معرفی بهترین دوران‌ها و بازی‌های Castlevania برای ورود به این فرنچایز | موبوگیم

همزمان با نزدیک شدن به زمان انتشار بازی Castlevania: Belmont’s Curse، قصد داریم به معرفی بهترین آثار فرنچایز در دهه‌های اخیر بپردازیم.

مدتی پیش در طی یک مقاله اختصاصی، به بررسی تریلر Castlevania: Belmont’s Curse پرداختم و از آن زمان، طی نمایش‌های بعدی بازی نه‌تنها از تاریخ دقیق انتشار آن، بلکه از هویت اصلی پروتاگونیست بازی یعنی Rose Belmont نیز رونمایی شد. حال امروز قصد دارم برخی از نسخه‌های ارزشمند را معرفی کنم که هم عطش طرفداران را تا پیش از عرضه Belmont’s Curse برطرف می‌کنند و هم نقاط ورود ارزشمندی برای مخاطبان تازه به شمار می‌روند.

رویکرد ما در این مقاله بر اساس «دوران» خواهد بود، به طوری که از هر دوره از مجموعه، مواردی که ارزشمندتر می‌دانم را معرفی خواهم کرد تا با توجه به خصوصیات هر دوره، بتوانید راحت‌تر اثر مورد علاقه خود را انتخاب کنید. البته توجه داشته باشید که با توجه به گیم‌پلی‌محور بودن فرنچایز Castlevania، موارد زیر، توجیه داستانی برای تجربه ندارند و آن‌ها را با توجه به ابعاد مختلفشان انتخاب خواهم کرد.

دوران کلاسیک Action/Side-Scroller

این دوران حدودا دهه‌ی اول زندگی مجموعه را تا سال 1997 پوشش می‌دهد. برخلاف باور رایج میان گیمرها، Castlevania در حالی که یکی از پایه‌های اصلی ژانر مترویدونیا بوده، اما لزوما از همان ابتدا از این ساختار پیروی نکرده است. هرچند که پایه‌ریزی‌های آن در آثاری همچون Castlevania 2 انجام شده بود. عناوین این دوره، تجربه‌هایی چالش‌برانگیز و بی‌رحم هستند و ابعاد داستانی در آن‌ها، لزوما عمیق و گسترده نیست.

این دوره از مجموعه بیشتر مناسب مخاطبانی است که مثل من علاقه‌ی زیادی به رتروگیمینگ داشته و مشکلی با آثار کلاسیک و به اصطلاح «قدیمی» ندارند؛ در نتیجه، اگر از این دست افراد هستید، تجربه‌های جذابی در این دوره انتظارتان را می‌کشد.

البته برخی از آثاری که معرفی خواهم کرد هم می‌توانند برای هر طرفدار آثار اکشن دو بعدی جذاب باشند، چرا که به واسطه گذر زمان منسوخ نشده‌اند و می‌توانند رقبای قابلی برای آثار مدرن باشند. فراموش نکنید که اکثریت عناوین این دوره در کالکشن Anniversary مجموعه در دسترس هستند.

Castlevania III: Dracula’s Curse (1989)

از آن جایی که Castlevania III: Dracula’s Curse، رسما نسخه‌ی پیشین Belmont’s Curse محسوب می‌شود، حضور آن در این مقاله دور از انتظار نیست. در این بازی، خبری از یک روایت گسترده نیست، اما همچنان می‌توانیم از Castlevania 3 به عنوان یک نسخه‌ی جاه‌طلب یاد کنیم که با ارائه‌ چهار کاراکتر قابل بازی، تنوع خوبی در گیم‌پلی خودش دارد و یک تجربه‌ی پلتفرمینگ چالش برانگیز هم ارائه می‌دهد.

شما در این عنوان، کنترل Trevor Belmont ،Sypha Belnades ،Grant Danasty و Alucard را بر عهده خواهید گرفت. بازی از شاخه‌های پیش‌روی مختلفی برخوردار بوده که نه‌تنها کنترل پلیر را روی تجربه این اثر افزایش می‌دهند، بلکه به ارزش تکرار بازی می‌افزاید. در راستای همین قابلیت، Castlevania III حاوی چند پایان‌بندی متفاوت است.

