5 بازی شوتر اول شخص دهه ۲۰۰۰ که کاملاً منسوخ شده‌اند | موبوگیم

دهه ۲۰۰۰ دوره‌ای تعیین‌کننده برای بازی‌های شوتر اول‌شخص و البته برخی بازی‌های سوم‌شخص بود. دهه پیش از آن شاهد عرضه آثاری جریان‌ساز در این ژانر، از جمله Doom ،Quake و Half-Life بودیم که مکانیک‌های آن‌ها در آثار امروی نیز قابل رویت است. پس از آغاز هزاره جدید، بازی‌های زیادی تلاش کردند مسیری مشابه را در پیش بگیرند، اما در کنار آن‌ها، عناوین بسیاری هم بودند که در زمان عرضه چشمگیر به نظر می‌رسیدند، اما به دلایل مختلف، امروزه اصلاً به‌خوبی گذشته نیستند.

در ادامه، پنج بازی تیراندازی دهه ۲۰۰۰ را معرفی می‌کنیم که متأسفانه به‌مرور زمان منسوخ شده‌اند؛ این فهرست بر اساس تاریخ انتشار بازی‌ها مرتب شده است.

۱. Call of Duty (2003)

Call of Duty بزرگ‌ترین، موفق‌ترین و باثبات‌ترین فرنچایز بازی‌های تیراندازی اول‌شخص تاریخ است و از سال ۲۰۰۵ تاکنون هر سال یک نسخه از آن منتشر شده. بااین‌حال، اگرچه اولین نسخه Call of Duty در زمان خود بازی فوق‌العاده‌ای بود و رقابت خوبی برای مجموعه تثبیت‌شده Medal of Honor ایجاد کرد، اما امروزه دیگر آن بازی سابق نیست.

بخشی از این موضوع قابل انتظار است. ۲۳ سال گذشته و آیا واقعاً کسی تعجب می‌کند که نسخه‌های بعدی Call of Duty عملکرد بهتری داشته‌اند؟ بااین‌حال، لازم نیست حتی خیلی جلوتر برویم؛ تنها دو سال بعد، Call of Duty 2 عرضه شد و از هر نظر بازی‌ای برتر بود. حتی امروز نیز این عنوان یکی از بهترین نسخه‌های مجموعه به شمار می‌رود، به‌خصوص بخش چندنفره آن.

۲. BlackSite: Area 51 (2007)

آیا می‌دانستید هاروی اسمیت، طراح افسانه‌ای بازی‌های ویدیویی که بیشتر به خاطر Dishonored و Prey شناخته می‌شود، در سال ۲۰۰۷ مدیر خلاقیت اجرایی یک بازی تیراندازی اول‌شخص بود که در آن باید انبوهی از موجودات فضایی را از بین می‌بردید؟ نام این بازی BlackSite: Area 51 است. این عنوان مفاهیم جالبی را معرفی می‌کرد؛ برای مثال، امکان فرمان دادن به دو هم‌تیمی تحت کنترل هوش مصنوعی یکی از قابلیت‌های شما بود.

با نگاهی به گذشته، متوجه خواهید شد که هوش مصنوعی دشمنان بازی واقعاً افتضاح است. همچنین در سالی که Call of Duty 4: Modern Warfare، Halo 3 و Half-Life 2: Episode Two عرضه شدند، واقعاً عجیب است که BlackSite: Area 51 توانست تا این اندازه مورد توجه قرار بگیرد. حتی به دلایلی، ساخت یک فیلم سینمایی بر اساس این بازی نیز توسط Paramount Pictures در دست تولید بود، هرچند این پروژه کنار گذاشته شده و از سال ۲۰۰۹ تاکنون هیچ به‌روزرسانی‌ای درباره آن منتشر نشده است.

