پشت پرده ناپدید شدن زباله‌ها؛ غول‌های ۲۷ تنی که شهر را نجات می‌دهند! | موبوگیم

پشت هر روز جمع‌آوری زباله، یک ماشین قدرتمند و پیچیده قرار دارد.

هفته به هفته، با نظمی دقیق، زباله‌های شما ناپدید می‌شوند: سطل زباله را پیش از خواب کنار خیابان می‌گذارید و صبح روز بعد خالی است. اما در واقعیت، ناوگان عظیمی از کامیون‌های حمل زباله در حال گشت‌زنی در سطح شهر هستند که پسماندها را جمع‌آوری کرده و محله‌ها را پاکیزه نگه می‌دارند؛ آن هم در حالی که اغلب توجه چندانی به آن‌ها نمی‌شود.

این وسایل نقلیه بزرگ و جعبه‌مانند شاید ساده به نظر برسند. اما آن‌ها ماشین‌هایی پیچیده و با مهندسی سطح بالا هستند که برای بلند کردن، خرد کردن و حمل مداوم چندین تن زباله طراحی شده‌اند. این کامیون‌های سنگین به سیستم‌های هیدرولیک، تجهیزات متراکم‌سازی، کنترل‌های الکترونیکی، دوربین‌ها، سیستم‌های ایمنی، مکانیزم‌های بالابر خودکار و سیستم‌های ترمز و تعلیق طراحی‌شده برای توقف‌های مکرر مجهز هستند. اما آن‌ها دقیقا چگونه این کار را انجام می‌دهند؟ کامیون‌های حمل زباله واقعا چگونه کار می‌کنند؟

رایان برتل (Ryan Brettell)، مالک شرکت بهداشت و بازیافت رلایبل (Reliable Sanitation & Recycling) در رالی کارولینای شمالی، به مجله پاپیولار ساینس (Popular Science) می‌گوید:

آن‌ها برای یکی از سخت‌ترین کارهای قابل‌تصور ساخته شده‌اند؛ توقف در مقابل هر چند خانه، بلند کردن بارهای سنگین صدها بار در روز، کار در هر نوع شرایط آب‌وهوایی، و دوام آوردن برای سال‌ها استفاده مداوم، به مدت ۸ تا ۱۲ ساعت در روز.

آشنایی با ماشین‌های پرکار جمع‌آوری زباله

کامیون‌های حمل زباله در طراحی‌ها و پیکربندی‌های متنوعی تولید می‌شوند. اما در محله‌های مسکونی امروز، بخش عمده این کار سنگین بر عهده دو نوع کامیون است: کامیون‌های بارگیری از عقب و بارگیری از پهلو.

کامیون‌های بارگیری از عقب، همان کامیون‌های کلاسیک حمل زباله هستند که بیشتر مردم در ذهن دارند؛ در این مدل، کارگران کیسه‌های زباله را با دست برمی‌دارند و به داخل محفظه عقب می‌اندازند، یا از یک بالابر مکانیکی برای بلند کردن و خالی کردن سطل‌های کنار خیابان استفاده می‌کنند. از زمان رواج پیدا کردن در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰، این کامیون‌ها برای دهه‌ها یکی از ارکان اصلی جمع‌آوری زباله‌های مسکونی بوده‌اند و همچنان یک گزینه کاربردی و مقرون‌به‌صرفه در بسیاری از محله‌ها به شمار می‌روند.

با این حال، به گفته رالف ساسدا (Ralph Sauceda)، معاون مدیریت ناوگان و دارایی‌ها در شرکت ریپابلیک سرویسز (Republic Services)، در سال‌های اخیر کامیون‌های بارگیری از پهلو به طور فزاینده‌ای جایگزین کامیون‌های بارگیری از عقب در شهرهای سراسر آمریکا شده‌اند.

بسیاری از کامیون‌های بارگیری از پهلو به یک بازوی رباتیک هیدرولیکی مجهز هستند که معمولا در سمت شاگرد قرار دارد و برای بلند کردن، خالی کردن و برگرداندن سطل‌های کنار خیابان از کامیون به بیرون باز می‌شود. به گفته ساسدا، برخی از این کامیون‌ها دارای سنسورهایی هستند که به طور خودکار موقعیت سطل را تشخیص داده و بازوی رباتیک را با آن تراز می‌کنند. اما در مدل‌های دیگر، راننده از یک اهرمک برای تراز کردن دستی بازو استفاده می‌کند. ساسدا می‌افزاید که در مجموع، این طراحی جمع‌آوری زباله را هم ایمن‌تر و هم کارآمدتر کرده است، زیرا تنها به یک نیرو (راننده) نیاز دارد که مجبور نیست کابین خودرو را ترک کند.

شهر اسکاتسدیل در ایالت آریزونا، نخستین کامیون بارگیری از پهلوی خودکار جهان را در اوت ۱۹۶۹ معرفی کرد. این کامیون که با نام مستعار گودزیلا شناخته می‌شد، زاییده افکار مارک استراژیر (Marc Stragier)، مدیر وقت خدمات عمومی اسکاتسدیل بود. او به دنبال مکانیزه کردن جمع‌آوری زباله‌های مسکونی در شهری بود که دمای تابستان در کوچه‌های آن اغلب از ۱۲۰ درجه فارنهایت (حدود ۴۹ درجه سانتی‌گراد) فراتر می‌رفت. طراحی اولیه نیاز به اصلاحات گسترده‌ای داشت، به طوری که به مدل‌های بعدی نام‌هایی مانند پسر گودزیلا، خوک زباله و گراز پسماند داده شد، اما تا اواخر دهه ۱۹۷۰، کامیون‌های بارگیری از پهلوی خودکار با استقبال گسترده‌ای مواجه شدند.

