نقدها و نمرات فیلم The End of Oak Street |‌ ان هتوی در مقابل دایناسورها | موبوگیم

فیلم The End of Oak Street جدیدترین اثر از ان هتوی به شمار می‌رود که نمرات خوبی از منتقدان گرفته است.

فیلم The End of Oak Street یک اثر علمی-تخیلی و بقامحور است که دیوید رابرت میچل آن را نوشته، تهیه کرده و کارگردانی کرده است. ان هتوی، ایوان مک‌گرگور، میزی استلا و کریستین کانوری در نقش اعضای یک خانواده بازی می‌کنند که کم کم متوجه اتفاق‌های عجیب در محله‌شان می‌شوند؛ پدیدار شدن موجودات ماقبل تاریخ در خیابان اوک، آرامش روزمره آنها را بر هم می‌زند و خانواده‌ای که تصور می‌کردند در امن‌ترین نقطه شهر زندگی می‌کنند، حالا باید برای بقا بجنگند.

تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۹۹ نقد برای فیلم The End of Oak Street منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۸۳ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۳۳ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۶۷ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده می‌کنید.

نظر منتقدان درباره فیلم The End of Oak Street

• راتن تومیتوز: ۹۹ نقد – امتیاز ۸۳ درصد
• متاکریتیک: ۳۳ نقد – امتیاز ۶۷ از صد

۱۰۰/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: زکری لی

این حقیقت که این فیلم می‌تواند فضایی برای نفس کشیدن و حرکت تمام این ابعاد از هویت فراهم کند، آن را به یک معجزه سینمایی تبدیل می‌کند که ارزش دارد بارها و بارها به سوی آن بازگشت.

۱۰۰/۱۰۰ – Slashfilm | منتقد: بیل بریا

با این حال، فیلم The End of Oak Street با وجود عنوان بازیگوشانه و شوم خود، فیلمی نیست که در غم و اندوه غرق شود. چه بحث از فقدان شخصی یک والد باشد و چه از دست دادن مشترک آمریکای پیش از پاندمی، به نظر می‌رسد میچل در حال به رسمیت شناختن غم آن رویدادهاست، در حالی که امیدوار است بتوانیم راه خروج از آن‌ها را پیدا کنیم. اگر هیچ چیز دیگری هم نباشد، این همان جایی است که قدرت سینما، به‌ویژه سینمای ژانر، می‌تواند خود را نشان دهد.

۹۱/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: دیوید ارلیچ

یک ادای احترام به سبک امبلین که مورد پسند همگان است اما با شیطنت همراه است و به‌خوبی تهدید شیرین فیلم‌هایی مثل Gremlins و The Goonies را به تصویر می‌کشد (در واقع آن‌قدر بی‌نقص که تقریباً حس می‌کنید خودتان هم از طریق حفره‌ای در زمان‌مکان مکیده شده‌اید)، فیلم The End of Oak Street همان چیزی است که سینماهای چندمنظوره در تابستان‌های اخیر از دست داده‌اند: سرگرمی‌ای چابک، هوشمندانه، اصیل و هیجان‌انگیز که باعث می‌شود بچه‌های ۱۰ ساله برای همیشه دچار تروما شوند و والدینشان هم احساس کنند دوباره کودک شده‌اند.

۸۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: ویکتوریا لاکسفورد

فیلم The End of Oak Street شاید آن اثری نباشد که طرفداران آثار رابرت میچل انتظار داشتند، اما ۹۰ دقیقه سرگرمی هیجان‌انگیز است که به مفهوم خود پایبند می‌ماند و در تمام مدت سرگرم می‌کند. بزرگ، پرسرصدا و تضمین‌شده برای اینکه حداقل یک بار شما را از جا بپراند؛ این فیلم یک اجرای چشمگیر دیگر از ان هتوی همیشه پرکار است و ثابت می‌کند که سرگرمی‌های بلاک‌باستری نیازی به دنبال کردن فرمول فرنچایزها ندارند.

۸۰/۱۰۰ – Empire | منتقد: جان نوجنت

رابرت میچل یکی از بهترین اداهای احترام به اسپیلبرگ در حافظه دوران اخیر را رقم می‌زند. کودک هفت‌ساله‌ی درون شما اوقات بسیار خوبی خواهد داشت.

۷۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: مالی فریمن

با این حال، از زمان Jurassic Park تاکنون هیچ فیلم دایناسوری تا این حد به‌شدت سرگرم‌کننده نبوده است. صحنه‌های ناگهانی ترسناک و لحظاتی از خشونت شوکه‌کننده در فیلم وجود دارد و اثر رابرت میچل مرزهای ژانر وحشت و طنزِ مناسب برای رده سنی PG-13 را جابه‌جا می‌کند. دایناسورهای The End of Oak Street عمدتاً شکارچیانی بی‌فکر با دندان‌های به‌شدت تیز هستند و فیلم هرگز از پیامدهای این موضوع برای انسان‌های محله ابایی ندارد. این یک فیلم سرگرم‌کننده، هرچند دارای نقص، است که قطعاً در فصل فیلم‌های تابستانی متمایز می‌شود.

۷۰/۱۰۰ – IGN | منتقد: کلینت گیج

لحظات فوق‌العاده‌ای دارد، اما در مجموع، این یک فیلم خوب است. نخستین فیلم بلند دیوید رابرت میچل پس از هشت سال، یک گشت‌وگذار خوش‌بینانه در دهه ۸۰ میلادی به سبک اسپیلبرگ است، همراه با دایناسورها، یک بازی فوق‌العاده از ان هتوی و درخشش بصری که آن را فراتر از یک تقلید ساده می‌برد. اگرچه تأثیرپذیری‌ها با افتخار نمایش داده شده‌اند و گاهی به سمت کلیشه‌های نمایشی می‌روند، اما نه آن‌قدر زیاد که اوقات خوش شما را خراب کنند.

۷۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: اوون گیلبرمن

فیلم The End of Oak Street مضحک است، اما در عین حال سرگرمی خوبی دارد. این فیلم اجازه می‌دهد فصل فیلم‌های تابستانی به‌جای اثری ضعیف، با یک اثر درخشان به پایان برسد.

۶۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: دیوید رونی

اگرچه این فیلم به شکلی از نوع سرگرمیِ بی‌فکر و با هیجان ساده است، اما اثری است که به نظر نمی‌رسد بداند می‌خواهد چه باشد، فراتر از یک ادای احترام ستایش‌آمیز به امبلین دهه ۱۹۸۰، به‌ویژه فیلمسازی کلاسیک اسپیلبرگ.

۵۸/۱۰۰ – The A.V. Club | منتقد: جیکوب اولر

این فیلم مهیج و دایناسوری عامه‌پسند، که به‌شدت از مسیر فرنچایز پارک ژوراسیک برای مسیر خود بهره می‌برد، با پوچی کنترل‌شده و سهل‌انگارانه‌اش و زمان اجرای ۱۰۰ دقیقه‌ای‌اش، حداقل رضایت‌بخش و تازه است. همچنین باعث می‌شود فکر کنید که رابرت میچل واقعاً می‌توانست یک دنباله برای Sharknado بسازد.

۵۰/۱۰۰ – Slant Magazine | منتقد: روکو تی تامپسون

اگر درام انسانی فیلم هم بازدهی داشت، شاید تحمل فقدان هیجانات واقعی کمی آسان‌تر می‌بود.

۴۰/۱۰۰ – The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو

فیلم The End of Oak Street در ابتدا سرگرم‌کننده است، اما حس می‌شود که رابرت میچل واقعاً به هیچ‌کدام از آنچه نمایش می‌دهد باور ندارد.