بزرگترین اشتباهاتی که بازیهای آنلاین و سرویس محور انجام میدهند | موبوگیم
هر چقدر بازیهای آنلاین درآمدزا هستند، به همان اندازه ساخت و پشتیبانی از یک عنوان موفق سرویس محور سخت و چالش برانگیز است …
بازیهای آنلاین و سرویسمحور قرار بود شکل تازهای از سرگرمی را به دنیای بازیهای ویدیویی معرفی کنند؛ آثاری که برخلاف تجربههای سنتی، با گذشت زمان بزرگتر میشوند، محتوای تازه دریافت میکنند و بهجای یک ماجراجویی چندساعته یا چنددهساعته، میتوانند برای سالها بخشی از زندگی بازیکنان باشند. ایدهای که روی کاغذ تقریباً بینقص به نظر میرسد و موفقیت آثاری مانند Fortnite، Destiny 2 و چندین بازی محبوب دیگر نیز نشان داده که چه پتانسیل عظیمی در این مدل تجاری و طراحی وجود دارد. بااینحال، حفظ چنین تجربهای بهمراتب دشوارتر از چیزی است که در نگاه اول به نظر میرسد. در این میان، مرز باریکی میان پشتیبانی مستمر و بمباران مخاطب با محتوای تکراری، درآمدزایی هوشمندانه و زیادهخواهی تجاری و ایجاد یک تجربه ماندگار و تبدیل کردن بازی به تعهدی روزانه وجود دارد؛ مرزی که بسیاری از استودیوها در عبور از آن شکست خوردهاند.
نکته جالب اینجاست که برخلاف تصور رایج، حتی برخورداری از یک گیمپلی فوقالعاده یا موفقیت خیرهکننده در زمان عرضه نیز تضمینی برای بقای یک بازی آنلاین نیست. گاهی یک تصمیم اشتباه در زمینه مدیریت محتوا، تغییرات بنیادین در مکانیزمهای محبوب، بیتوجهی به بازخورد بازیکنان یا حتی چند ماه تأخیر در انتشار یک بهروزرسانی میتواند تمام دستاوردهای یک استودیو را تحتالشعاع قرار دهد. از طرفی، برخی سازندگان چنان درگیر جذب مخاطبان جدید و افزایش درآمد میشوند که فراموش میکنند مهمترین سرمایه یک بازی سرویسمحور، اعتماد و وفاداری کسانی است که هر روز به تجربه آن بازمیگردند. به همین بهانه، در این مقاله سراغ بزرگترین اشتباهاتی میرویم که میتوانند آینده یک بازی آنلاین را تحت تأثیر قرار دهند و حتی موفقترین آثار این حوزه را به مسیری ناامیدکننده بکشانند.
نادیده گرفتن بازخورد جامعه بازیکنان

یکی از بزرگترین اشتباهاتی که سازندگان بازیهای آنلاین و سرویسمحور مرتکب میشوند، نادیده گرفتن نظرات و بازخوردهای جامعه مخاطبان است. برخلاف بازیهای تکنفره که تجربه مخاطب تا حد زیادی به محصول نهایی محدود میشود، آثار آنلاین برای ادامه حیات خود به یک جامعه فعال و وفادار نیاز دارند. بازیکنانی که صدها یا حتی هزاران ساعت از وقت خود را صرف یک بازی میکنند، بهمرور شناخت عمیقی از نقاط قوت و ضعف آن به دست میآورند و معمولاً بهتر از هر گروه دیگری میتوانند مشکلات مربوط به تعادل، سیستم پیشرفت، محتوای جدید و مکانیزمهای مختلف را شناسایی کنند. بنابراین، نادیده گرفتن چنین بازخوردهایی نهتنها تصمیمی غیرحرفهای، بلکه نوعی بیتوجهی به مهمترین سرمایه یک بازی سرویسمحور محسوب میشود.
مشکل زمانی جدیتر میشود که سازندگان، بهجای اصلاح مشکلاتی که بارها از سوی مخاطبان مطرح شدهاند، همچنان بر تصمیمات بحثبرانگیز خود پافشاری کنند. برای مثال، Overwatch 2 در طول عمر خود بارها به دلیل تغییرات بحثبرانگیز در ساختار بازی، حذف قابلیتهای وعدهدادهشده و تصمیمات مربوط به سیستم پیشرفت و Monetization با انتقادات گسترده مواجه شد. همچنین Halo Infinite با وجود برخورداری از هسته گیمپلی قدرتمند، به دلیل کمبود محتوای زمان عرضه، مشکلات سیستم پیشرفت و تأخیر در ارائه قابلیتهای مورد انتظار، بخش قابلتوجهی از جامعه مخاطبان خود را از دست داد. در هر دو مورد، مسئله صرفاً وجود چند ایراد فنی یا طراحی نبود، بلکه فاصله گرفتن تصمیمات سازندگان از انتظارات جامعهای بود که قرار بود برای سالها از بازی حمایت کند.
