عضو باسابقه یوبیسافت: بازی Assassin’s Creed: Unity اهداف بیش از حد جاه‌طلبانه‌ای داشت | موبوگیم

اگر در سال ۲۰۱۴ در حال تجربه سری بازی‌های Assassin’s Creed بودید، حتما نسخه Unity را به خاطر دارید؛ یک شگفتی تکنولوژیک که نویدبخش جهش همه‌جانبه شرکت یوبیسافت به نسل جدید بازی‌های ویدیویی بود.

این بازی فهرستی عظیم از ویژگی‌های جدید از جمله مکانیک‌های گیم‌پلی کو-آپ، جمعیت‌های انبوه، پارکور پیشرفته و بهترین وضوح بصری نسبت به تمام نسخه‌های پیشین این مجموعه را به رخ می‌کشید.

اما متأسفانه، محصولی که به دست بازیکنان رسید به قدری پر از ایراد بود که یوبیسافت را مجبور کرد بسته‌های الحاقی پولی آن را به عنوان عذرخواهی به رایگان عرضه کند و Assassin’s Creed: Unity به سوژه خنده در فضای آنلاین تبدیل شد. آیا اسکرین‌شات‌های مربوط به شخصیت‌های بدون چهره را به یاد دارید؟ اکنون، مدیر ارشد این بازی درباره آن اظهار نظر کرده و پذیرفته است که تیم سازنده در Unity لقمه‌ای بزرگتر از دهان خود برداشته بود.

البته Assassin’s Creed: Unity پس از دریافت چند به‌روزرسانی دیگر بازی بدی نبود و هنوز هم ارزش تجربه کردن را دارد. این بازی شخصیت آرنو دوریان را معرفی کرد؛ یک اساسین فرانسوی که در قلب پاریس زندگی می‌کرد و این شهر بلافاصله به یکی از پرجزئیات‌ترین و پویاترین دنیاهایی تبدیل شد که یوبیسافت تا آن زمان خلق کرده بود.

این عنوان همچنین نقطه شروع تورم محتوایی در این سری بود؛ چرا که بازی دارای حجم عظیمی از محتوای فرعی، آیتم‌های جمع‌کردنی، مأموریت‌های اصلی، محتوای گسترش‌دهنده، پرداخت‌های درون‌برنامه‌ای، مأموریت‌های چندنفره و موارد بسیار دیگری بود. تمام این‌ها در کنار تحولات فنی قرار داشتند که آن را به یک عنوان واقعا نسل هشتمی برای سری Assassin’s Creed تبدیل می‌کرد.

در مصاحبه‌ای جدید با مجله Retro Gamer، این موضوع توسط ژان گسدون، عضو باسابقه یوبیسافت که رهبری پروژه Assassin’s Creed: Unity را بر عهده داشت، مطرح شد. او که اکنون مدیر محتوای برند Assassin’s Creed در یوبیسافت است، اعتراف کرد که در آن سال‌ها بار بیش از حدی روی دوش این بازی گذاشته شده بود:

متأسفانه، عرضه بازی Unity به دلایل متعددی یک چالش بزرگ بود. درست مانند اتفاقی که برای نسخه AC3 با موتور گرافیکی AnvilNext افتاد، روند توسعه Unity نیز تحت‌تأثیر فناوری جدید و شگفت‌انگیزی قرار گرفت که امکان خلق محیط‌هایی با مقیاس یک‌به‌یک (1:1)، فضاهای داخلی، جمعیت‌های انبوه، یک سیستم پارکور کاملا جدید و یک بخش چندنفره یکپارچه را فراهم می‌کرد. پیشبرد همزمان محتوا و تکنولوژی همیشه بسیار پرفشار است و این اثر احتمالا تلاش کرد کارهای بسیار زیادی را به یکباره انجام دهد. با این حال، AC Unity یکی از دست‌کم‌گرفته‌شده‌ترین بازی‌های این مجموعه است.

این اتفاق به داستان تلخی تبدیل شد که قبل و بعد از آن نیز بارها شاهدش بوده‌ایم؛ جایی که بازیکنان به دلیل شکست بازی در زمان عرضه، به‌طور کامل قید Assassin’s Creed: Unity را زدند. همین دیدگاه بعدها روی بازی‌هایی مانند Cyberpunk 2077 و No Man’s Sky نیز تأثیر گذاشت؛ عناوینی که داستان‌های رستگاری و بازگشت شگفت‌انگیزی را پشت سر گذاشتند، اما تا ابد با برچسب عرضه وحشتناک در ذهن‌ها مخدوش شده‌اند.

اما در واقعیت، Assassin’s Creed: Unity برخی از شگفت‌انگیزترین پیشرفت‌ها را در این سری معرفی کرد که شامل موارد زیر است:

• شخصی‌سازی دقیق و جزئی لباس‌ها
• مکانیک‌های مخفی‌کاری بی‌سابقه
• موتور پیشرفته برای پردازش جمعیت که باعث می‌شد بازی به‌طرز باورنکردنی‌ای زنده به نظر برسد
• مکانیک‌های مبارزه چالش‌برانگیز که تفاوت بسیار زیادی با بازی‌های قبلی داشتند
• مأموریت‌های کو-آپ با پشتیبانی از حداکثر چهار بازیکن
• یک ارتباط داستانی غافلگیرکننده با بازی Assassin’s Creed: Rogue