8 فیلم کلاسیک علمی-تخیلی که بی‌نقص بودند | موبوگیم

همه‌ی بینندگان فیلمی را در ذهن دارند که هر وقت شروع به تماشایش می‌کنند، نمی‌توانند آن را رها کنند. برای من، این هشت فیلم کلاسیک از این دسته فیلم‌ها هستند که شاید برخی از آن‌ها حتی مربوط به زمانی باشد که خیلی از خوانندگان این مطلب متولد هم نشده بودند.

تلاش کردم در هر کدام از این آثار دنبال ایرادی بگردم؛ صحنه‌ای اضافه که باید حذف می‌شد یا حتی دیالوگی که با فیلم همخوانی نداشت، اما پس از تماشای چندین‌باره‌ی هر کدام، نمی‌توانستم ایرادی را پیدا کنم. در ادامه با هشت فیلم کلاسیک علمی-تخیلی آشنا خواهید شد که از ابتدا تا انتها عالی بودند.

۸- فیلم Alien سال ۱۹۷۹

خدمه‌ی سفینه فضایی نوسترومو زودتر از موعد از خواب مصنوعی طولانی‌مدت بیدار می‌شوند تا جواب سیگنالی را بدهند و در ادامه موجود مرگباری را وارد سفینه می‌کنند. سیگورنی ویور که در آن زمان به عنوان بازیگر شخصیت الن ریپلی انتخاب شد، چندان شناخته‌شده نبود و پیش از این نقش کوچکی در فیلم Annie Hall داشت.

سکانس سر درآوردن موجود فضایی از سینه‌ی یکی از اعضای خدمه صحنه‌ای است که اکثر بینندگان آن را به یاد دارند و این ماندگاری مدیون نوع فیلم‌برداری این سکانس است. بازیگران نمی‌دانستند که در این صحنه دقیقاً قرار است چه اتفاقی بیفتد، پس زمانی که خون بر صورت ورونیکا کارت‌رایت پاشیده شد، ترس و وحشت او واقعی بود. فیلم Alien اثری است که پس از این همه سال همچنان ترسناک باقی مانده و می‌تواند مخاطبان را سرگرم کند.

۷- فیلم The Terminator سال ۱۹۸۴

رباتی قاتل با بازی آرنولد شوارتزنگر از سال ۲۰۲۹ به گذشته فرستاده می‌شود تا فردی به اسم سارا کانر را به قتل برساند؛ زنی که روزی رئیس گروه مقاومت انسان‌ها در برابر ربات‌ها را به دنیا می‌آورد. سربازی به اسم کایل ریس نیز به گذشته سفر می‌کند تا از کشته‌شدن سارا کانر جلوگیری کند. جیمز کامرون نویسندگی و کارگردانی فیلم The Terminator را تنها با بودجه‌ای حدود ۷ میلیون دلار انجام داد. او بعدها توضیح داد که ایده‌ی داستان این فیلم زمانی به ذهنش رسید که در ایتالیا مریض شده بود و اسکلت آهنیِ بیرون‌آمده از آتش را در ذهن خود تصور کرده بود.

جیمز کامرون فیلمنامه‌ای را با قیمت یک دلار به تهیه‌کننده‌ای به اسم گِیل آن هورد فروخت، اما به این شرط که خود او این فیلم را کارگردانی کند. در ابتدا آرنولد شوارتزنگر برای نقش کایل ریس انتخاب شده بود، اما در نهایت او نقش منفی این فیلم را برعهده گرفت و تبدیل به یک ستاره شد.

۶- فیلم Back to the Future سال ۱۹۸۵

مارتی مک‌فلای نوجوانی در سال ۱۹۸۵ است که به‌طور اتفاقی سی سال در زمان به گذشته سفر می‌کند. او در گذشته با والدین خود که هنوز در دبیرستان درس می‌خواندند روبه‌رو می‌شود و همین مسئله مشکلاتی را در خط زمانی ایجاد می‌کند که باید جلوی آن‌ها را بگیرد.

در ابتدا اریک استولتس قرار بود نقش مارتی را بازی کند اما پنج هفته پیش از فیلم‌برداری سازندگان فیلم به این نتیجه رسیدند که او برای این نقش مناسب نیست و به سراغ مایکل جی. فاکس رفتند. البته در آن زمان او درگیر بازی در سریالی به اسم Family Ties بود و به همین علت برای ماه‌های آتی روزها روی صحنه‌ی فیلم Back to the Future حضور پیدا می‌کرد و شب‌ها درگیر سریال بود. فیلم Back to the Future از آن دسته فیلم‌هایی بود که فیلم‌نامه‌اش توسط استودیوهای مختلف رَد شد اما در نهایت موفق شدند آن را بسازند.

۵- فیلم Blade Runner سال ۱۹۸۲

در لس آنجلس بارانی سال ۲۰۱۹، پلیس بازنشسته‌ای به اسم ریک دکارد دوباره به خدمت گرفته می‌شود تا چهار رپلیکانت را پیدا و نابود کند؛ انسان‌های مصنوعی‌ای که فرار کرده‌اند. در ادامه او با ریچل آشنا می‌شود، رپلیکانتی که نمی‌داند چیست و به کارهای خودش شک دارد. ریدلی اسکات کارگردانی این فیلم را بر اساس رمانی به نویسندگی فیلیپ کی. دیک انجام داد. این نویسنده تنها چند ماه پیش از اکران اثر فوت کرد و هیچ‌وقت نتوانست فیلم را تماشا کند.