برتل می‌گوید:

کامیون‌های بارگیری از پهلو امروزه در محله‌های مسکونی بسیار رایج هستند.

هم در کامیون‌های بارگیری از عقب و هم در مدل‌های پهلو، پس از جمع‌آوری زباله، یک تیغه متراکم‌کننده قدرتمند، زباله را به عمق بدنه غارمانند کامیون که به آن مخزن می‌گویند، هل می‌دهد. به گفته برتل، این متراکم‌کننده‌های هیدرولیکی، ظرفیت حمل زباله هر کامیون پیش از نیاز به تخلیه را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهند که این امر به کاهش مصرف سوخت و هزینه‌های عملیاتی کمک می‌کند.

او می‌افزاید:

بدون متراکم‌سازی، کامیون‌ها تنها پس از طی بخش کوچکی از مسیر خود پر می‌شدند.

برتل توضیح می‌دهد که کل فرآیند جمع‌آوری، تخلیه به داخل و فشرده‌سازی صدها بار تکرار می‌شود تا مخزن پر شود. سپس، راننده به سمت محل دفن زباله، ایستگاه انتقال، مرکز بازیافت یا تأسیسات پردازش پسماند حرکت می‌کند؛ جایی که یک پنل هیدرولیکی بیرون‌انداز که در واقع یک دیواره فلزی متحرک در داخل کامیون است، زباله‌های فشرده‌شده را به صورت یک توده بزرگ از عقب به بیرون می‌راند. پس از آن، وسیله نقلیه برای انجام مأموریتی دیگر آماده است.

افراد و فناوری‌های پشت کامیون‌ها

فراتر از این اجزای اصلی جمع‌آوری زباله، بسیاری از کامیون‌های زباله مدرن از مجموعه‌ای از فناوری‌های داخلی نیز بهره می‌برند؛ از دوربین‌ها و آینه‌ها گرفته تا سیستم‌های موقعیت‌یاب (GPS) و سیستم‌های عیب‌یابی داخلی.

به گفته ساسدا، در پشت صحنه، شرکت‌های جمع‌آوری زباله اغلب از سیستم‌های بهینه‌سازی برای تعیین کارآمدترین مسیرها برای کامیون‌های خود استفاده می‌کنند و عواملی مانند ظرفیت هر وسیله نقلیه، ترافیک پیش‌بینی‌شده، تعداد خانه‌ها، حجم تخمینی زباله، مکان تخلیه و سایر موارد را در نظر می‌گیرند. برای مثال، او اشاره می‌کند که بیشتر کامیون‌های بارگیری از پهلوی شرکت ریپابلیک سرویسز می‌توانند بین ۱۲ تا ۱۴ تن زباله را در خود جای دهند و هر خانوار به طور متوسط هفته‌ای حدود ۱۴۰ پوند (حدود ۶۳.۵ کیلوگرم) پسماند، شامل زباله، مواد بازیافتی و کمپوست، تولید می‌کند.

برخی از شرکت‌ها از جمله ریپابلیک سرویسز، در حال ادغام کامیون‌های زباله برقی در ناوگان خود هستند. ساسدا توضیح می‌دهد که این کامیون‌ها به همان سیستم‌های هیدرولیکی مجهز هستند، با این تفاوت که به جای موتورهای احتراق داخلی، انرژی آن‌ها توسط باتری‌ها و موتورهای الکتریکی تامین می‌شود.

در حالی که ممکن است راننده چهره اصلی این عملیات باشد، تیم بسیار بزرگ‌تری، شامل ماموران اعزام، تکنسین‌های تعمیر و نگهداری، متخصصان محیط زیست و کارکنان عملیاتی، در پشت صحنه کار می‌کنند تا این فرآیند ایمن و کارآمد باقی بماند.

ساسدا می‌گوید:

همه کسانی که تازه وارد این صنعت می‌شوند تقریبا یک فکر مشابه دارند: چقدر می‌تواند سخت باشد؟ این فقط زباله است. اما نه، این کار بسیار پیچیده‌تر از فقط یک زباله است.

قهرمانان گمنام بهداشت عمومی

کامیون‌های حمل زباله شاید وسایل نقلیه پر زرق‌وبرقی نباشند. اما، بدون این غول‌های ۴۰ هزار تا ۶۰ هزار پوندی (۱۸ تا ۲۷ تنی) که هر هفته در خیابان‌ها غرش می‌کنند، شهرها بدون شک بسیار کثیف‌تر، خطرناک‌تر و ناکارآمدتر می‌شدند.

برتل با اشاره به اینکه جمع‌آوری زباله با به حداقل رساندن آفات، بیماری‌ها و خطرات زیست‌محیطی از بهداشت عمومی محافظت می‌کند، می‌گوید:

این صنعت همیشه توجه زیادی به خود جلب نمی‌کند، اما تأثیر آن بر کیفیت زندگی بسیار عظیم است. مدیریت پسماند یکی از آن خدماتی است که وقتی همه‌چیز به خوبی پیش می‌رود، تقریبا نامرئی است؛ اما به محض اینکه متوقف شود، همه فورا متوجه آن می‌شوند.