البته گوش دادن به مخاطبان به معنای اجرای بیقیدوشرط تمام درخواستهای آنها نیست؛ چراکه جامعه بازیکنان نیز همیشه دیدگاه یکسانی ندارد و گاهی خواستههای گروهی از مخاطبان میتواند به ضرر تجربه کلی بازی تمام شود. بااینحال، تفاوت بزرگی میان بررسی انتقادات، اولویتبندی مشکلات و بیتفاوتی کامل نسبت به آنها وجود دارد. سرنوشت بازیهایی مانند Battlefield 2042 نیز نشان میدهد که بیتوجهی به انتظارات مخاطبان و فاصله گرفتن از هویت و ویژگیهایی که طرفداران از یک مجموعه انتظار دارند، میتواند چه پیامدهای سنگینی به همراه داشته باشد. در نهایت، سازندگان باید به خاطر داشته باشند که جامعه مخاطبان صرفاً گروهی از مصرفکنندگان نیستند که قرار است محتوای جدید را خریداری کنند؛ آنها بخش جداییناپذیر هویت و آینده یک بازی آنلاین هستند و از دست دادن اعتمادشان، بسیار دشوارتر از جذب بازیکنان جدید خواهد بود.
نادیده گرفتن بازیکنان قدیمی به نفع مخاطبان جدید

یکی دیگر از اشتباهات رایج بازیهای آنلاین و سرویسمحور، تلاش بیش از حد برای جذب مخاطبان جدید، حتی به قیمت از دست دادن بازیکنان قدیمی و وفادار است. طبیعتاً هر بازی آنلاینی برای ادامه حیات خود به جذب مخاطبان تازه نیاز دارد، اما این مسئله نباید به بهای نادیده گرفتن افرادی تمام شود که از روزهای ابتدایی انتشار، از بازی حمایت کردهاند و صدها یا حتی هزاران ساعت از وقت خود را به آن اختصاص دادهاند. گاهی اوقات سازندگان برای دسترسی به بازار بزرگتر، تصمیم میگیرند تغییرات بنیادین و گستردهای در ساختار بازی ایجاد کنند؛ تغییراتی که ممکن است تجربه اصلی را بیش از حد سادهسازی کنند، مکانیزمهای محبوب را کنار بگذارند یا هویت و فلسفه طراحی اثر را بهکلی تغییر دهند. در چنین شرایطی، بازی شاید در کوتاهمدت بتواند توجه گروهی از مخاطبان جدید را جلب کند، اما در مقابل، بخشی از وفادارترین بازیکنان خود را از دست میدهد.
بازی Overwatch 2 یکی از نمونههای قابلتوجه این مورد است. تغییر ساختار مسابقات از 6v6 به 5v5 و کنار گذاشتن بخش قابلتوجهی از ویژگیهای نسخه نخست، تغییراتی بودند که با هدف ارائه تجربهای تازه و دسترسی بهتر به مخاطبان جدید انجام شدند، اما در عین حال با مخالفت بخشی از طرفداران قدیمی مواجه شدند. نمونه دیگر را میتوان در World of Warcraft مشاهده کرد؛ مجموعهای که در برخی از نسخههای خود با سادهسازی سیستمهای پیشرفت، کاهش پیچیدگی مکانیزمها و تغییرات گسترده در ساختار کلاسها، تلاش کرد تجربه دسترسپذیرتری برای بازیکنان جدید فراهم کند. هرچند چنین تغییراتی لزوماً به معنای شکست نیستند، اما نشان میدهند که سادهتر کردن تجربه برای جذب مخاطبان تازه، همیشه به مذاق بازیکنان قدیمی خوش نمیآید. حتی Call of Duty نیز در برخی نسخههای خود با تغییرات اساسی در سرعت حرکت، طراحی نقشهها و ساختار گیمپلی، بخشی از طرفداران قدیمیتر مجموعه را با تجربهای متفاوت از چیزی که انتظار داشتند مواجه کرده است.
