هیچ یک از بازی های اصلی شعر مرموز بازی اول را ندارند

البته ، پنج یا ده سال پیش ، همه از صعود برجها در بازی های Ubisoft خسته شده بودند ، اما آیا ما هنوز به آنها ضربه زدیم؟ من خیلی مطمئن نیستم اگر به یکی از این مکان ها صعود نکرده اید ، بنابراین من احتمالاً در اینجا برای شما توضیح خواهم داد زیرا از مریخ به زمین می آیید. مکانیک برج بازی بازی ها در سال 2007 به Assassin's Creed باز می گردد و یک چرخه روایت ساده اما لذت بخش را ارائه می دهد. به این ترتیب: شما یک برج را از فاصله دور می بینید ، راه خود را باز می کنید ، تا به جلو بروید ، و تمام این انیمیشن های دنباله دار ، صدای باد در حال بالا رفتن از برج در گوشت شما ، و سپس به ابرو فوق العاده ای می رسید که نقشه شما را شفاف تر می کند.

در گذشته ، طرفداران زیادی در بین بازی های جهان باز ، به ویژه هنگامی که آنها با طراحی مبتنی بر منطقه همراه بودند ، طرفداران زیادی بودند. این چرخه Ascension پایه و اساس اطمینان بخش برای گشت و گذار را ایجاد می کند ، شاید تا زمانی که یک گشت و گذار واقعی رخ نداد: این مکانیک تمام وظایف و وظایف لازم را برای انجام سریع به شما نشان می دهد. با این حال ، در پایان یادگیری این مکانیک ، منجر به عدم تمایل و عدم تمایل بسیاری از بازیکنان شد. از سال 2010 ، من از دهه 2010 در بسیاری از بازی های ارزشمند جهانی خودم را مورد تمسخر قرار داده ام ، اما از آنجا که از اجلاس های فراموش شده پشیمان شده ام. قله های موجود در عناوین جدید با ترک آن قاب اغراق آمیز هدر رفت و در عوض بازیکن را به شکوه و هر دوره تاریخی غوطه ور کرد.

به راحتی می توان فراموش کرد که بنیادهای کرید در یک سطح با شکوه و چشمگیر نیستند ، بلکه احساس “عمدی مصنوعی” می کنند. بازی اصلی کنترل آواتار شما را به عنوان “کودک چادر” نشان می دهد و طراحی و طراحی دکمه ها به هر بدن اختصاص داده شده است: سر ، دست و پا. علیرغم صافی پارکور ، یک بازی رسمی رسمی در بازی های ویدیویی وجود دارد که گویی به یک تضاد بیشتر اشاره می کند که گویی نخ ها از بالا کشیده شده اند: یک انتخاب آگاهانه برای انتخاب. Creed در مورد خود عروسک ها است ، یا اگر می خواهیم یک اصطلاح را انتخاب کنیم ، یک سناریوی شبیه به Ligutia. این بازی این ایده را به شما ارائه می دهد که تاریخچه یک جعبه سند “هیچ چیز درست نیست و همه چیز مجاز نیست” ، اما اصرار دارد که شما از این استقلال برای “غرق شدن” با داستان زندگی از پیش تعیین شده شخصیت دیگر استفاده می کنید. “شما باید همگام سازی کنید” زیرا این یک شبیه سازی واقعی تاریخی نیست ، بلکه شبیه سازی یک شبیه سازی تاریخی است. شما به دستگاه Animus متصل هستید ، یک تغییر شکل نیمه طراحی شده توسط Fantasy Affsturgo برای حذف و بازسازی “خاطرات ژنتیکی” خود از اجداد.

داستان داستان یک هماهنگ سازی فوق العاده است: زندانیان دزموند مایلز ، که توسط Abshee اسیر شده اند ، باید زندگی قاتل قرن سیزدهم را برای چند روز در ال تایر ابن لاهاد بازسازی کنند و با گذشت و تجربه یک سری خاطرات ، رابطه خود را با انیموس تقویت کنند. در این فرآیند ، مکانیک حق رای دادن دوباره ایجاد می شود ، مانند محل مخفی ، کشتن شخصیت های خانگی یا آسیب رساندن به همه آنها ، و اگرچه سطحی هستند ، اما به آیین تداوم یا جدایی بین دزموند و الی تبدیل می شوند. همه اینها این است که یک تاریخ واقعی و مجازی را گرد هم آوریم که خلاصه آن باید به جاه طلبی های جهانی بال ببخشد.