البته نباید از کاراکتری همچون Alucard انتظار عمق مکانیکالی SOTN را داشته باشید، چرا که ما شاهد ورژنی بسیار مبتدیانه‌تر از Alucard در این نسخه هستیم. اما همان‌طور که اشاره کردم، دنباله سوم، اولین نسخه‌ی جاه طلب مجموعه محسوب می‌شود که توانست انتظارات را برآورده سازد. وجود مسیرهای مختلف یا “Branching Paths” که مستقیما بر محتوا و تجربه تاثیرگذار بودند در کنار ساندترک فوق‌العاده‌ی آن، همگی باعث شده‌اند که این اثر به یکی از بهترین نسخه‌های تاریخ مجموعه تبدیل شود.

Super Castlevania IV (1991)

Super Castlevania IV در واقع بازسازی قسمت اول فرنچایز به شمار می‌آید و شما را در نقش یکی از محبوب‌ترین و نمادین‌تر پروتاگونیست‌های مجموعه یعنی Simon Belmont در سال 1691 قرار می‌دهد. همانطور که از نام این اثر پیداست، کونامی با این نسخه از کنسول NES عبور کرده و فرنچایز را به SNES منتقل کرده که این جابجایی، تقریبا در تمامی ابعاد بازی مشهود است. شخصا فکر می‌کنم Super Castlevania IV در کنار مورد بعدی، قله و Peak ساختاری عناوین مجموعه در دوران مذکور محسوب می‌شدند، به طوری که همچنان رد پاهای این دو بازی در Belmont’s Curse دیده می‌شود!

یکی از مهم‌ترین خصوصیات مکانیکال عنوان مذکور که متاسفانه در عناوین بعدی مترویدونیای فرنچایز، به دلایل نامشخص آن‌چنان مورد استفاده قرار نگرفت، امکان حمله و ضربه زدن در 8 جهت مختلف بود. این قابلیت، تاثیر زیادی بر نحوه کنترل Simon و به طور کلی، Flow گیم‌پلی می‌گذاشت که باعث می‌شد روند مبارزات پر جنب‌وجوش‌تر باشد.

پلتفرمینگ در این نسخه به لطف کنترل عالی و امکاناتی همچون Grappling، متنوع‌تر شده و حتی طراحی مراحل نیز به شکل قابل توجهی استانداردهای مجموعه را در این نسخه افزایش دادند. از این‌رو، تجربه Super Castlevania IV به گیمرهای تازه‌وارد پیشنهاد می‌شود!

Castlevania: Rondo of Blood (1993)

به نظر من تجربه‌ Rondo of Blood برای همه‌ تازه‌واردان یک ضرورت محسوب می‌شود. این بازی نه تنها یکی از قدرتمندترین Belmontهای تاریخ یعنی Richter را به تصویر می‌کشد، بلکه از گیم‌پلی ارتقایافته، طراحی مراحل عالی و ساندترک فوق‌العاده‌ای برخوردار است. Richter و گیم‌پلی او چنان در این بازی و دنباله‌ی آن محبوب است که بعدها به اشکال مختلف در آثار مترویدونیای جدید سری به عنوان یک کاراکتر قابل بازی بازگردانده شد.

قصه Rondo of Blood، پنج سال قبل از SOTN در سال 1792 روایت می‌شود. در این بازی ما دوباره شاهد شاخه‌های مختلف پیش‌روی در مراحل هستیم که بر خلاف قسمت سوم که مبتنی بر انتخاب بودند، در اینجا ممکن است کاملا تصادفی رخ دهند! هر استیج بازی دارای راه‌های مخفی است که امکان دسترسی به استیج‌های کاملا تازه را پدید می‌آورند. نحوه‌ی پیش‌روی در Rondo of Blood بر پایان آن نیز تاثیرگذار است. جالب است بدانید که این بازی از یک کاراکتر ثانویه قابل انتخاب یعنی Maria برخوردار است که گیم‌پلی کاملا متفاوتی نسبت به Richter ارائه می‌داد.

در نهایت، Rondo of Blood یک ریمیک کامل روی PSP به نام Castlevania: The Dracula X Chronicles دریافت کرده که اثر مطلوبی است، اما شخصا نسخه‌ی اورجینال را به آن ترجیح می‌دهم و به شما هم پیشنهاد می‌کنم بازی اصلی را تجربه کنید.