نکته جالبتر اینکه در بسیاری از موارد، این استراتژی حتی به هدف اصلی خود نیز نمیرسد! مخاطبان جدید ممکن است صرفاً به دلیل تبلیغات، موج اولیه توجه یا کنجکاوی سراغ یک بازی بروند، اما پس از مدت کوتاهی آن را ترک کنند؛ درحالیکه بازیکنان قدیمی نیز دیگر انگیزهای برای بازگشت نداشته باشند. در چنین شرایطی، سازندگان عملاً هر دو گروه را از دست دادهاند و محصولی باقی مانده که نه برای طرفداران قدیمی جذابیت سابق را دارد و نه میتواند مخاطبان جدید را برای مدت طولانی حفظ کند. Destiny 2 و تغییرات بحثبرانگیز آن در سیستم پیشرفت و ساختار محتوا، در کنار Rainbow Six Siege و برخی تغییرات گسترده در اپراتورها و مکانیزمهای بازی، نمونههای مناسبی برای بررسی این چالش هستند. در نهایت، توسعهدهندگان باید بدانند که رشد جامعه مخاطبان الزاماً به معنای تغییر ماهیت تجربه اصلی نیست؛ گاهی حفظ همان بازیکنانی که سالها به یک بازی وفادار ماندهاند، ارزشمندتر از تلاش برای جذب مخاطبانی است که شاید تنها چند هفته در بازی باقی بمانند..
عدم ارائه محتوای مستمر و پشتیبانی ضعیف

یکی از بزرگترین مشکلات بازیهای آنلاین و سرویسمحور، حتی در میان آثار موفق و پرمخاطب، ناتوانی در ارائه محتوای مستمر و حفظ چرخه بهروزرسانیها است. برخلاف بازیهای تکنفره که مخاطب معمولاً پس از تجربه محتوای اصلی و بخش قابلتوجهی از فعالیتهای جانبی، میتواند به سراغ اثر دیگری برود، بازیهای آنلاین برای حفظ جامعه مخاطبان خود به پشتیبانی مداوم نیاز دارند. بااینحال، گاهی اوقات یک بازی به شکلی غیرمنتظره موفق میشود و جامعه بزرگی از بازیکنان را به خود جذب میکند، اما استودیوی سازنده آمادگی لازم برای پاسخگویی به این حجم از استقبال را ندارد. در نتیجه، بازیکنان باید ماهها برای انتشار یک فصل جدید، نقشه تازه، حالت بازی متفاوت یا حتی چند قابلیت ساده منتظر بمانند. چنین وقفههایی بهخصوص در بازار رقابتی امروز که دهها بازی آنلاین برای تصاحب زمان مخاطبان با یکدیگر رقابت میکنند، میتوانند بهسرعت انگیزه بازیکنان را از بین ببرند و آنها را به سمت گزینههای دیگر سوق دهند.
شاید بتوان از Halo Infinite به عنوان یکی از نمونههای قابلتوجه نام برد. این بازی با وجود برخورداری از گیمپلی چندنفره جذاب و پتانسیل بسیار بالا، در زمان عرضه با کمبود محتوا مواجه بود و بازیکنان برای دریافت نقشهها، حالتهای جدید و قابلیتهای مورد انتظار، مجبور شدند مدتزمان زیادی منتظر بمانند. تأخیر در انتشار فصلهای جدید و طولانی بودن فاصله میان بهروزرسانیهای مهم نیز باعث شد بخشی از هیجان اولیه پیرامون بازی از بین برود. Battlefield 2042 نیز شرایط مشابهی را تجربه کرد و مشکلات زمان عرضه، در کنار فاصله نسبتاً طولانی میان فصلها و محتوای جدید، باعث شد بازیکنان برای مدت زیادی با تجربهای محدودتر از انتظاراتشان مواجه باشند. حتی بازیهای موفقی مانند Apex Legends نیز در مقاطعی به دلیل تکراری شدن محتوای فصلی، کمبود تغییرات معنادار و فاصله میان بهروزرسانیهای مهم، با انتقادات جامعه مخاطبان روبهرو شدهاند. نکته مهم این است که موفقیت اولیه یک بازی بهتنهایی تضمینکننده بقای آن نیست و اگر سازندگان نتوانند از این فرصت برای ایجاد یک چرخه پشتیبانی منظم استفاده کنند، حتی پرشورترین جوامع بازیکنان نیز بهمرور سرد خواهند شد.