روی بَتی مدیریت رپلیکانت‌های فراری را برعهده دارد و در انتهای فیلم دیالوگ‌های معروف مربوط به سکانس «گریه‌های زیر باران» را می‌گوید که با موسیقی‌ای شنیدنی همراه می‌شود. چند نسخه از این فیلم وجود دارد؛ نسخه‌ای سینمایی همراه با پایان خوش که استودیو خواستار آن بود، و نسخه‌ی نهایی سال ۲۰۰۷ که ریدلی اسکات آن را ترجیح می‌داد. هر دو نسخه ارزش تماشا را دارند و همچنان می‌تواند حس و حال آینده را القا کند.

۴- فیلم 2001: A Space Odyssey سال ۱۹۶۸

سنگ سیاه مرموزی در لحظات مهم تاریخ انسان‌ها پدیدار شده است؛ در ابتدا هنگام حضور انسان‌های اولیه، سپس بر روی ماه و در نهایت جایی نزدیک سیاره‌ی مشتری، جایی که فضانوردی به اسم دیو بومن فرستاده می‌شود تا آن را پیدا کند. سیستم هوش مصنوعی سفینه فضایی با اسم HAL 9000 پس از مدتی رفتارهای عجیبی از خود نشان می‌دهد که این سفر را عجیب‌تر می‌کند. استنلی کوبریک این فیلم را با همکاری آرتور سی. کلارک کارگردانی کرد.

پیش از آن‌که HAL خاموش شود، موسیقی «Daisy Bell» را می‌خواند که اشاره‌ای به اتفاقی واقعی در سال ۱۹۶۱ دارد، زمانی که یکی از کامپیوترهای شرکت IBM طوری برنامه‌ریزی شد که این موسیقی را بخواند.

۳- فیلم The Matrix سال ۱۹۹۹

توماس اندرسون هکری است که با نام مستعار نئو فعالیت می‌کند و در نهایت می‌فهمد دنیایی که در آن زندگی می‌کنند در واقع یک شبیه‌سازی است که توسط ماشین‌های رباتی اداره می‌شود. فردی به اسم مورفئوس به او پیشنهاد می‌دهد که از این دنیا خارج شود و او نیز می‌پذیرد. واچوفسکی‌ها نویسندگی و کارگردانی این فیلم را برعهده داشتند و توانستند دنیای فیلم‌های اکشن را برای همیشه تغییر دهند؛ مخصوصاً با ارائه‌ی صحنه‌های مشهور «Bullet Time» که با چیزی حدود صد و بیست دوربین تصویربرداری شد.

کیانو ریوز چند ماه قبل از شروع پروژه مشغول تمرین کونگ‌فو بود و گردنش را پیش از فیلم‌برداری جراحی کرد؛ به همین علت برخی از بدلکاری‌های او در این فیلم محدود بود. فیلم The Matrix اثری است که پس از این همه سال همچنان می‌تواند مخاطبان را راضی نگه دارد؛ اثری که هم اکشن دارد و هم فلسفه‌ای که ذهن را درگیر می‌کند.

۲- فیلم Aliens سال ۱۹۸۶

ریپلی در فیلم Aliens پنجاه و هفت سال پس از فیلم قبلی از خواب مصنوعی بیدار می‌شود و می‌فهمد که در سیاره‌ای که خدمه‌اش برای بار اول موجود فضایی را در آن دیدند، گروهی از انسان‌ها زندگی می‌کنند که نمی‌شود با آن‌ها ارتباط برقرار کرد. جیمز کامرون کارگردانی این فیلم را برعهده داشت و آن را از فیلمی ترسناک به اثری جنگی تبدیل کرد.

فیلم Aliens اثری است که جایگاه مهمی در تاریخ سینما دارد و تماشای آن پس از حدود نیم قرن نیز هنوز حس تازگی دارد. لانس هنریکسن که در این فیلم نقش اندرویدی به اسم بیشاپ را برعهده داشت، تردستی با چاقو را واقعا خودش انجام داد و البته چندین بار هم خودش را زخمی کرد. به‌علاوه ملکه‌ی موجودات فضایی توسط چندین عروسک‌گردان هدایت می‌شد و از CGI استفاده نشد. سیگورنی ویور برای این فیلم نامزد بهترین بازیگر زن اسکار شد که تقریبا برای یک فیلم اکشن و علمی-تخیلی اتفاق نیفتاده بود.

۱- فیلم The Empire Strikes Back سال ۱۹۸۰

لوک اسکای‌واکر پیش استاد یودا می‌رود تا آموزش‌هایش را تکمیل کند، در حالی که هان سولو، شاهدخت لیا و چوباکا در سراسر کهکشان از دست دارث ویدر فرار می‌کنند. لاندو کالریسیان به آن‌ها پناهگاهی را در شهری شناور پیشنهاد می‌دهد، پیشنهادی که در واقع یک تله است. اروین کرشنر کارگردانی این فیلم را انجام داد و پس از آن‌که استودیو با بودجه‌ی فیلم مخالفت کرد، جورج لوکاس مجبور شد تا شخصا ۳۳ میلیون دلار برای این فیلم هزینه کند.

پیچش داستانی هویت پدر لوک اسکای‌واکر هنگام فیلم‌برداری این سکانس نیز حفظ شد؛ سر صحنه دیالوگ متفاوتی گفته شد و دیالوگ‌های اصلی با صدای جیمز ارل جونز بعدا به این صحنه اضافه شدند. مارک همیل، بازیگر لوک اسکای‌واکر، تنها پیش از ضبط سکانس از هویت واقعی دارث ویدر مطلع شد. پایان این فیلم بینندگان را در شوک فرو برد و به همین علت همچنان بهترین فیلم این مجموعه محسوب می‌شود.

منبع: Collider