صنعت بازی

اگرچه بازی ها همه کباب های نوآورانه و صلح نوآورانه هستند ، اما زباله در ابتدا زباله است. از آنجا که من نمی خواهم دقیق تر به شما بگویم ، این بدان معنی است که بازی ها می توانند زباله های اقتصادی و اقتصادی زیادی تولید کنند. این مدتی برای من جذاب بوده و بخشی از مشکل ادامه بازی های ویدیویی برای نسل های آینده است. ما اغلب بازی ها را زندگی می کنیم تا ما را از واقعیت های اجتماعی و مادی پیرامون خود جدا کنیم. به عنوان مثال ، با موج اول اپیدمی هماهنگی شروع می شود و به نظر می رسد آخرین است. آنچه ما در مورد این روزها در مورد آن صحبت نمی کنیم و بیشتر می شنویم این است که بدست آوردن یک پلی استیشن 4 یا Xbox Series X. قبل از این بحران ، بسیاری از بازیکنان ، مانند بسیاری از موارد در عصر دیجیتال ، فکر می کردند که کنسول ها و فناوری در کشورهای پیشرفته تر آماده شده اند و به راحتی آماده می شوند.

با این حال ، حقیقت متفاوت بود. اگر چیزی وجود داشته باشد که همیشه در صنعت بازی دیده شود ، روند تولید بازی پر از سنت نابرابر و بادوام است. این نشان می دهد که همه بازی ها بر اساس جهل نیروهای خارجی در تیم های توسعه خارجی است ، از بین بردن مواد معدنی در مناطق بحران گرفته تا قیمت های غافلگیرکننده بازی های درجه یک ، همه بازی ها بر اساس شبکه بی عدالتی سرمایه است.

علاوه بر این ، مانند بسیاری از صنایع فناوری دیگر ، تصور کنید که بازی ها سیستم رسمی برای حرکت تعمیر ندارند ، که منجر به مصرف کننده بیش از حد مصرف کننده و “کوه های زباله الکترونیکی” می شود. از زمان مشکل ، دو عنوان ، به ویژه همه آنها به چشم من آمدند. اولین مطالعه ای است که نشان می دهد چقدر می توانیم از تاریخ بازی ها محافظت کنیم (و اینکه چگونه با عناوین خبری قبلی مرتبط است ، مانند دشواری در یافتن کدهای قدیمی یا کشف Square Enix در مورد دشواری در بازسازی آنها). من هنوز از 87 درصد از بازی های کلاسیک منتشر شده در ایالات متحده شوکه شده ام. دوم ، این در مورد بازی های “حق تعمیر” و فن آوری های مرتبط است. چگونه می توان از مدل فعلی “برنامه ریزی شده Osolyscast” در صنعت بازی دور شد و به یک مدل مسئول تر برسد.

در مصاحبه ای با الیزابت چمبرلین ، مدیرعامل IFIXIT ، Gamesınstustry.biz ، مشکل توضیح می دهد که مشکل نه تنها فرسودگی برنامه ریزی شده است. شرکت ها با رویکردهای زباله از مشکلات امنیت سایبری غرق می شوند. بزرگترین چالش صنعت بازی این است که شرکت های بزرگی مانند مایکروسافت و سونی منجر به شفافیت می شوند و به سمت فن آوری های پایدار تر مانند رایانه های شخصی یا SteamDes حرکت می کنند. علاوه بر عدم وجود چارچوب مداوم و مداوم برای “حق تعمیر” ، شرکت هایی که در صنعت بازی فعال هستند در کمپین های گسترده “لباسشویی سبز” شرکت کرده اند. سونی قول می دهد درخت را برای یک جایزه در Ufuk Bidged West بکشد ، دسته بندی های پلاستیکی بازیافت شده خاصی را برای Microsoft 2023 تولید می کند و بازیکنان را با بازی در مسابقات آتش نشانی مجازی در بازی های Ubisoft بازی می کند. اگرچه این اقدامات در مورد اخبار و داستانهای آشنایان من در مورد Fire Yellowknife فکر می کند ، گذشته از سایر آتش سوزی هایی که در تابستان گذشته در آمریکای شمالی تغییر کرده است ، اما دارای یک دوگانگی عمیق و احساس ناراحتی است.

این کمپین های لباسشویی سبز ، یا نه تنها در سیاست های نهادی ، به نام عدالت بسیار محیطی ، بلکه بسیاری از بازی ها نیز نامیده می شود. بازی ها مدتهاست که تحت تأثیر مفاهیمی مانند زیبایی طبیعت و نیاز به محافظت از آن قرار گرفته اند ، اما در سریال Horizon با عنوان فوق و در بسیاری از بازی های جهان باز دیگر مانند حرص و آز و بله ، حتی تنفس وحشی ، اغلب مبتنی بر ساختارهای مبتنی بر استعمار -mperialist است. چهره هایی مانند Meghna Jayanth ، بازی های ساخت Dames ، منتقدین مانند Dia Lacina و باقیمانده Doyle-Myscough ، بارها تأکید کرده اند که چگونه چنین بازی هایی اغلب به یک قهرمان قوی باز می گردند. شخصی که وارد دنیای پر از منابع طبیعی و جوامع داخلی می شود تا مطابق با “اهداف عالی” خود از آنها سوء استفاده کند. در این نمایشنامه ها ، حتی در مواردی که اهداف آنها از مضرات استعمار و امپریالیسم آگاه باشد ، آنها اغلب کاهش الگوهای زندگی متمدن در برابر زندگی بدوی را تعریف می کنند.