در نقطه مقابل، یکی از مهمترین دلایل موفقیت و محبوبیت فوقالعاده Fortnite را میتوان در پشتیبانی کمنظیر و برنامهریزی مستمر سازندگان آن جستوجو کرد. اپیک گیمز صرفاً به انتشار چند نقشه و شخصیت جدید در بازههای زمانی طولانی اکتفا نکرده و همواره تلاش کرده است با عرضه فصلهای تازه، رویدادهای زنده، همکاری با مجموعههای سینمایی و سرگرمی مطرح، تغییرات گسترده در نقشه و اضافه کردن مکانیزمهای جدید، دلایل متعددی برای بازگشت بازیکنان ایجاد کند. حتی گاهی اوقات تغییرات هر فصل بهاندازهای گسترده هستند که تجربه بازی را به شکل محسوسی دگرگون میکنند. این رویکرد باعث شده Fortnite در طول سالها بتواند توجه مخاطبان خود را حفظ کند و فراتر از یک بازی بتل رویال معمولی، به یک پلتفرم سرگرمی گسترده تبدیل شود. در نهایت، سازندگان بازیهای سرویسمحور باید بدانند که انتشار یک محصول موفق تنها نقطه شروع مسیر است؛ مخاطب برای تجربهای که بارها و بارها تکرار میشود، بهانههای تازه میخواهد و این بهانهها باید با پشتیبانی مستمر و محتوای واقعاً ارزشمند فراهم شوند.
تبدیل شدن بازی به یک شغل دوم!

یکی از بزرگترین اشتباهاتی که برخی بازیهای آنلاین و سرویسمحور مرتکب میشوند، طراحی سیستمهایی است که بهجای تشویق مخاطب به تجربه بازی، عملاً او را به حضور روزانه و مستمر مجبور میکنند. Daily Missions، Weekly Challenges، رویدادهای محدود زمانی، Battle Pass و سیستمهای پیشرفت چندلایه، همگی میتوانند ابزارهای مناسبی برای ایجاد انگیزه و حفظ تعامل بازیکنان باشند؛ اما زمانی که تعداد و حجم این فعالیتها از حد مشخصی فراتر میرود، تجربه بازی بهتدریج شکل دیگری به خود میگیرد. در چنین شرایطی، مخاطب دیگر صرفاً برای سرگرمی وارد بازی نمیشود، بلکه احساس میکند وظایفی ناتمام دارد که باید پیش از پایان هر روز یا فصل آنها را به سرانجام برساند. بدتر اینکه از دست دادن چند روز یا حتی یک هفته میتواند به معنای عقب افتادن از سایر بازیکنان یا از دست دادن پاداشهایی باشد که شاید دیگر هیچوقت در دسترس قرار نگیرند.
مثالهای متعددی میتوان در این زمینه نام برد، اما. Destiny 2 یکی از نمونههای قابلتوجه این مسئله است. ساختار فصلی بازی، چالشهای هفتگی، فعالیتهای متعدد و سیستمهای مختلف پیشرفت، در کنار محتوای گسترده آن، گاهی اوقات بازیکنان را با حجم قابلتوجهی از کارهای تکراری مواجه میکند. Warframe نیز با وجود برخورداری از گیمپلی عمیق و محتوای فراوان، به دلیل سیستمهای متعدد ارتقا، منابع قابل جمعآوری و فعالیتهای زمانبر، میتواند برای برخی مخاطبان به تجربهای فرسایشی تبدیل شود. در سوی دیگر، بازیهایی مانند Fortnite نیز با سیستم Battle Pass و رویدادهای محدود زمانی، بازیکنان را به حضور منظم تشویق میکنند. البته این مکانیزمها بهخودیخود ایرادی ندارند و اتفاقاً یکی از دلایل موفقیت بازیهای سرویسمحور محسوب میشوند؛ مشکل زمانی آغاز میشود که مخاطب برای دریافت پاداشی که قبلاً بابت آن هزینه کرده، مجبور باشد ساعتها فعالیتهای تکراری انجام دهد.
