نقد فیلم Primetime | غرور و تعصب! | موبوگیم
فیلم «پرایم تایم» جدیدترین محصولِ کمپانیِ A24، به کارگردانی لنس اوپنهایم است. فیلمی روانشاختی، دلهرهآور، جنایی و بیوگرافی با بازی رابرت پتینسون است. رابرت پتینسون، ستارهای که امسال سال پرکار او بود و به گفتهی او این فیلم یکی از چالش برانگیزترین بازیهای او بود.
فیلم درمورد یک مستند است، بله! فیلم داستان پشت پردهی یک مستند را روایت میکند. مستند «به دام انداختن شکارچی» که کریس هنسن اجرای آن را به عهده داشت. داستان رابرت پتینسون را در نقش اغراق شدهی هنسن و پشت پردهی ساخت این مستند را دنبال میکند، مستندی پر از جنایتکار.

مستند «به دام انداختن شکارچی» هنسن برای به دام انداختن کودکآزاران با گذاشتن طعمهها و ملاقاتهای جعلی، آنها را به محل فیلمبرداری خود میکشاند و سپس در مقابل چشم چندین مخاطب جرائم آنها را افشا میکرد. مستندی که در سال ۲۰۰۶ سعی داشت رکورد پربینندهترین برنامههای تلویزیونی را کسب کند.
فیلم اساساََ در همین مورد روایت را آغاز میکند و فیلم را نام گذاری میکند؛ «پرایم تایم» یا ساعت پربیننده. مستندسازی که میخواهد در صدر جدول تماشا باشد. اما با چه بهانهای؟ افشای مجرمین و دستگیری آنها.
فرض کنید دنیایی را که دستگیری مجرمان و افشای آنها (بدترین مجرمین و کودکآزاران)، نه صرفا امری خیرخواهانه و آگاهی ساز، بلکه بخشی از یک نمایش بزرگ باشد. نمایشی رئالیستی که با جذب بیشتر مخاطب در چشم برهم زدنی مجرمان را برملا میکند و مهارت خود را به رخ میکشاند. شخصی که قهرمان بودن را نه به واسطهی عمل خیر، بلکه بهخاطر غرور خود میپذیرد. غروری که به او اجازه میدهد خود را قاضی رسانه بداند و تنها خود را برترین افشاگر تلویزیون بداند.

فیلمی که مستند شد و مستند دیگری را بیان کرد!
اگر این فیلم اولین تجربهی شما از فیلمهای کمپانی A24 باشد، احتمالا افکتها و فیلتر های عجیب این فیلم توجه شما را به خود جلب میکند. فیلتری که سابقاً در اکثر فیلمهای این کمپانی (برای مثال فیلم Backrooms) وجود داشت. اما مهارت لنس اوپنهایم در استفاده از فیلترهای درست و رنگ و نور مناسب به نوع روایت او کمک کرده است.
فیلتری که به فیلم رنگ یک Found footage (ویدیوی افشا شده) از راز های تاریک و وحشتناک واقعهای ترسناک میدهد. گویا قصد کارگردان هم افشای هولناکی از پشت رسانه است. فیلم رنگ مستندی میگیرد که انگار دوربین اوپنهایم در تعقیب تیم تولید مستند دیگری است. به همین خاطر است که این فیلتر به فضای بصری فیلم کمک میکند.
اوپنهایم در تمامی فیلم عین دوربینی ناظر، تمامی زندگی هنسن را نمایش میدهد. حسی واقعی از حضور در کنار تیم تولید این فیلم. اما رفته رفته با وسواسهای ذهنی غول رسانهی فیلم، فیلم به سبک دیگری روی میآورد و لایهی دیگر خود را نشان میدهد؛ یعنی ژانر روانشناختی!
فیلم قدری به زندگی کاراکتر نزدیک میشود که گویا دیگر بخشی کامل از وجود او است و با کاراکتر یکی شده است. تمامی ذهن هنسن را میبینیم، وسواس او را میبینیم، حتی ما بیش از آنکه به جزئیات برنامهی او دقت کنیم به روان او مینگریم که غرور و جاهطلبی انسان را نجات میدهد یا به جنون میرساند.
فیلم هرچه جلوتر میرود نسخهی سیاهتری از مجری را نمایش میدهد. قابها تاریکتر و سورئالیسمتر میشود. فیلم در نمایش هر سبک خود زیباست. هم توانسته است واقعیت را به درستی نمایش دهد، هم روان و جنون کاراکتر و جنگ درونی او را نمایش دهد، هم از طنز ظریفی برخوردار است، هم درام تاثیرگذاری دارد، هم نقد اجتماعی میکند و هم رسانه را داوری میکند. در نمایش همهی آنها توانست موفق باشد اما شاید بزرگترین مشکل فیلم در نوع روایت آن باشد.

