ترکیب بندی و همان نمادها را دارند، فقط با پالت رنگی و بافت گرافیتی بازسازی شده اند.

اگر بعد از تمام کردن بازی کنجکاو شدی که این کارت ها در شکل اصلی شان چه شکلی هستند و هرکدام دقیقا چه معنایی دارند، مرور معنی کارت های آرکانای اعظم تجربه دوباره بازی را کاملا عوض می کند؛ چون آن وقت متوجه می شوی هر دیواری که بی تفاوت از کنارش رد شده ای، یک اسپویلر آشکار بوده است. ایران تاروت هم نسخه های مختلف این دک را با همان طراحی کلاسیک ارائه می دهد و نسخه رایدر وایت آن نزدیک ترین چیزی است به آنچه روی دیوارهای نایت سیتی می بینی.

چیزی که Cyberpunk 2077 درست فهمید

بازی های زیادی سراغ تاروت رفته اند، از Persona گرفته تا The Binding of Isaac، اما اغلبشان کارت ها را به یک مکانیک گیم پلی یا یک المان بصری تقلیل داده اند. کاری که CD Projekt Red انجام داد از جنس دیگری است: آن ها ساختار روایی یک داستان تماما مدرن و تکنولوژیک را روی سیستمی بنا کردند که قدمتش به قرن پانزدهم می رسد.

و شاید نکته اصلی هم همین تضاد باشد. در شهری که آدم ها اعضای بدنشان را با فلز عوض می کنند و خاطراتشان را روی چیپ ذخیره می کنند، هنوز کسی هست که تکه های مقوا را روی میز می چیند و از سرنوشت حرف می زند. Cyberpunk 2077 هیچ وقت میستی را مسخره نمی کند. برعکس، پایان بندی هایش را با اسم کارت های او نامگذاری می کند.

صفحه رسمی بازی در استیم

eip