نقدها و نمرات فیلم Fjord | درامی درباره اختلافات فرهنگی و اخلاقی | موبوگیم

فیلم Fjord اثری درام با بازی سباستین استن است که نمرات بسیار خوبی از منتقدان گرفته است.

فیلم Fjord یک درام خانوادگی با مایه‌های دلهره‌آور و حقوقی به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی کریستیان مونجیو است. این فیلم محصول همکاری سینمایی کشورهای رومانی، فرانسه، دانمارک، فنلاند، نروژ و سوئد است و سباستین استن و رناته رینسوه در آن نقش‌آفرینی می‌کنند.

داستان درباره زوجی رومانیایی-نروژی با دیدگاه‌های محافظه‌کارانه است که پس از نقل مکان به زادگاه دورافتاده همسر در نروژ، با جامعه‌ای پیشرو و متفاوت از نظر فرهنگی روبه‌رو می‌شوند. تفاوت ارزش‌ها و باورهای این زوج با نگرش‌های رایج در محل زندگی جدیدشان، به‌تدریج آن‌ها را در معرض سوءظن و بررسی‌های جدی قرار می‌دهد و زندگی خانوادگی‌شان را با بحرانی پیچیده مواجه می‌کند.

فیلم Fjord تا حدی از ماجرای واقعی خانواده بودناریو الهام گرفته است؛ خانواده‌ای که مقام‌های نروژی فرزندانشان را از آن‌ها جدا کردند. فیلم با تمرکز بر مسائل اخلاقی، اختلافات فرهنگی، تربیت کودکان و دخالت نهادهای دولتی، مرز میان مسئولیت اجتماعی و آزادی خانواده را به چالش می‌کشد.

منتقدان بر این باور هستند که فیلم Fjord با طرح معضلی اخلاقی و پیچیده و خودداری از ارائه پاسخ‌های آسان، اثری درخشان با بازی‌هایی فوق‌العاده است. این فیلم به کارگردانی کریستیان مونجیو، ظاهری سرد و بی‌روح دارد، اما در زیر این لایه یخ‌زده، احساسات و انسانیتی پرحرارت جریان دارد.

تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۹۱ نقد برای فیلم Fjord منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۹۱ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۲۸ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۷۹ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده می‌کنید.

نظر منتقدان درباره فیلم Fjord

• راتن تومیتوز: ۹۱ نقد – امتیاز ۹۱ درصد
• متاکریتیک: ۲۸ نقد – امتیاز ۷۹ از صد

۱۰۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: گای لاج

این فیلم دو ساعت و نیمه، اثری به‌شدت گیراست که گروه بازیگران فوق‌العاده‌اش با ظرافتی آمیخته به خستگی و فرسودگی، نقش‌های خود را ایفا می‌کنند. روایت مدام میان مسیرهای مختلف حرکت می‌کند و از نظر پیشروی داستانی و عاطفی فراز و فرود دارد؛ با این حال، از همان ابتدا احساس می‌کنیم که قرار نیست به پایانی روشن و آرامش‌بخش برسیم که همه‌چیز را به سرانجام برساند.

۱۰۰/۱۰۰ – The Telegraph | منتقد: رابی کالین

کریستیان مونجیو، نویسنده و کارگردان فیلم، اثری با تعلیق تدریجی و رویکردی تحریک‌آمیز ساخته است که دقیقاً می‌داند چگونه احساسات و واکنش‌های مخاطب را برانگیزد. با این حال، فیلم از مواجهه با مسائل پیچیده‌ای که مطرح می‌کند نیز شانه خالی نمی‌کند؛ از محدودیت‌ها و تناقض‌های چندفرهنگ‌گرایی گرفته تا فرصت‌طلبی شغلی در بخش عمومی. همه این موضوعات با جدیتی اخلاقی و بدون هیچ‌گونه ملاحظه‌کاری بررسی می‌شوند.

۹۰/۱۰۰ – Next Best Picture | منتقد: مت نگلیا

مونجیو به مخاطبان اعتماد می‌کند تا خودشان به نتیجه‌گیری شخصی برسند. او فیلم را به آب‌هایی تاریک و نامطمئن می‌سپارد؛ جایی که نمی‌دانیم در ادامه دقیقاً به کدام سو خواهیم رفت، اما با وجود این ابهام همچنان به حرکت ادامه می‌دهیم. این وضعیت شباهت زیادی به زندگی انسان‌ها و مسیر حرکت جامعه دارد؛ مسیری که چه آماده آن باشیم و چه نباشیم، همچنان پیش می‌رود.

۸۸/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: برایان تالریکو

مونجیو با تبدیل کردن Fjord به معضلی اخلاقی و اجتماعی، به‌جای یک معمای صرف، جذابیت فیلم را تا پایان حفظ می‌کند.

۸۳/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: دیوید ارلیچ

فیلم Fjord با همان لحن آشنای مونجیو این پرسش را مطرح می‌کند: “همسایه خوب بودن به چه معناست؟” نماهای باز و کاوشگرانه دوربین روی دست فیلم، با نوعی بی‌اعتنایی سنگدلانه و فرازمینی همراه شده‌اند. اما چرا این پرسش به‌ندرت سؤالی است که مردم احساس کنند باید از خودشان بپرسند؟

۸۰/۱۰۰ – TheWrap | منتقد: بن کرول

مونجیو در فیلم Fjord نیز مانند بهترین آثارش، نظام‌هایی کامل می‌سازد که شخصیت‌های داستان را به‌تدریج فرسوده و خرد می‌کنند.