ورود به دوران مترویدونیا

بگذارید در همین ابتدا خیالتان را راحت کنم که چیزی به نام بازی ضعیف یا حتی متوسط در این دوران وجود ندارد، بنابراین از انتخاب هیچ‌یک از آثار این دوران پشیمان نخواهد شد. Castlevaniaهای این دوران نه‌تنها سبک مترویدونیا را به عنوان یک ژانر مستقل تثبیت کردند، بلکه در ادامه حتی از Metroid پیشی گرفتند و به مدت یک دهه، به عنوان آثار مترویدونیای باکیفیت شناخته می‌شدند. در این دوران ما شاهد سه‌گانه‌های کنسولی GBA و DS بودیم که همگی فوق‌العاده هستند اما شخصا مواردی را که فکر می‌کنم جذاب‌تر هستند به شما معرفی خواهم کرد.

Castlevania: Symphony of the Night

Castlevania: Symphony of the Night نه‌تنها به عنوان بهترین نسخه‌ی مجموعه شناخته می‌شود بلکه حتی یکی از تاثیرگذارترین و بهترین بازی‌های تاریخ گیمینگ نیز محسوب می‌شود. بنابراین اگر علاقه‌مند به ژانر مترویدونیا یا فرنچایز Castlevania هستید و هنوز این اثر را تجربه نکردید…نمی‎‌دانم چه بگویم!

SOTN در واقع دنباله‌ی Rondo of Blood بوده که در سال 1797 در جریان است و شما را در نقش قدرتمندترین پروتاگونیست فرنچایز یعنی Alucard، فرزند Dracula قرار می‌دهد. احتمالا تا امروز آوازه‌های SOTN را به اشکال مختلف شنیده‌اید بنابراین قصد ندارم تکرار مکررات کنم و در عوض می‌خواهم به برخی موارد جزئی‌تر بپردازم.

نکته مهم این است که SOTN حتی بر اساس استانداردهای مدرن ژانر نیز یک اثر به شدت عمیق، گسترده و چندلایه محسوب می‌شود و ماهیتی “Slow Burn” دارد. از این‌رو اگر برای اولین بار آن را تجربه می‌کنید، انتظار نداشته باشید که در همان ابتدا، بازی تمامی کارت‌هایش را برایتان رو کند. برخی بدون اطلاع از ماهیت این بازی، آن را در حالی تمام می‌کنند که هنوز نیمی از محتوای اثر را ندیده‌اند و به بخش عمده‌ای از «مکانیزم‌ها» دسترسی پیدا نکرده‌اند! Alucard از لحاظ مکانیکال، کاراکتری به شدت مرتعش بوده و در صورت یافتن آیتم‌ها و بازکردن قدرت‌های مختلف او، می‌توان گفت با کاراکتری مشابه با توانایی‌های Dracula روبه‌رو خواهید بود.

SOTN به شدت متکی بر Exploration بوده و به همین دلیل، رویکرد شما در این زمینه را عمق تجربه‌تان مشخص خواهد کرد. در راستای تمامی این صحبت‌ها پیشنهاد می‌کنم اگر قصد تجربه‌ی «واقعی» این بازی را دارید از عجله پرهیز کنید و به راستی از گوشه‌گوشه‌ آن لذت ببرید. فارغ از این مسائل، SOTN همچنان در ابعاد کیفی فوق‌العاده جلوه می‌کند؛ انیمیشن‌ها و ظرافتی که در طراحی آن‌ها به کار رفته، هنوز هم شوکه کننده‌اند و میزان علاقه تیم سازنده را به بازی خود نمایش می‌دهند. از لحظات سکوت در زمانی که با Alucard و Fairie روی شانه‌ی او آرام گرفته و در گوشه‌ای از قلعه Dracula نشسته‌اید تا نبردهای نفس‌گیری حین مبارزه با هیولاهای تاریکی از زمین و آسمان انجام می‌دهید، با جلوه‌های فوق‌العاده‌ای روبرو خواهید شد.

سه‌گانه‌های GBA و DS (کالکشن‌های Advance و Dominus)

از آن‌جایی که برای صحبت درباره این آثار، نیاز به یک مقاله‌ی جدید خواهیم داشت، تصمیم گرفتم تا این بخش را کمی کلی‌تر توضیح بدهم. تقریبا در این دوره دستتان را روی هر موردی که بگذارید باخت نخواهید داد اما شخصا چند مورد را بیشتر پیشنهاد می‌کنم:

• Castlevania: Order of Ecclesia
• Castlevania: Portrait of Ruin
• Castlevania: Aria of Sorrow
• Castlevania: Dawn of Sorrow

دلیل این انتخاب‌ها به طور مشترک موارد Experimental و جالب گیم‌پلی محور و همچنین خصوصیات داستانی آن‌هاست. این سه بازی در واقع روایتگر سه قرن بسیار جالب هستند و در پایان با Dawn of Sorrow در سال 2036 به اتمام می‌رسند. Order of Ecclesia سده 1800 را به تصویر می‌کشد که طی آن و تا سال 1999، خاندان Belmont به دلیل خاصی ناپدید شد. این اثر روایتگر داستان محفلی به نام Order of Ecclesia است که یکی از جذاب‌ترین پروتاگونیست‌های فرنچایز یعنی Shanoa را در خود جای داده و به چگونگی رویارویی این محفل با خطر Dracula می‌پردازد.