در نهایت، سازندگان باید به این نکته توجه داشته باشند که بازیکنان در کنار تجربه بازی موردنظرشان، سرگرمیها، مسئولیتها و زندگی شخصی دیگری نیز دارند. هیچکس نباید برای عقب نماندن از یک Battle Pass یا از دست ندادن چند آیتم محدود، مجبور شود برنامه روزانه خود را بر اساس زمانبندی یک بازی تنظیم کند. اتفاقاً یکی از مهمترین ویژگیهای یک بازی سرویسمحور موفق، توانایی حفظ مخاطب بدون ایجاد احساس اجبار و وابستگی است. اگر بازیکن احساس کند برای لذت بردن از بازی باید هر روز چند ساعت از وقت خود را صرف انجام مأموریتهای تکراری کند، دیر یا زود به این نتیجه میرسد که شاید بهتر باشد بهجای داشتن یک سرگرمی، از یک شغل دوم استعفا دهد!
عدم وجود سیستم ضدتقلب کارآمد

یکی از مخربترین مشکلات بازیهای آنلاین و بهخصوص آثار رقابتی، ضعف در سیستمهای ضدتقلب (Anti-Cheat) و ناتوانی سازندگان در مقابله با بازیکنانی است که از ابزارهای غیرقانونی استفاده میکنند. در بازیهایی که بخش قابلتوجهی از جذابیت آنها به رقابت، مهارت فردی و تلاش بازیکنان وابسته است، وجود حتی تعداد محدودی Cheater میتواند تجربه سایر مخاطبان را بهشدت تحت تأثیر قرار دهد. تصور کنید ساعتها برای ارتقای مهارت خود وقت صرف کردهاید، تجهیزات مناسبی به دست آوردهاید و در نهایت وارد مسابقهای میشوید که نتیجه آن نه بر اساس توانایی بازیکنان، بلکه به کمک Wallhack، Aimbot یا سایر ابزارهای تقلب مشخص میشود. چنین شرایطی بهمرور اعتماد مخاطبان به سیستم رقابتی بازی را از بین میبرد و حتی میتواند باعث شود بازیکنان حرفهای و وفادار، انگیزهای برای ادامه تجربه آن نداشته باشند.
یکی از تجربیات شخصی من، Call of Duty: Warzone و آسیبی بود که از چیترها در این عنوان خوردم.. این بازی در طول سالهای فعالیت خود بارها با موجهای گسترده تقلب مواجه شده و وجود Aimbot و Wallhack در مسابقات، همواره یکی از انتقادات اصلی جامعه مخاطبان بوده است. هرچند اکتیویژن با معرفی و توسعه سیستم ضدتقلب Ricochet تلاش کرده با این مشکل مقابله کند، اما تداوم گزارشها و شکایات بازیکنان نشان میدهد که مقابله با متقلبان همچنان چالشی جدی است. Escape from Tarkov نیز مثال مناسبی محسوب میشود؛ زیرا به دلیل ماهیت خاص گیمپلی، ارزش بالای تجهیزات و پیامدهای سنگین مرگ بازیکن، مواجهه با یک Cheater میتواند ساعتها پیشرفت و دستاورد مخاطب را از بین ببرد. در چنین بازیهایی، تقلب صرفاً به معنای شکست در یک مسابقه نیست، بلکه ممکن است تمام زحمات بازیکن برای جمعآوری منابع و تجهیزات را نابود کند.
نکته مهم این است که مقابله با تقلب نباید صرفاً به انتشار موجهای مقطعی Ban یا مسدود کردن چند هزار حساب کاربری محدود شود. یک سیستم ضدتقلب کارآمد باید بهصورت مستمر توسعه پیدا کند، روشهای جدید تقلب را شناسایی کند و در کنار آن، سازندگان باید به گزارشهای جامعه مخاطبان نیز توجه داشته باشند. البته هیچ سیستم ضدتقلبی نمیتواند بهطور کامل جلوی تمام روشهای تقلب را بگیرد، اما این مسئله نباید بهانهای برای بیتوجهی به یکی از اساسیترین مشکلات بازیهای رقابتی باشد. در نهایت، وقتی بازیکنان احساس کنند پیروزی بیشتر از آنکه به مهارتشان وابسته باشد، به شانس مواجه نشدن با یک متقلب بستگی دارد، دیگر دلیلی برای ادامه رقابت نخواهند داشت.
