توقف عرضه دیسک‌های فیزیکی پلی استیشن و ابهام گیمرها در بازی‌های ۸۰ دلاری | موبوگیم

بازی‌های ۸۰ دلاری از پیش نیز جنجال‌برانگیز بودند، اما اکنون با حذف جعبه‌های پلاستیکی و دیسک‌های پلی‌کربنات — در پی اعلام برنامه‌های سونی مبنی بر توقف تولید نسخه‌های فیزیکی در سال ۲۰۲۸ — خشم بازیکنان به نقطه جوش رسیده است.

نینتندو بازی‌های دیجیتالی فروشگاه دیجیتال خود را با تخفیف می‌فروشد؛ چرا که روی پلتفرم اختصاصی این شرکت هیچ‌گونه هزینه تولید، حمل‌ونقل یا زنجیره تأمینی وجود ندارد و سهم خرده‌فروشان نیز حذف می‌شود. از سوی دیگر، گزارش مالی سال ۲۰۲۵ خود پلی استیشن به صراحت نشان می‌دهد که سود سونی از فروش دیجیتالی، بسیار بیشتر از فروش فیزیکی است. با این اوصاف، با پرداخت ۸۰ دلار برای یک نسخه دیجیتالی، شما دقیقا چه ارزش افزوده‌ای دریافت می‌کنید؟

برخلاف دیسک‌ها، شما نمی‌توانید یک بازی دیجیتالی را به دوستان خود قرض دهید یا آن را مجددا بفروشید تا بخشی از هزینه خود را جبران کنید؛ زیرا شما در واقع مالک آن نیستید. تنها مزیت نسخه‌های دیجیتال، راحتی و دسترسی سریع است که آن هم تنها در صورت داشتن اینترنتی پرسرعت معنا پیدا می‌کند. زدن دکمه دانلود در یک خانه شلوغ با اینترنت ضعیف — به‌ویژه با افزایش سرسام‌آور حجم فایل‌های بازی — طاقت‌فرساست.

بازی‌های دیجیتال شاید محبوب‌تر باشند، اما فاقد مزایای نسخه‌های فیزیکی هستند؛ بنابراین وقتی هیچ‌یک از هزینه‌های تولید و توزیع وجود ندارد، چرا این عناوین همچنان گران هستند؟ بازیکنان بالاخره در حال پی بردن به این واقعیت‌اند.

یک پست وایرال‌شده در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) از کاربری به نام SithLordTrell، دقیقا همان چیزی را می‌پرسد که در ذهن بسیاری از افراد می‌گذرد:

وقتی هیچ توزیعی در فروشگاه‌های فیزیکی در کار نیست و دیسکی هم تولید نمی‌شود، چرا قیمت بازی‌ها باید ۸۰ دلار باشد؟ همه این‌ها یک کلاهبرداری است.

همان‌طور که بسیاری از کاربران در بخش نظرات اشاره کرده‌اند، کاهش هزینه‌های فیزیکی باید به نفع مصرف‌کننده تمام شود، نه اینکه شرکت‌ها سرسختانه به استاندارد جدید ۷۰ تا ۸۰ دلاری پایبند بمانند. در شرایطی که کنسول پلی استیشن ۶ با احتمال داشتن برچسب قیمتی بالای ۱۰۰۰ دلار تهدیدی برای جیب گیمرها محسوب می‌شود (زیرا تقاضای دیتاسنترهای هوش مصنوعی باعث کمبود جهانی حافظه شده و قیمت SSD و RAM را به شدت بالا برده است)، بازی‌های گران‌قیمت تنها بار مالی این سرگرمیِ روزبه‌روز گران‌تر را سنگین‌تر می‌کنند.

توزیع دیجیتالی می‌توانست این صرفه‌جویی در هزینه‌ها را به مصرف‌کننده منتقل کند؛ اما در عوض، با معرفی نسخه به‌اصطلاح فیزیکی»بازی GTA 6 که صرفا یک کد درون جعبه با قیمت ۸۰ تا ۱۰۰ دلار است، ناشران به وضوح نشان داده‌اند که قرار نیست چنین اتفاقی بیفتد.

کاربری با نام @bxyega در این باره نوشت:

چند سال پیش وقتی دانشجو بودم، دانشگاه هر سال ریز هزینه‌های شهریه را به ما می‌داد تا افزایش ترم‌به‌ترم آن را توجیه کند. بیشتر این مبالغ مربوط به امکانات رفاهی حضوری بود. با شروع دوران کووید (کرونا)… با وجود اینکه دسترسی به هیچ‌کدام از آن امکانات وجود نداشت، شهریه باز هم افزایش یافت. این وضعیت دقیقا شبیه به همان اتفاق است.

واقعیت این است که احتمالا اوضاع از این هم بدتر خواهد شد. کنسول‌های تمام‌دیجیتالی که در اکوسیستم انحصاری مالک پلتفرم قفل شده‌اند و هیچ بازار دست دومی برای پناه بردن به آن ندارند، به این معناست که پلی استیشن کنترل کاملی بر قیمت‌گذاری و فروش خواهد داشت.

پرداخت ۷۰ تا ۸۰ دلار به خودی خود اتفاق بدی است، اما اینکه بازی‌های انحصاری حتی پس از گذشت سال‌ها نیز به ندرت افت قیمت پیدا می‌کنند — آن هم زمانی که شما در واقع فقط یک لایسنس قابل‌ابطال را خریده‌اید — واقعیت به مراتب تلخ‌تری است. این همان خطری است که با ورود به نسل PS6 با آن مواجه خواهیم شد؛ اگرچه جای امیدواری است که حداقل Project Helix ایکس باکس قرار است میزبان فروشگاه‌های رقیب نیز باشد.