جلوه زیبا اما علت نامعلوم!
تصاویر زیبا، میزانسن همراه با ژانر و بازیگردانی قوی همه به بهبود فیلم کمک میکنند؛ اما روایت مهم است. مشکل اصلی فیلم در ارائهی ژانر های خود است. سرعت در تغییر فرم روایت و سبک باعث شده است برخی داستانها به سرعت رها شوند، فیلم گنگ باشد و نتواند بار معنایی آن روایت را با تامل منتقل کند. فوراً از رئال به سوررئال، سپس روانشناختی، سپس دلهره و سپس درام بدون پرداخت قبلی را میتوان از ضعفهای داستان آن نامید. فیلم میتواند حس ژانر هارا بسازد اما نمیتواند تغییر در بین ژانر هارا بیان کند.
بازی رابرت پتینسون در تمامی فرمهای فیلم دقیق و بهترین است. میتواند فورا روانیترین کاراکتر فیلم و همزمان کاریزماترین مجری فیلم باشد؛ درست همانطور که فیلم میخواهد بگوید. فیلمی از مجریان و بازیگرانی که شاید بهترین چهرهی خود جلوی دوربین باشند اما لزوما بهترین چهره در نمایش زندگی خود نیستند. مردان هزاران چهرهای، که برای هر نمایش زندگی خود ماسکی میزنند.

پرایم بودن و بهانهای برای رقابت!
پرایم و برترین بودن در هر زمینهای و در هر جایگاهی یک رقابت ایجاد میکند که خواسته و ناخواسته فرد بخواهد جایگاه خود را بالاتر ببرد، جایگاه خود را حفظ کند و جایگاه دیگران را کنترل کند. نقطهای که برنامه، جایگزینِ سریال برتر تلویزیون میشود و به اصطلاح زمان طلایی پخش را از آن خود میکند و رقابت آغاز میشود. کریس هنسن دیگر یک برنامه ساز نیست، حال او باید تلاش کند جایگاه خود را حفظ کند. پس اگر وی قدرت مقابله با تغییر رسانه را نداشته باشد، چیکار میکند؟ کنترل!
کنترل کردن تیم تولید بخشی از کار یک کارگردان است، حال فرض کنید کارگردانی را که بازیگران آن اشخاصی حقیقی و مجرم باشند. فیلم نشان میدهد چگونه رسانه میتواند مجرمان را همانند یک بازیگر نشان دهد در عین حال که مجری را یک قاضی بیان کند. این مردم هستند که برای هنسن تصمیم میگیرد او چی باشد. او غول رسانه است پس تصمیم میگیرد که مجرمان را ببلعد.
فیلم یک رابطهی دو سویه بین مخاطب اثر و خالق آن را نشان میدهد تا بگوید مخاطب به اثر و خالق آن توجه هدیه میدهد و کارگردان آن نیز در ازای توجه باید اثری قابل احترام خلق کند. پس همین بهانه میشود تا کارگردان وسواسی شدید در خلق اثری بینقص داشته باشد. میتوان گفت همین توجه شاید باعث ایجاد غرور نیز در کارگردان بشود. حال باید خالق بتواند اثری برتر از قبل خلق کند تا نه تنها مخاطب جدیدی کسب کند بلکه در رأس هرم توجه باشد.

جمع بندی: فیلم درمورد غرور شخصیتی است که در مرکز توجه قرار گرفته است حال میخواهد مرکز بماند، رقبا را نابود کند و مجرمان را همانند عروسک نمایش خود حرکت دهد تا هم قهرمان بماند و هم قدرت خود را تحمیل کند. فیلم میگوید شاید بزرگترین دادگاه دنیا تلویزیون باشد. اما دادگاهی که تشنهی توجه است. فیلم نقد افرادیست که با قدرت میخواهند صاحب همه باشند و در غالب رسانه و مجری تلویزیون نقد خود را ذکر میکند.
فیلم در سیر تحول شخصیت خود موفق است، او را همانند مردی نمایشی بارها در معرض تغییر قرار میدهد. در عدم انسجام ژانر میتوان نقد وارد کرد که سرعت در تغییر فرم خلع ایجاد میکند. اما میتوان صرف نظر از تغییرات ناگهانی ژانر از فیلمی با جلوه های بصری خلاقانه و بازیگری زیبای رابرت پتینسون لذت برد.
نمره نویسنده به فیلم: ۸ از ۱۰
منبع: gamefa.com