با توجه به اینکه بازی هایی که سوابق گیشه را می شکنند ، اغلب سعی می کنند شما را “جذاب” کنند و برای ورود به حالت غوطه وری با یک ماشین در تعامل باشید ، جالب است که بین بازیکن اصلی اصرار من و شبیه سازی فاصله داشته باشید. این بازی از شما می خواهد که نه تنها برای پیشرفت ، بلکه برای جلوگیری از فروپاشی جهان به یک محیط استریل و آزمایشی “خوب” بازی کنید. به عبارت دیگر ، پایه های Creed شکاف بین بازیگری را به عنوان یک نیاز بازی و بدون مراقبت ، اغراق می کند. این که آیا قادر به کنترل نیست یا شاید آگاهانه نافرمانی باشد. البته ، در یک بازی که برای “برش” طراحی شده است ، به نظر نمی رسد که یک ایده منطقی و مداوم از “نافرمانی” در برابر سازندگان شبیه سازی (تعامل با گلیچ) باشد ، اما این برای من موضوع جذابیت نیست. به نظر من ، اگر سایر طراحان تحت مدیریت بازی های سه گانه آزادی بیشتری داشتند ، می توانست خیلی بیشتر مورد سوء استفاده قرار گیرد. می توانم به شما بگویم که چگونه این هماهنگ سازی چرخه صعود به برج ها و این پیچیدگی شاعرانه را نشان می دهد. این نه تنها تراز مردم در دوره های مختلف تاریخی بلکه با جنبه های نمادین و استعاری است.

در پایه های Creed ، بالا بردن در برج ها یکی از اصلی ترین روش های هماهنگی است. این با روشن کردن نقشه ساخته شده است و شما در طول قرون وسطی عملا بر فناوری تسلط خواهید یافت ، اما این تنها بهبودی بالینی خاطرات زنجیره DNA نیست. علاوه بر این ، این حس وجود دارد که شما و قهرمانان در پایان همگام سازی شرکت کرده اید و این “نوزادان” را به عنوان ابزار روایی سازماندهی و ترکیب می کنید. نقطه هماهنگ آن معمولاً یک قطب کوچک با عقاب است که روی آن و انتهای برج نشسته است. با فعال کردن سینک ، زاویه مشاهده شخص را از هم جدا کرده و پرواز عقاب را در اطراف برج تقلید می کند. آل -تیر یک نام عربی است که از “al -tayr” گرفته شده است ، که به معنی پرنده است. من خواندم که این کلمه به خصوص برای شکار پرندگان استفاده شده است. بنابراین وقتی به نوعی از نقطه همگام سازی صعود می کنید ، شروع به همگام سازی با AL -TAYR می کنید. شما شعر نام Al -Tayyer هستید و این اصول را با قدیمی ترکیب می کنید.

شما همه این کارها را با فرود که با الکیر هماهنگ شده است انجام می دهید. نام دزموند هیچ ارتباطی با پرندگان ندارد ، اما چنین نجات آنقدر جذاب است که مقاومت در برابر عرض باند انیمیشن دشوار است. به یاد داشته باشید که “همه چیز مجاز است”. در این فرآیند ، سپرده بیشتر احتمال دارد که بیشتر از ریتمی که محتوای نقشه را باز می کند ، بیشتر باشد و بیشتر شبیه اتصال ستاره ها به صورت فلکی است.

