دیوید فینچر ۶۰ صفحه از فیلمنامه کوئنتین تارانتینو برای فیلم The Adventures of Cliff Booth را حذف کرد | موبوگیم

دیوید فینچر می‌گوید وقتی فیلمنامه کوئنتین تارانتینو برای فیلم The Adventures of Cliff Booth به دستش رسید، در واقع با داستانی روبه‌رو شد که ظرفیت ساخت دو فیلم را داشت. او با حذف ۶۰ صفحه از نسخه اولیه، مدت‌زمان اثر را به حدود ۲ ساعت و ۲۰ دقیقه رساند.

فینچر در گفت‌وگو با مجله امپایر توضیح داد:

اولین نسخه‌ای که خواندم ۲۳۰ صفحه داشت و عملاً شامل دو فیلم می‌شد. در نهایت، بخش‌هایی را پیدا کردیم که با خواسته‌های برد پیت، دیدگاه من و آنچه کوئنتین تارانتینو می‌خواست روی آن تمرکز کنیم، هم‌پوشانی داشتند.

فیلم Cliff Booth با مدت‌زمان تقریبی ۱۴۰ دقیقه، در محدوده زمانی آشنای آثار دیوید فینچر قرار می‌گیرد. مدت‌زمان آن تقریباً با Fight Club برابر است که ۱۳۹ دقیقه طول می‌کشد؛ در عین حال، از Gone Girl با ۱۴۹ دقیقه کوتاه‌تر خواهد بود. این اثر همچنین فاصله قابل‌توجهی با فیلم‌های طولانی‌تر فینچر دارد؛ از جمله Zodiac با ۱۵۷ دقیقه، The Girl with the Dragon Tattoo با ۱۵۸ دقیقه و The Curious Case of Benjamin Button با ۱۶۶ دقیقه که همچنان طولانی‌ترین فیلم کارنامه او محسوب می‌شود.

در مقایسه با آثار جدیدتر و جمع‌وجورتر این کارگردان نیز Cliff Booth مدت‌زمان بیشتری دارد. فیلم Mank با ۱۳۱ دقیقه و The Killer با ۱۱۸ دقیقه، نمونه‌هایی از آثار کوتاه‌تر اخیر فینچر به شمار می‌روند. معمولاً یک قاعده تجربی در سینما وجود دارد که بر اساس آن، فیلمنامه‌ای با حدود ۱۷۰ صفحه می‌تواند به فیلمی سه‌ساعته تبدیل شود.

با این حال، حذف ۶۰ صفحه از نسخه اولیه فیلمنامه تارانتینو پرسش‌هایی درباره محتوای کنار گذاشته‌شده ایجاد می‌کند. تارانتینو معمولاً به نوشتن مطالب اضافی و غیرضروری شناخته نمی‌شود؛ بنابراین، توصیف فینچر از نسخه اولیه به‌عنوان داستانی متشکل از دو فیلم، این احتمال را مطرح می‌کند که بخش قابل‌توجهی از یک فیلم دیگر در نسخه نهایی جایی نداشته باشد.

شاید حذف این بخش‌ها به نفع فیلم تمام شده باشد، اما همچنان این پرسش باقی می‌ماند که چه داستان‌ها و جزئیاتی از نسخه اصلی کنار گذاشته شده‌اند. کوئنتین تارانتینو نیز در همان گفت‌وگو با مجله امپایر، درباره انتظاراتش از فیلم Cliff Booth توضیح داد. او معتقد است این اثر برخلاف Once Upon a Time in Hollywood، فیلمی نیست که صرفاً بر همراهی با شخصیت‌ها و گذراندن وقت با آن‌ها تمرکز داشته باشد. تارانتینو در این باره گفت:

من اصلاً Cliff Booth را فیلمی برای وقت‌گذرانی با شخصیت‌ها نمی‌دانم. Once Upon a Time in Hollywood چنین حال‌وهوایی داشت، اما مخاطب می‌دانست که داستان در نهایت به سیلو درایو، محل وقوع قتل‌های خانواده منسون، می‌رسد. همین موضوع نیروی محرکه‌ای به فیلم می‌داد و به همین دلیل نیازی به خط داستانی پیچیده‌ای نداشتم. اما فیلمنامه این فیلم کاملاً متفاوت بود.

تارانتینو در توضیح فضای داستانی Cliff Booth، آن را بیشتر به Jackie Brown شبیه دانست تا Once Upon a Time in Hollywood. او گفت:

از نظر من، این فیلم حال‌وهوای رمان‌های جنایی جیبی المور لئونارد را دارد.