نظر خالق Tekken در مورد هیدتاکا میازاکی: او یک بُعد دانشمند دیوانه در خود دارد | موبوگیم

از دید من، هیدتاکا میازاکی یک بازی‌ساز بسیار خاص و در عین حال فوق‌العاده جدی است. مسیر حرفه‌ای او از صنعت بازی آغاز نشد. در واقع، او تا نزدیک به سی‌سالگی اصلاً بازی‌ساز نبود.

حتی در میان توسعه‌دهندگان هم‌نسل خودم (متولدین دهه ۱۹۷۰)، فکر می‌کنم واقعاً قابل‌توجه است کسی که در دوران آغاز بازی‌های چندضلعی اصلاً توسعه‌دهنده بازی نبود، در نهایت به یکی از شاخص‌ترین بازی‌سازان ژاپن تبدیل شد. برخلاف بسیاری از ما، او طی آن دوران در استودیوهای بزرگ با برتری تکنولوژیک کار نمی‌کرد و همین موضوع مسیرش را تا این حد منحصربه‌فرد می‌کند.

در مورد Dark Souls نیز بسیاری از مردم روی چالش آن تمرکز دارند، اما به نظر من خلاقیت واقعی میازاکی در دنیایی است که خلق کرده. البته شخصاً فکر می‌کنم مکانیک‌های اکشن Dark Souls نسبتاً ساده هستند و آن را بازی فوق‌العاده سختی نمی‌دانم.

اگر به سابقه کاری من نگاه کنید، می‌بینید که به‌عنوان مدیرکل بخش تولید و بازاریابی، مقطعی روی مجموعه Dark Souls و Elden Ring نظارت می‌کردم. فقط برای شفاف‌سازی، من عضو تیم توسعه نبودم و صرفاً مسئولیت نشر را برعهده داشتم. از این زاویه می‌توانم بگویم که Dark Souls یک‌شبه به موفقیتی عظیم نرسید. این موفقیت حاصل تمام چیزهایی بود که میازاکی و تیمش در آثار قبلی خود بنا گذاشته بودند.

امروز از سراسر دنیا به او پیشنهاد همکاری می‌شود، اما وقتی روزهایی را به یاد می‌آورم که او و تیمش چالش‌ها را تحمل می‌کردند، احساس می‌کنم بسیاری از این پیشنهادها از طرف افرادی است که فقط موفقیت امروز آن‌ها را دیده‌اند. به عنوان یک نظر کاملاً شخصی، بعضی از این تغییر رفتارها برای من عجیب است.

مدتی بود از افرادی خسته شده بودم که فقط بازی‌ها را با اعدادی مثل هزینه ساخت و میزان فروش مقایسه می‌کردند و تمام قضاوتشان بر همان اساس بود و اصلاً مسیر رشد و پیشرفت سازندگان را درک نمی‌کردند. هر کسی می‌تواند اعداد امروز را ببیند؛ این اطلاعات برای همه در دسترس است. هر وقت چنین حرف‌هایی می‌شنیدم، با خودم می‌گفتم: «این دقیقاً حرف کسی است که هیچ‌وقت بازی نساخته.»

چیزی که بیشتر از همه تعجبم را برانگیخت این بود که حتی اگر افراد نمی‌توانستند آن مسیر را درست ارزیابی کنند، تقریباً هیچ‌کس هم علاقه‌ای نداشت بداند این توسعه‌دهندگان چگونه قدم‌به‌قدم به جایگاه امروز رسیده‌اند. البته منظورم جامعه طرفداران نیست.

در مورد خود میازاکی، دو خاطره در ذهنم مانده است.

اولین مورد مربوط به زمانی بود که روی Summer Lesson برای واقعیت مجازی کار می‌کردم و بازی سر و صدای زیادی به پا کرده بود.

یک روز میازاکی همراه چند نفر از شرکت‌های مختلف بازی‌سازی آمد تا نسخه اولیه بازی را امتحان کند. در حالی که بقیه مشغول خندیدن، صحبت کردن و لذت بردن از تجربه بودند، این فقط میازاکی بود که با نهایت جدیت بازی را تجربه کرد. بعد از اینکه همه کارشان تمام شد و درباره تجربه‌شان صحبت می‌کردند، او ساکت ماند و با دقت به مانیتور خیره شده بود.

سرانجام از او پرسیدند: «میازاکی، به چی فکر می‌کنی؟»

او لبخندی زد و گفت: «کاملاً غرق این فکر شده بودم که اگر خودم قرار بود چنین چیزی بسازم، چه کار می‌کردم و چه نوع بازی‌ای خلق می‌کردم.»

بعد از آن، درباره ایده‌هایش صحبت کرد؛ حرف‌هایی که به بهترین شکل ممکن، کاملاً دیوانه‌وار بودند.

آن لحظه یکی از معدود دفعاتی بود چیزی را دیدم که می‌توان آن را وجه «دانشمند دیوانه» شخصیت او نامید؛ همان نگاه وسواسی و فوق‌العاده جدی‌اش به خلاقیت.

دومین چیزی که همیشه برایم جالب بوده این است که او به طور کلی از مصاحبه‌های ویدیویی، از جمله پخش زنده، خوشش نمی‌آید. یک بار در ایمیلی دلیلش را از او پرسیدم و او با توضیحی نسبتاً طولانی پاسخ داد. بعد از خواندن آن، کاملاً متوجه شدم چرا چنین احساسی دارد.

به طور خلاصه، او دوست ندارد خودش را در حال حرکت داخل ویدیو ببیند. البته از نظر روان‌شناختی موضوع کمی پیچیده‌تر از این است. اما دلیل دیگری هم وجود داشت.

به گفته خودش، افراد زیادی در این صنعت هستند که بازی‌ها را بسیار بهتر از او می‌شناسند. هر بار که به صحبت‌های آن‌ها گوش می‌دهد، احساس می‌کند درک خودش هنوز سطحی است و هنوز در جایگاهی نیست که درباره بازی‌ها صحبت کند.

بازی‌سازان مشهور معمولاً می‌گویند: «هنوز راه زیادی در پیش دارم.»

اما وقتی کسی مثل او چنین حرفی می‌زند، تنها واکنش من این است که: «اگر تو هنوز فکر می‌کنی به آن نقطه نرسیده‌ای، پس دیگر هیچ‌کدام از ما اصلاً صلاحیت حرف زدن درباره بازی‌ها را نداریم.»

به همین دلیل است که مصاحبه‌های ویدیویی با میازاکی بسیار نادر هستند و گفت‌وگوهای طولانی او با یک بازی‌ساز دیگر جلوی دوربین تقریباً وجود ندارند.