اگر از منشأ و منشأ نام دزموند پیروی کنیم ، به Mór Muman ، الهه یک مادر در اسطوره های گالیک تجسم یافته سرزمین های صومعه در ایرلند خواهیم رسید. طبق افسانه ها ، مور محسن به قله یک اسلب ایلیر (که به معنی “کوه عقاب” به زبان ایرلندی است) برای تماشای منظره اطراف آمد. شاید دزموند خدای منطقه دیگری باشد ، نه فقط مرد دیگری که به عقاب تبدیل شده است ، بلکه همچنین تجسم ، صعود و نقض معماری و جغرافیای جهان آزاد است. البته یکی از مواردی که این افسانه را گیج می کند ، داستان عامیانه ای است که در تحقیقات خود پیدا کردم: گفته می شود که مور فقط کوههای Kartal را تماشا می کند ، بلکه برای انجام کار دیگری – خیلی زیاد – شکاف های بزرگی را روی زمین ایجاد می کند. اکنون ما نمی توانیم معادله چنین بازی را به طور کامل تصور کنیم ، اما می توانیم این همگام سازی پوسیده را به عنوان اشاره ای به شبدر زرد بسته های نی که منتظر فروپاشی است ، احیا کنیم.

این دسته از نی ها البته قهرمان ناشناس چرخه برج کرید هستند که در بازی های جدید با پیروزی و زیپ جایگزین می شوند. سقوط از یک برج بر پایه های کرید قله لذت بود و ما آن را مدیون تمام پیپت هایی هستیم که همیشه در آنجا هستند وقتی پرندگان از لبه هایی که روی آنها می نشینند پرش می کنند. برای پرش از این لبه ها ، مهم نیست که چه چیزی ، سقوط خود را بدون آسیب دیدگی نگه می دارد. به گفته الکس درین ، کارگردان بازی اول ، این پرش های معجزه آسا به نام Eagle Dives باید “قانع کننده” باشد ، نه “واقع بینانه”. این تمایز برای من بسیار جالب است ، زیرا خود بازی پرش ایمان نامیده می شود. کلمه ایمان نشان می دهد که این لحظه حداقل به دلیل اقدام مبتنی بر ایمان بدون ارائه نتیجه ، حداقل سطح “واقعی” و بالاترین “مجوز” دارد. با این حال ، اگر چیزی اساساً در CERID باشد: وقتی از نقطه همگام سازی به پایین می روید ، یک پیپت را در زیر پاهای خود پیدا خواهید کرد. در اینجا ، به عنوان بخشی از تجربه کوهنوردی ، حس اتریک و شبکه ، که قبلاً به آن اشاره کردم ، ناگهان فرو ریخت و به طراحی دقیق بازی کاهش یافت.

صادقانه بگویم ، در یکی از اولین سری بازی ها ، این پرش در یک فاجعه رخ می دهد. در قسمت آغازین بازی ، شما و دو قاتل دیگر در همان زمان با یک برج پایین برای نشان دادن یک مهاجم ژنرال که در آن فرقه از مرگ نمی ترسد. یکی از فریاد برادران شما با پای شکسته ظاهر می شود ، اما این فقط یک قدم برای ادامه داستان توسط Al -Tayre -step است. از آن لحظه به بعد ، رابط کاربری Animus درسی را به شما می دهد که همیشه از نی خارج می شوید.

در حال حاضر می گویند که ممکن است یک درصد از برجها به درستی انجام نشود. چه درصد از توافق نامه باید اضافه کنند تا زمانی که به یک عنصر معنی دار برای همگام سازی چرخه برج تبدیل شود؟ و چگونه این تغییر نه تنها در مورد بازیابی داده ها بلکه می تواند “همگام سازی” را به عنوان یک فرآیند خلاق و مترجم درک کند؟ کار با دستگاه انیمیشن فقط می تواند با استفاده از دستکاری خطر در مصرف محتوا و شبیه سازی ناپایدار ، Assassin's Creed Assassin را طراحی کند؟ برای کشف بیشتر زوایای عجیب این شبیه سازی از تکنیک های سطحی مانند پیوند “هک کردن” و همگام سازی خوراک به عنوان نوعی بازی؟

من نمی دانم که Assassin's Creed Shadows یا سایر جهان های معاصر اوبیسور به چنین بدبختی ها علاقه مند خواهند شد. امروزه چنین خیالات بسیار شبیه به سهامداران نیست. با این حال ، گفته می شود که سایه ها در تلاش برای بازآفرینی داستان Animus هستند. اما شاید … شاید این شمع نی منتظر یک تیم شجاع تر و کمتر محدود برای او باشد تا پنج سال پس از آغاز سریال خود را پرتاب کند.

منبع: Rockpapershotgun