۳. Haze (2008)

Haze تلاش‌ پلی استیشن در جهت ساخت رقیبی برای Halo بود. این بازی از نظر ظاهری سعی نمی‌کرد الهام از هیلو را پنهان کند و حتی روی جلد آن سربازی با کلاه‌خود زردرنگ و چشم‌هایی که از شکافی در فلز نمایان شده بودند دیده می‌شد، اما با وجود هیاهوی فراوان پیش از عرضه، نتوانست آن‌طور که انتظار می‌رفت ظاهر شود. این موضوع با توجه به سابقه استودیوی Free Radical Design در ساخت مجموعه TimeSplitters، غافلگیرکننده بود.

Haze یک بازی افتضاح هم نبود؛ بلکه درست مثل No Man’s Sky ،Fallout 76 و Cyberpunk 2077، انتظارات به قدری بالا رفته بودند که بازی اساساً راهی برای برآورده کردن آن‌ها وجود نداشت. از سوی دیگر، Halo 3 برتری مطلق داشت، اما Haze حتی روی PS3 باید با بازی‌هایی مانند Call of Duty ،Battlefield ،Rainbow Six ،Medal of Honor ،Crysis و… رقابت می‌کرد.

4. 007: Quantum of Solace (2008)

در طول چند دهه اخیر، بازی‌های متعددی بر اساس جیمز باند یا همان 007 ساخته شده‌اند که بدون شک نمادین‌ترین آن‌ها GoldenEye 007 است؛ اثری که بسیاری از گیمرها آن را یکی از نوستالژیک‌ترین بازی‌های تیراندازی اول شخص می‌دانند. از آن زمان عناوین مختلفی از جیمز باند منتشر شدند که بسیاری از آن‌ها می‌توانستند در این فهرست قرار بگیرند.

ما Quantum of Solace، محصول سال ۲۰۰۸، را به‌عنوان بازی‌ای انتخاب کرده‌ایم که بیش از همه به‌مرور زمان افت کرده است. این بازی توسط Treyarch ساخته شده؛ همان استودیویی که تقریباً نیمی از نسخه‌های مجموعه Call of Duty را توسعه داده است. در واقع، Quantum of Solace تنها یک هفته پیش از Call of Duty: World at War عرضه شد، اما واکنش‌ها به این دو بازی تفاوت بسیار زیادی داشت.

شاید بزرگ‌ترین ایراد بازی، تمرکز بیش از حد بر مبارزات مسلحانه باشد؛ چرا که جیمز باند بیشتر با ابزارهای مختلف، حل معما و مبارزات تن‌به‌تن شناخته می‌شود.

5. Duke Nukem Forever (2011)

در نهایت به بازی‌ای می‌رسیم که از نظر تاریخ انتشار، کمی مرزهای این فهرست را جابه‌جا می‌کند، اما با توجه به اینکه ساخت آن ۱۴ سال طول کشید، فکر می‌کنم حضورش در این فهرست کاملاً قابل توجیه است.

Duke Nukem Forever نمونه دیگری از بازی‌هایی به شمار می‌رود که با وجود تمام هیاهوی پیش از عرضه، هنگام انتشار به‌شدت ناامیدکننده ظاهر شدند. به هر حال، ۱۴ سال گیر کردن در جهنم توسعه قرار نیست نتیجه خوبی برای یک بازی داشته باشد.

Duke Nukem Forever لحظات به‌یادماندنی‌ای داشت، اما شوخی‌های نامناسب و بی‌مزه، مراحل خطی که با ماهیت سرگرم‌کننده و سبک بازی در تضاد بودند و تعداد بیش از حد بخش‌های پلتفرمینگ، این نقاط مثبت را تحت‌الشعاع قرار دادند. بخش تیراندازی کاملاً قابل‌قبول بود، اما پایان ناامیدکننده‌ای برای Duke به شمار می‌رفت؛ آن هم پس از سه نسخه اصلی قبلی که عملکرد بسیار بهتری داشتند.

منبع: Polygon