نقد و بررسی فیلم سینمایی Outcome | پیام ظاهرا مهمی که بامزه نیست | موبوگیم

آثار کمدی، از دیرباز مورد توجه فیلمسازان بوده است. در میان این فیلم‌ها، تعدادی وجود دارند که کارگردانان و نویسندگان آن‌ها، از فضای گیشه فاصله گرفته و تصمیم بر ساخت اثری سینمایی با پیام انسانی یا آموزنده داشته‌اند. به نظر می‌رسد فیلم Outcome یکی از آن‌هاست. در این متن، به نقد و بررسی این اثر خواهیم پرداخت.

داستان طرح اثر، ساده است: بازیگری مشهور که در ظاهر دوست‌داشتنی و در باطن، مغرور و دهان‌بین است، از وجود فیلمی آگاه می‌شود که ممکن است آینده‌ی هنری‌اش را به خطر بیندازد. به همین دلیل، در پی یافتن آن فیلم، مجبور به عذرخواهی از کسانی می‌شود که به آن‌ها بدی کرده است. این خلاصه، نشان‌دهنده‌ی پتانسیل بالای فیلم در ایجاد موقعیت‌های کمدی و درام است. اما آنچه روی کاغذ بود، در عمل به خوبی اجرا نشد. فیلم‌نامه‌ی جونا هیل، برخلاف ظاهر بی‌نقص خود، هیچ عمقی در خط روایت، کاراکترها و گره‌افکنی‌های موجود در مسیر فیلم‌نامه ندارد. این‌گونه به نظر می‌رسد که جونا هیل به ایده‌ی خوب خود تکیه کرده و توجهی نسبت به پردازش بیشتر آن نداشته است. این سناریوی ساده، در طول اثر، باعث ناتوانی مخاطب در درک رفتار کاراکترها و واکنش آن‌ها می‌شود. در کنار این نکته، کمدی استفاده شده در Outcome، کلیشه‌ای‌ترین نوع طنز است. جونا هیل در ارائه‌ی کمدی نیز، به تضاد، مسائل سطحی بزرگسالانه و موقعیت‌های کلاسیک تکراری بسنده کرده است. این سبک، شاید به میزان کم و با استفاده‌ی دقیق، بتواند بیننده را بخنداند؛ اما قرار دادن پایه‌ی اثر بر آن، با عدم پذیرش از سوی مخاطب همراه است.

کارگردانی جونا هیل، برخلاف فیلم‌نامه‌اش، در Outcome قابل قبول است. او که پیش‌تر، آثاری همچون Travis Scott: Wake Up، Mid90s و مستند Stutz را در کارنامه‌ی خود داشته، در Outcome سبک نوینی را نسبت به گذشته برگزیده است. می‌توان گفت پس از Mid90s، بهترین ارائه را در این قامت از او شاهد هستیم. قاب‌های سینمایی، بازیگردانی حرفه‌ای، پیشبرد اثر در لوکیشن‌های متنوع و متناسب با یکدیگر و… از نکات قابل توجه در کارگردانی جونا هیل هستند.

هشدار اسپویل

در سکانس ورود دوباره‌ی ریف هاوک به فروشگاه عروسک و مواجه شدن با خرید و فروش مواد مخدر، به شکلی، قطع زمانی اتفاق می‌افتد. این تکنیک، با کارگردانی درست و دقیق جونا هیل، باعث می‌شود مخاطب متوجه انزوای هاوک در دوره‌ی اعتیاد خود شود. این نتیجه‌گیری از سوی بیننده، به صورت غیرمستقیم در پیشبرد داستان به او کمک می‌کند.

تنها ضعف جونا هیل در این بخش، ناتوانی در اجرای کمدی موقعیت‌ها است. این سبک کمدی، که نیاز به تسلط کامل بر تمام اجزای موجود در صحنه دارد، تنها در چند پلان به نتیجه رسیده و مخاطب را به خنده واداشته است. پایبندی به چهارچوب تعیین‌شده در ضبط و محدودیت‌های موجود در لوکیشن‌ها، باعث عدم موفقیت Outcome در این سبک شدند.

از بازیگران این فیلم، می‌توان به جونا هیل، کیانو ریوز، کامرون دیاز و مارتین اسکورسیزی اشاره کرد. کیانو با سابقه‌ی درخشان خود در بازیگری، این‌بار نیز به خوبی از عهده‌ی نقش برآمده و به شخصیت بدل شده است. تسلط ریوز بر میمیک صورتش، نقش‌آفرینی او را باورپذیر می‌کند. تنها ایراد این بازیگر، سرعت زیاد او در تغییر حالات است. کیانو ریوز در لحظات فروپاشی، با تنشی بی‌منطق رفتار می‌کند و مخاطب را از درک وضعیت روحی و روانی خود محروم می‌سازد. برخلاف کیانو ریوز، بازی دیاز مبتدیانه، کلیشه‌ای و سطحی است. این میزان از سادگی، نه تنها هنرپیشه را به شخصیت نمی‌رساند، بلکه بیننده او را حتی در حد یک تیپ نمی‌بیند. از دیگر بازیگران اثر که عملکردی ضعیف داشته‌اند، می‌توان به جونا هیل اشاره کرد. او که در کنار کیانو ریوز به عنوان نقش مکمل حضور دارد، شبیه به یک نقیضه (Parody) از یک شخص واقعی رفتار می‌کند. بیان سریع و بدون احساس دیالوگ‌ها نیز، از نشانه‌های عدم تسلط او بر کاراکتر مدنظر هستند. در کنار بازی‌های متفاوت هنرمندان، ایفای نقش مارتین اسکورسیزی قابل تأمل است. او در Outcome اساساً به بازی در نقش خود پرداخته است. این پرداخت متفاوت، در کنار جزئیات موجود در رفتار کاراکتر، مانند تیک عصبی یا مکث‌ها، به نقش Red هویت بخشیده و نتیجه‌ای نو در میان سایر بازیگران داشته است.