Shanoa در ابعاد گیم‌پلی کاملا متفاوت از دیگر پروتاگونیست‌ها و مخصوصا Belmontها ظاهر شد و به لطف توانایی جذب انرژی Gylphها، از طیف گسترده‌ای از اسلحه‌ها و جادوها برخوردار بود که گیم‌پلی این عنوان را به شدت متنوع می‌کرد. عنوان مورد بحث همچنین از یک World Map و امکان جابه‌جایی بین محیط‌های مختلف دنیای بازی به علاوه یک هاب مرکزی در قالب یک روستا بهره‌مند بود که شما با نجات دادن اهالی آن، می‌توانستید به تجربه مراحل فرعی متعدد با پاداش‌های کارآمد می‌پرداختید.

Order of Ecclesia در حالی که حس‌وحال یک Castlevania اصیل را منتقل می‌کند، در برخی ابعاد پا را فراتر گذاشته و لایه‌های جذاب و جدیدی به تجربه بازیکن می‌افزاید. این نسخه برای من جذاب‌ترین عنوان بین سه بازی بالا محسوب می‌شود.

Castlevania: Portrait of Ruin در دوران جنگ جهانی دوم در جریان بوده و روایتگر داستان Charlotte و Johnathan، فرزندان خاندان Morris است که در غیبت Belmontها، وظیفه‌ی ادامه راه آن‌ها و استفاده از Vampire Killer را دارند. این عنوان برای اولین بار در تاریخ مجموعه، امکان استفاده و همراهی هم‌زمان دو کاراکتر را فراهم می‌آورد که تاثیر مهمی روی مبارزات، پلتفرمینگ و تجربه‌ی کلی آن داشت.

در کنار پازل‌های محیط‌محور، شما به طور لحظه‌ای امکان جابه‌جایی بین این دو کاراکتر را دارید که هر کدام ساختار مبارزه‌ی کاملا خاصی دارند و یکی از ناب‌ترین تجربه‌های فرنچایز را پیش روی شما قرار می‌دهند.

دوگانه‌ی Aria of Sorrow و Dawn of Sorrow که به ترتیب متعلق به GBA و DS هستند نیز راوی آخرین داستان در خط داستانی اصلی مجموعه محسوب می‌شوند که به ترتیب در سال‌های 2035 و 2036 (دوران پسادراکولا) روایت می‌شوند. این دو بازی بهترین داستان‌ها را در میان آثار دو بعدی سری در خود جای داده‌اند و پروتاگونیست آن‌ها یعنی Soma Cruz هم پیچش‌های به شدت جذابی به گیم‌پلی فرنچایز اضافه می‌کنند.

این کاراکتر توانایی جذب روح هیولاها و قابلیت استفاده از آن‌ها را دارد، ضمن اینکه با توجه به تنوع عالی دشمنان، ما شاهد یکی از جذاب‌ترین، استراتژیک‌ترین و متنوع‌ترین ساختار گیم‌پلی در تاریخ مترویدوانیای فرنچایز هستیم. Castlevania: Harmony of Dissonance، یکی دیگر از عناوین عالی GBA است که می‌توانید به سراغ آن بروید، اما به نظرم، عناوینی که در چند پاراگراف قبلی به آن‌ها پرداختم از اولویت بالاتری برخوردار هستند.

بنابراین از آن‌ جایی که با دوره‌ی آزمایشی‌تری از فرنچایز روبه‌رو هستیم، هر اثر پیچش خاص خودش را چه از لحاظ روایی و چه از لحاظ تعاملی ارائه می‌دهد که باعث می‌شود نحوه انتخاب و تجربه‌ی آثار این دوره به غیر از دوگانه‌ Sorrow ترتیب خاصی نداشته باشند. در نتیجه، با هر ترتیبی که بخواهید می‌توانید این آثار را تجربه کنید.

