این گجت جذاب در مورد هوش مصنوعی شعر بدی می نویسد

من هرگز به اندازه دوربین شعر مجذوب و ناامید نبودم.

این یک شی لذت بخش است. سفید و قرمز گیلاسی با یک بند پارچه ای همسان، بازیگوش و لو-فای ستایش انگیزی به نظر می رسد. اگر آن را در قفسه فروشگاه می دیدم، قطعا آن را دریافت می کردم.

اما به غیر از اینکه ظاهراً جذاب است، دقیقاً مطمئن نیستم که چیست. منظورم اینه که میدونم قضیه چیه و. این دوربینی است که به جای عکس، از طریق هوش مصنوعی شعر می‌سازد. شما یک عکس می گیرید و به جای چاپ عکس، شعری را دریافت می کنید که با هوش مصنوعی الهام گرفته شده از صحنه، روی کاغذ رسید حرارتی چاپ شده است. اما پس از چاپ ده‌ها شعر، تنها می‌توانم احساس ناامیدی را گزارش کنم تا اینکه الهام گرفته باشم.

روی خود دوربین هیچ صفحه نمایشی وجود ندارد، فقط یک دکمه شاتر و یک صفحه که به شما امکان می دهد سبک متفاوتی از شعر را انتخاب کنید. این تنها زمانی کار می کند که به یک شبکه Wi-Fi متصل شده باشید، تصویر شما و پیامی که به تنظیمات دوربین انتخابی شما مرتبط است را به ابر منتقل می کند. حدود 30 ثانیه بعد، چاپگر یک شعر را خروجی می دهد. مانند رسید فروشگاه مواد غذایی آن را پاره کنید، آن را برای دوستان/همسر/گربه خود بخوانید، بشویید و تکرار کنید. خود شعرها همگی کمی شبیه به این هستند، با الهام از عکسی که در آشپزخانه خود گرفتم:

انگشتان فنجان را خم می کنند-
کابینت های سفید مال خود را نگه می دارند
راز:
آوریل دیگر

دوربین شعر محصول همکاری کلین کارولین ژانگ، طراح سابق توییتر و رایان ماتر، کارمند سابق گوگل است. آنها این مفهوم را از طریق تکرار پر زحمت به زندگی تبدیل کردند و آن را از یک ایده عجیب و غریب به نمونه اولیه مقوایی به یک محصول کاربردی تبدیل کردند. سال گذشته آنها در کنفرانس سالانه Figma در مورد اوج و فرودهای روابط مشترک خود یک ارائه عمیق ارائه کردند. بعداً در سال 2025، آنها از هم جدا شدند. ژانگ بر تولید دسته 2 دوربین شعر نظارت داشت که در کارخانه ای در شنژن به عنوان بخشی از اقامت در MIT به جای دستی با کمک دوستان در نیویورک مونتاژ شد. سری دوم دوربین ها با نصف قیمت اصلی به فروش رفت: 349 دلار به جای 699 دلار. آن مقدار فروخته شده است. یک دسته سوم برای ماه می وعده داده شده است.

مکانیک دوربین شعر مبتکرانه است. چگونه می توان یک ابزار بدون صفحه نمایش یا برنامه تلفن همراه متصل به Wi-Fi دریافت کرد؟ شما از برنامه وب ساده Poetry Camera برای تولید کد QR استفاده می کنید. دوربین خود را به سمت کد بگیرید و به طور خودکار متصل می شود. باهوش یک LED در اطراف شاتر وجود دارد که وضعیت یا مشکلات اتصال را به شما اطلاع می‌دهد و چاپگر نیز پیامی را منتشر می‌کند که به شما اطلاع می‌دهد وقتی آنلاین است. چیز خوبی در مورد ابزاری وجود دارد که با یک پیام چاپی فیزیکی با کاربر خود ارتباط برقرار می کند.

همچنین می توانید به پورتالی برای دوربین خاص خود دسترسی داشته باشید که در آن می توانید دستورالعمل ها را برای هر تنظیم شعر سفارشی کنید. که واقعا به من علاقه مند بود شعر بسیار عالی است، اما غزل ها و هایکوهای مربوط به خط کفش در نوشته من خیلی زود قدیمی شدند.

بازنویسی دستورات سرگرم کننده به نظر می رسید. من آموخته ام که شما باید فعالانه او را مربی کنید نه یک شعر بنویسید، حتی با یک اعلان کاملاً جدید که شعر را ذکر نمی کند. اما زمانی که این کار را انجام دادم، با موفقیت حالتی ایجاد کردم که نقل قول مناسبی را چاپ می کند پارک ژوراسیک بر اساس آنچه در یک صحنه شناسایی می کند. حالت دیگر شرایط آب و هوای فعلی را هنگام گرفتن عکس از پنجره توصیف می کند و پیش بینی روز را به من می دهد. اما همه پیشنهادات من جواب نداد و فرآیند آزمون و خطا برای فهمیدن دلیل آن خسته کننده شد.

دوربین بعد از چند دقیقه به حالت Sleep می رود و زمانی که این کار انجام شد، باید آن را مجددا راه اندازی کنید و منتظر بمانید تا دوباره به شبکه وصل شود. هنگامی که از کار می افتد، دوربین یکی از چند پیام خطا را به سبک شعر چاپ می کند. اولین باری که این اتفاق افتاد زیبا بود، اما بعد از نیم دوجین تلاش از بین رفت. همچنین به این معنی است که شما دقیقاً نمی دانید مشکل چیست – آیا پیشنهاد من به گاردریل برخورد کرده است؟ آیا از روتر وای فای خیلی دور بودم؟ مطالب مرتبط: هر چه تلاش کردم نتوانستم دوربین را به هات اسپات آیفون خود وصل کنم، بنابراین آزمایش من به خانه محدود شد.

شک ندارم که دوربین شعر محصول ذهن های با استعداد و فداکار است. اما به نظر من یک مصنوع از هوش مصنوعی است که سال‌ها پیش آن را می‌شناختیم، زمانی که همه ما در مورد ChatGPT هیجان‌زده بودیم، زمانی که یک LLM چیزی که شبیه یک شعر می‌نوشت جدید بود و همه ما کمی کمتر در مورد چت‌بات‌ها خسته بودیم.

من را قدیمی خطاب کنید، اما فکر می‌کنم ارزش هنری مانند شعر مستقیماً به انسانیت خالق آن گره خورده است. سعی کردم این را کنار بگذارم و دوربین شعر را بدون تعصب بپذیرم، اما شاید هیچ وقت با آن سرگرم نمی شدم. دوربین شعر کلماتی را در کنار هم قرار می دهد که در ظاهر عمیق و معنادار به نظر می رسند، اما بی روح به نظر می رسند و مانند کالری های خالی خوانده می شوند. هوش مصنوعی می تواند ابزار قدرتمندی برای ایجاد نرم افزار باشد، اما نوشتن شعر معنادار حداقل به روح نیاز دارد. یک کامپیوتر یک کامپیوتر ندارد، مهم نیست که سرمایه گذاران خطرپذیر چه چیز دیگری می گویند.

من هنوز مطمئن نیستم که دوربین شعر چیست، اما یک چیز را می دانم: این برای من نیست.

عکاسی توسط آلیسون جانسون/The Verge