۸۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: پاتریس ویترسپون

آیا واقعاً می‌توان با کسی که دیدگاه‌هایش تفاوتی اساسی با باورهای ما دارد، دوست شد یا حتی رابطه‌ای آشنایانه برقرار کرد؟ بخش خوش‌بین وجودم می‌گوید بله. اما وقتی پای رشد و محافظت از کودکان در میان باشد، مونجیو نشان می‌دهد که واقعیت بسیار پیچیده‌تر و خاکستری‌تر از چیزی است که دوست دارم بپذیرم.

۸۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: دیوید رونی

این فیلم تازه از کارگردان موج نوی سینمای رومانی، بار دیگر نگاه موشکافانه و واقع‌گرایی بی‌پرده او را به کار می‌گیرد و در قالب درامی پیچیده درباره فرزندپروری و آموزش، به موضوعی حساس می‌پردازد. سوءظن نسبت به احتمال آزار کودک، در جریان قضاوتی شتاب‌زده به بازجویی و اتهام‌زنی گسترده‌ای تبدیل می‌شود. فیلم همچنین تأملی ظریف درباره تفاوت‌ها و بیگانگی اجتماعی است و نشان می‌دهد هر فردی که با ارزش‌های یک جامعه هماهنگ نباشد، ممکن است با بی‌اعتمادی دیگران روبه‌رو شود.

۸۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: ترز لاکسون

سباستین استن و رناته رینسوه هر دو بازی‌هایی کنترل‌شده اما سرشار از احساس ارائه می‌دهند.

۷۰/۱۰۰ – Screen Daily | منتقد: لی مارشال

دقت سرد و حساب‌شده فیلم به‌تدریج جای خود را به رویکردی متفاوت می‌دهد که چندان با سبک همیشگی مونجیو سازگار نیست. حاصل کار، درامی تأمل‌برانگیز درباره ارزش‌های متعارض است که در نهایت کمی بی‌روح و کم‌توان به نظر می‌رسد.

۶۷/۱۰۰ – The Playlist | منتقد: چیس هاچینسون

فیلم از بخش‌های امیدوارکننده متعددی برخوردار است و چند اجرای بازیگری درخشان را به نمایش می‌گذارد، اما از نظر ارائه بینش‌های واقعاً معنادار، حرف چندانی برای گفتن ندارد.

۶۷/۱۰۰ – The A.V. Club | منتقد: مونیکا کاستیلو

حتی اگر فیلم Fjord در نهایت به پاسخی روشن نرسد، یا بدتر از آن، به این نتیجه برسد که تفاوت‌های مذهبی و فرهنگی آن‌قدر عمیق هستند که همزیستی را ناممکن می‌کنند، فیلم مونجیو تصویری ماندگار از خوشبختی ازدست‌رفته بر جای می‌گذارد؛ خوشبختی‌ای که می‌توانست نصیب شخصیت‌ها شود، اگر همه فقط قادر بودند در کنار یکدیگر زندگی کنند.

۶۰/۱۰۰ – Time Out | منتقد: فیل د سملین

این فیلم‌ساز رومانیایی پیش‌تر نیز به سراغ موضوعات مشابه رفته بود؛ از جمله در درام بیگانه‌هراسانه سال ۲۰۲۲ خود، با عنوان R.M.N. با این حال، تماشای او در حال بررسی دقیق جامعه‌ای غیر از جامعه خودش، تأثیرگذاری بیشتری دارد. تازه‌ترین اثرش نیز فیلمی سرد اما گیراست که می‌تواند در یک لحظه از فضایی صمیمی و آرام به موقعیتی آسیب‌زا و هولناک تغییر مسیر دهد.

۴۰/۱۰۰ – The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو

در نهایت، فیلم نمی‌تواند حقیقتی تکان‌دهنده و قانع‌کننده درباره روابط مختلف شخصیت‌هایش آشکار کند؛ اما در عین حال، آن‌قدر هم هوشمندانه عمل نمی‌کند که این حقیقت را به شکلی جذاب از مخاطب پنهان نگه دارد.

۳۰/۱۰۰ – Slashfilm | منتقد: ویتنی سیبولد

فیلم Fjord اثری یک‌طرفه و جانبدارانه است که با رویکردی شبیه گزارش‌نویسی مغرضانه، سازمان‌های حمایت از کودکان را بدنام می‌کند و در عین حال، حس تأسف‌بار و رقت‌انگیزی از خودترحمی را به نمایش می‌گذارد؛ آن هم با این توجیه که اختلافات فرهنگی عامل اصلی مشکلات هستند. فیلم خود را مهم‌تر از آنچه واقعاً هست جلوه می‌دهد. در هسته اصلی آن، با اثری سطحی و کم‌عمق روبه‌رو هستیم که به فیلم‌های مبتنی بر باورهای مذهبی تعلق دارد، اما نه‌تنها کمکی به اعتبار این ژانر نمی‌کند، بلکه تصویری نامطلوب از آن ارائه می‌دهد.