دوران سه‌ بُعدی (خط داستانی اصلی و ریبوت)

آثار مربوط به دوران سه‌بُعدی مجموعه در برخی ابعاد کمی سینوسی ظاهر می‌شوند، به طوری که لزوما نه از کیفیت آثار مترویدوانیای دوبُعدی مجموعه برخوردار هستند و نه امروزه دسترسی به آن‌ها ساده است. اما این مسئله به آن معنا نیست که تجربه‌های جذابی در میان آن‌ها یافت نمی‌شود!

Castlevania: Lament of Innocence

اولین نسخه‌ این دوران که تجربه‌ی آن را پیشنهاد می‌کنم، Castlevania: Lament of Innocence است و دلیل اصلی آن هم داستانی است که روایت می‌کند. این بازی شما را در نقش اولین Leon Belmont قرار داده و در واقع از نظر روایی اولین عنوان فرنچایز محسوب می‌شود. Leon اولین Belmont تاریخ است که جلوی نیروهای اهریمنی قد علم می‌کند و نقطه شروعی بر مبارزه با این نیروها و البته شخص Dracula به شمار می‌رود.

قصه این نسخه در سال 1094 روایت می‌شود و علاوه بر معرفی شخصیت‌های مهم، به عنوان یک پیش‌درآمد برای Dracula عمل می‌کند. داستان از جایی شروع می‌شود که نامزد Leon توسط یک خون‌آشام قدرتمند به نام Walter Bernhard ربوده می‌شود و او هم برای نجات نامزدش، راهی قلعه‌ی این خون‌آشام می‌شود.

Leon در ادامه با کیمیاگری به نام Rinaldo Gandolfi آشنا می‌شود که در واقع کسی است که شلاق مشهور Vampire Killer را به او می‌دهد. البته این شلاق در این نقطه از زمان هنوز نام اصلی خودش را دریافت نکرده و Lament of Innocence، صرفا یک پس‌زمینه جزئی از این اسلحه‌ی نمادین ارائه می‌دهد.

این بازی در اوج دوران محبوبیت ژانر هک‌اند‌اسلش منتشر شد، اما از بلوغ بالایی در طراحی خود برخوردار نیست و در نتیجه، با یک تجربه‌ی فوق‌العاده روبرو نخواهید بود. با این وجود، Lament of Innocence همچنان چرخه‌ گیم‌پلی سرگرم کننده‌ای دارد، چالش‌های آن مطلوب است و هنوز از ساختار مترویدونیا در طراحی مراحل خود بهره می‌برد.

Leon اما یکی از جذاب‌ترین طراحی‌ها را بین پروتاگونیست‌های مجموعه ارائه می‌دهد و در کل به دلیل داستان تراژیکی که دارد، به یادماندنی ظاهر می‌شود.

در مجموع، Lament of Innocence ارزش تجربه‌ی بالایی در میان تمامی آثار مجموعه مخصوصا در تایم لاین اصلی دارد چرا که نقطه‌ آغازین را به تصویر می‌کشد. ضمن اینکه بسیاری از سوالات طرفداران از جمله: «Dracula کیست؟»، «Belmontها چگونه وارد این مبارزه‌ی تاریخی با او شدند؟» «Vampire Killer چیست؟» در تجربه 7 تا 10 ساعته این بازی پاسخ داده می‌شوند. با این حال، این اثر تنها برای کنسول PS2 عرضه شده و باید با یک پلی استیشن 2 یا شبیه‌ساز آن روی کامپیوتر به تجربه بازی بپردازید.

Castlevania: Lords of Shadow (1&2)

دوگانه‌ Lords of Shadows از تایم‌لاین اصلی جدا می‌شوند و فرنچایز را ریبوت می‌کنند، ضمن اینکه از ساختار مترویدوانیا فاصله می‌گیرند و به رویکرد تماما هک‌اند‌اسلش روی می‌آورند. اگر راستش را بخواهید شخصا احساسات بسیار سینوسی‌ای نسبت به این دوگانه تحت عنوان “Castlevania” دارم. چرا که این آثار در وهله‌ اول، داستان مجموعه را به طور اساسی بازنویسی می‌کنند و با بهره‌گیری از برخی مباحث داستانی خاص در تایم لاین اصلی، یک دنیای جدید با کاراکتری به نام Gabriel Belmont خلق می‌کنند که البته شباهت‌هایی به Leon دارد. Gabriel به عنوان یک پروتاگونیست حضور قدرتمندی روی صفحه دارد و داستان تراژیکی را نیز در قسمت ابتدایی این دوگانه روایت می‌کند.