حذف محتوای قدیمی بهجای حفظ و گسترش آن

یکی از عجیبترین تصمیماتی که برخی سازندگان بازیهای آنلاین و سرویسمحور اتخاذ میکنند، حذف محتوای قدیمی به بهانه ایجاد فضا برای اضافه کردن محتوای جدید است. برخلاف بازیهای تکنفره که معمولاً تمام محتوای آنها پس از انتشار در دسترس مخاطبان باقی میماند، برخی آثار آنلاین سیاست متفاوتی دارند و پس از گذشت چند فصل، بخشی از نقشهها، مأموریتها، کمپین داستانی یا حتی حالتهای محبوب خود را بهکلی از دسترس خارج میکنند. چنین رویکردی نهتنها به معنای محدود کردن انتخاب بازیکنان قدیمی است، بلکه باعث میشود مخاطبان جدید نیز نتوانند به بخش قابلتوجهی از محتوای یک بازی دسترسی داشته باشند. در واقع، بهجای اینکه با گذشت زمان شاهد تجربهای بزرگتر و غنیتر باشیم، بخشی از محتوای قبلی قربانی برنامههای توسعه آینده میشود.
بار دیگر باید به سراغ Destiny 2 برویم که یکی از شناختهشدهترین نمونهها در این زمینه است. بانجی در سال ۲۰۲۰ با معرفی سیاست Content Vaulting، بخش قابلتوجهی از محتوای قدیمی بازی، از جمله چندین خط داستانی، فعالیت و کمپین را از دسترس خارج کرد. این تصمیم با هدف مدیریت حجم بازی، کاهش پیچیدگی توسعه و فراهم کردن زمینه برای محتوای جدید اتخاذ شد، اما در عمل انتقادات گستردهای را به همراه داشت. برای مثال، بازیکنانی که بعدها به سراغ Destiny 2 میرفتند، دیگر امکان تجربه برخی از بخشهای اولیه داستان و محتوای بستههای الحاقی قدیمی را نداشتند. این مسئله بهخصوص برای مخاطبان تازهوارد گیجکننده بود؛ چراکه آنها وارد دنیایی میشدند که بخشهایی از تاریخ و روایت آن عملاً از دسترس خارج شده بود. البته Destiny 2 تنها نمونه این رویکرد نیست و بازیهایی مانند Fortnite نیز با تغییر نقشه در فصلهای مختلف، بخشهایی از تجربه قبلی را کنار گذاشتهاند؛ هرچند باید توجه داشت که تغییرات فصلی نقشه در Fortnite بیشتر بخشی از طراحی و هویت بازی محسوب میشود و با حذف دائمی کمپینها و محتوای خریداریشده تفاوت دارد.
مشکل اصلی چنین سیاستی این است که مخاطب باید بتواند به محتوایی که برای تجربه آن وقت یا هزینه صرف کرده، دسترسی داشته باشد. طبیعتاً بازیهای آنلاین برای توسعه و بهروزرسانی به تغییرات اساسی نیاز دارند و محدودیتهای فنی و اقتصادی نیز همیشه قابل چشمپوشی نیستند، اما حذف محتوا نباید به سادهترین راهکار برای مدیریت این مشکلات تبدیل شود. سازندگان میتوانند با ارائه گزینههای انتخابی برای نصب محتوا، بهینهسازی فایلها یا حفظ دسترسی به بخشهای قدیمی، تعادل بهتری میان توسعه بازی و احترام به مخاطبان برقرار کنند.
کلام آخر

در نهایت، موفقیت یک بازی آنلاین و سرویسمحور صرفاً به کیفیت گیمپلی، جذابیت محتوای اولیه یا حتی بودجه و تبلیغات گسترده آن وابسته نیست؛ بلکه حفظ این موفقیت به توانایی سازندگان در ایجاد تعادل میان درآمدزایی، توسعه مستمر و احترام به جامعه مخاطبان بستگی دارد. یک بازی میتواند بهترین سیستم مبارزات، صدها ساعت محتوای سرگرمکننده و میلیونها بازیکن داشته باشد، اما تصمیمات اشتباه در زمینه پشتیبانی، سیاستهای تجاری حریصانه، بیتوجهی به بازخوردها و قربانی کردن هویت اصلی اثر، تمام این دستاوردها را به خطر بیندازند. به اعتقاد من، بزرگترین اشتباه برخی استودیوها این است که بازی سرویسمحور را بیشتر به چشم یک منبع درآمد دائمی میبینند تا تجربهای که باید برای سالها ارزشمند و سرگرمکننده باقی بماند. فراموش نکنیم که بازیکنان هیچ تعهدی برای وفادار ماندن به یک بازی ندارند؛ این سازندگان هستند که باید هر بار دلیل تازهای برای بازگشت آنها فراهم کنند.
منبع: gamefa.com