معمولاً ما در مورد استقلال بازیکن در بازی ها صحبت می کنیم و اینکه چگونه می تواند منجر به تغییرات مثبت شود. این تا حدی برای کسانی که نظر خود را تغییر می دهند (در بحران آب و هوا بسیار مهم است) معتبر است ، اما برای شکل گیری زیرساخت ها یا سیاست های کلان معتبر نیست. البته این بدان معنا نیست که اقدامات کوچک و روزانه برای بهبود آب و هوا ناچیز است. من پاسخ قطعی برای همه اینها ندارم ، و توصیه نمی کنم چه نوع طراحی روایت باید باشد ، اما من در حال بررسی مفاهیمی هستم که می تواند برای مدتی به ایجاد گزینه های جایگزین برای محیط زیست و عدالت اجتماعی کمک کند. مفاهیم تقاطع در کنار هم و موجودات خلاق ما با طبیعت جایی که همه ما بخشی از ما هستیم ، همپوشانی دارد.

من فکر می کنم اولین مفهومی که فکر می کنم می تواند در ایده طراحی بازی و فرآیندهای ساخت و ساز مفید باشد ، رابطه اخلاقی است. رابطه اخلاقی نه تنها بر بینگوهای فرهنگی تأکید دارد ، بلکه با توجه به تاریخ زندگی و تجربیات ، بر تفاوت های فرهنگی نیز تأکید دارد. در حالی که با چنین رویکردی برخورد می کنیم ، ما آگاهانه می پذیریم که وضعیت و تجربه فرهنگی ما با سایر موقعیت ها و تجربیات فرهنگی تعامل دارد و اینکه چگونه این تعامل می تواند بر وضع موجود تأثیر بگذارد. چنین آگاهی ما را به سمت “واقعیت تخیل زیست محیطی” سوق می دهد که به معنی “زیست توده” است ، اما ما می دانیم که مردم چگونه باید با اصولی مانند کمک های متقابل در مورد تغییرات آب و هوایی برخورد کنند.

رابطه اخلاقی نیز مربوط به سایر مدلهای تفکر اجتماعی و حرکات است. این فکر را می توان در نوشته های زیدی اسمیت در کتاب و اوضاع و احوال در روح بنیامین در عدالت ویروسی مشاهده کرد. این مدلها از استعاره ویروس برای رسیدن به هسته مشکل استفاده می کنند که ممکن است تغییرات اجتماعی فعلی یا اختلالات مؤثر باشد. درست مانند ویروس ها با واکنش های میکروبی کوچک شروع می شود و ممکن است منجر به وقایع در اندازه شیوع شود ، اما اگر کوچک باشد ، اگر به طور منظم انجام شود و توسط تعداد زیادی از افراد هماهنگ شود ، باید فکر کنیم که آنها می توانند منجر به واکنش های زنجیره ای بزرگ شوند. زیدی اسمیت تجزیه و تحلیل می کند که چقدر کار کوچک و مداوم ، که توسط یک ذهنیت در نوشته های وی تحقیر می شود ، در نهایت منجر به سیستم هایی مانند نژادپرستی ، تبعیض در برابر افراد معلول یا تبعیض طبقاتی می شود. او می نویسد: “قبل از تحقیر ، شما مانند دیگران به نظر نمی رسید ؛ شما کمتر از یک فرد کامل نیستید. به عنوان مثال ، یک شهروند کامل نیست. سه -پنج -پنجم. شما یک آمار هستید. هیچ چیز دور نیست. شما یک مورد ندارید. شما نماینده پایتخت نیستید.

علاوه بر این ، همیشه باید آگاه باشیم که مفاهیم فرضی فقط کاربرد دارند و همیشه باید به طور فعال تجدید نظر شوند. بیشتر ما از نظر تئوری بسیار غوطه ور شده ایم که هر یک از آنها انجام شده است ، که هر یک از آنها آنتروپوسن ، سرمایهوسن یا مزارع است که هر یک سعی می کنند بحران آب و هوا را به سیستم های خاصی نسبت دهند. آگاهی از مسئولیت های جمعی ما برای این رویداد جهانی و اغلب رد می شود یک گام مهم است. با این حال ، ما همچنین باید در نظر بگیریم که مهارت ها و منابعی که اکنون می توان از آن استفاده کرد.

اکنون ، قبل از غرق شدن در این فرضیه ، می خواهم تأکید کنم که هدف من در اینجا ارائه لیستی از وظایف برای صنعت بازی یا نوشتن متن نوشتن است ، اما من واقعاً دیدم که بازی ها مهمتر از سایر کالاها و تجربیات نیستند. اکنون تعداد قابل توجهی از بازی ها و بازیکنان وجود دارد که اکنون سازگار با محیط زیست هستند. از طرف دیگر ، بازیکنان خواستار بازی با مضامین محیطی هستند.

من می دانم که من یکی از این بازیکنان هستم. من دوست دارم بازی های بیشتری را تجربه کنم که به موارد فوق و موارد مشابه علاقه مند هستند. من بازی هایی را که به جنبش هنری Sollarpunk علاقه مند هستند ، می خواهم و در عوض آنها با تمرکز فقط روی قهرمانان به جوامع توجه می کنند. من می خواهم بازی های بیشتری انجام دهم که نمی توانند بحران آب و هوا را اجتناب ناپذیر پیدا کنند و فکر نمی کنم که نقش اقدامات روزانه ناچیز است ، و من می خواهم ببینم که چگونه می توانیم راه های بهتری برای ایجاد تجربیات تعاملی و تجربیات بصری به عنوان معماران و مصرف کنندگان فناوری بدست آوریم.

منبع: ملاقات نمی کند