در ابعاد گیم‌پلی می‌توان گفت این دوگانه بلوغ گیم‌پلی آثار سه‌بُعدی مجموعه را به نمایش می‌گذارد و از آن جایی که کونامی، سبک هک‌اند‌اسلش را به عنوان ژانر اصلی Castlevania در این دوران برگزید، حداقل می‌توان گفت با آثاری یک‌پارچه روبه‌رو هستیم. اکثریت افراد از قسمت اول به عنوان یک اثر هک‌اند‌اسلش بسیار خوب یاد می‌کنند و البته اشتباه هم نمی‌کنند، این در حالی است که نسخه‌ دوم اثری بسیار بحث برانگیزتر در نگاه هواداران بود.

قسمت دوم رویکرد خودش تا حدی را نسبت به داستان قسمت قبل و به طور کلی سنت‌های فرنچایز تغییر می‌دهد و وارد فاز جاه‌طلبی می‌شود که در برخی ابعاد سازنده و در جنبه‌های دیگر، ناامیدکننده ظاهر می‌شود. این بازی برای اولین بار شما را در نقش Dracula قرار می‌دهد که بر خلاف نظر بسیاری، باور دارم داستان بسیار گیرایی را روایت می‌کند. گیم‌پلی به لطف همین تغییر بزرگ، به شدت تنوع پیدا کرده و به نظرم حتی Flow بهتری نسبت به قسمت قبلی دارد. من در دور اول تجربه‌ این اثر آن‌چنان نتوانستم با آن ارتباط بگیرم، اما چند سال پیش مجددا به پای تجربه‌ بازی پرداختم و توانستم ابعاد مختلف آن را بیشتر تحسین کنم.

اما با همه‌ی این توصیفات، دوگانه‌ Lords of Shadow آن‌طور که باید و شاید، حس‌وحال Castlevania را منتقل نکرده و حتی کمی بیگانه جلوه می‌کنند. داستان بازی با وجود تمرکز بر یک Belmont توجه زیادی به کلیت «خاندان» ندارد و قسمت دوم هم به کلی سنت شکنی می‌کند و با یک پیچش بزرگ، قصه را به کلی به نقطه‌ای خاص می‌رساند. نسخه‌ اول بیشتر به God of War شباهت دارد تا یک Castlevania و قسمت دوم با وجود آن که بیشتر به یک Castlevania شبیه است اما در نهایت فرصت چندانی برای درخشیدن پیدا نمی‌کند.

در این بین یک نسخه‌ 2.5بُعدی به نام Mirror of Fate نیز در این خط داستانی وجود دارد که بهتر است وقتتان را با آن هدر ندهید. به طور کلی دنیای Lords of Shadow می‌تواند جالب باشد اما اگر سعی دارید “Castlevania” تجربه کنید، این دوگانه با وجود کیفیت مطلوب، آثاری نیستند که بتوانند روح و اصل فرنچایز را به نمایش بگذارند و به همین دلیل، نقطه‌ شروع مناسبی برای افراد تازه‌وارد نیستند.

پس از معرفی Belmont’s Curse می‌توان رسما گفت این دوگانه ریبوت به طور کلی رها شده و کونامی سعی دارد به دنیای اصلی مجموعه پایبند بماند. در حالی که این دوگانه نقطه ورود چندان جالبی نیستند، اما پس از تجربه آثار دیگر مجموعه، این دوگانه را حتما در لیست خود قرار دهید، چرا که زاویه دید متفاوتی برای نگاه به فرنچایز ارائه می‌دهند و به طور کلی آثار هک‌اند‌اسلش بسیار سرگرم‌کننده‌ای هستند.

لازم به ذکر است که علاوه بر PC، این دوگانه با استفاده از Backwards Compatibility کنسول XBOX Series نیز در دسترس هستند، اما اگر تنها به PS5 دسترسی دارید متاسفانه تنها راه تجربه‌ این دو بازی، خرید اشتراک پریمیوم پلاس و استریم نسخه‌ی PS3 آن‌هاست که چندان خوب نیستند. همچنین اگر قصد تجربه‌ی این دو عنوان را دارید مطمئن شوید که DLCهای آن‌ها را نیز حتما تجربه کنید، چرا که هر دوی این عناوین، بعضا در این بسته‌های الحاقی می‌درخشند و گاهی در ابعادی بهتر از بازی اصلی ظاهر می‌شوند.

---