از نقاط قوت جدیدترین ساخته‌ی جونا هیل، می‌توان تصویربرداری و تدوین آن را نام برد. بنوت دبی، مدیر تصویربرداری اثر که سابقه‌ی تصویربرداری در آثاری همچون Spring Breakers، Lost River و Paani را دارد، در Outcome عملکردی به مراتب بهتر از گذشته داشته است. حرکات درست، جایگذاری دقیق و Dolly zoom‌ها، نمونه‌هایی از نکات مثبت فیلمبرداری دبی هستند. در کنار او، مونتاژ نیک هوی نیز قابل تحسین است. هوی که برای تدوین سریال The Night Of موفق به دریافت جایزه شد، این‌بار نیز به خوبی عمل کرده و با کات‌ها و ترنزیشن‌های مناسب، جلوه‌ای زیبا به Outcome بخشیده است. تنها نقطه‌ضعف هوی، عدم هماهنگی نماها به لحاظ بصری است. در طول فیلم، گاه از فیلتری برای وضوح بهتر تصاویر و نزدیک‌تر شدن به اتمسفر سینمایی استفاده شده است. این استفاده اما به دلیل عدم مداومت، مخاطب را دچار سردرگمی می‌کند. بهتر بود که این بخش مونتاژ، از ثباتی نسبی برخوردار باشد.

علاوه بر موارد فوق، موسیقی متن Outcome ساخته‌ی جان برایون از نقاط قوت این اثر به شمار می‌آید. برایون که پیش از این آهنگسازی فیلم‌های Delivery Man، Eternal Sunshine of the Spotless Mind و انیمیشن ParaNorman را برعهده داشته، در Outcome تلاش کرده ضمن فاصله گرفتن از تم مرسوم این ژانر، فضایی متفاوت را برای مخاطبان ایجاد کند. موسیقی فیلم کوتاه و مؤثر است. در واقع برایون با کاهش میزان استفاده از ارکسترال و بهره‌گیری از آن در ابعاد کوچک‌تر، قصد جلوگیری از یکنواختی در موسیقی را داشته است. موسیقی در لحظات دارای تعلیق، ارائه‌ی اطلاعات و time-lapse، به آرامی نواخته شده و جذابیت را در آن پلان دوچندان می‌کند.

طراحی صحنه و دکور در Outcome، در نزدیک شدن فیلم به دنیای مدنظر جونا هیل، نقش مهمی داشته است. طراحی، با استفاده از عناصر لوکس در ابتدای اثر و تنزل تدریجی آن‌ها به وسایل روزمره، به صورت غیرمستقیم در انتقال پیام اثر نقش داشته است. به علاوه، استفاده از تم رنگی زرد در دکور، لحظات دارای تشویش درونی را برای تماشاگران ملموس‌تر کرده و باعث ارتباط بهتر آن‌ها با کاراکتر می‌شود. البته، طراحی صحنه در سکانس‌هایی با لوکیشن محدود، با مشکلاتی همراه بوده و نتوانسته در دیزاین به نتیجه‌ی مطلوبی برسد.

در پایان، می‌توان Outcome را این‌چنین ارزیابی کرد: فیلمی که با ظاهر کمدی، قصد ارائه‌ی پیامی مهم را به مخاطبان خود داشت. هفتمین تجربه‌ی کارگردانی جونا هیل در سینما، تصمیم داشته تا رفتاری انسان‌دوستانه را به بیننده‌ی خود یادآوری کند؛ رفتاری که شاید این روزها کمتر شاهد بروز آن باشیم. اما این تصمیم، با فیلم‌نامه‌ی ناقص، کمدی کلیشه‌ای و ایفای نقش‌های سطحی و بدون عمق، آن‌چنان که شایسته بوده، به ثمر نرسیده و در نهایت با امتیاز ۴.۵ از IMDB، با شکست مواجه شده‌است. با این اوصاف اما، نباید نکات مثبت اثر، همچون کارگردانی خوب جونا هیل و تدوین هوی را نادیده گرفت. Outcome شاید یک فیلم خوب در حد استانداردهای حداقلی سینما باشد؛ اما قطعاً اثری فوق‌العاده با امکان تماشای بیش از یک بار نیست.

نمره‌ی نویسنده به فیلم: ۶.۵ از ۱۰