نقد فیلم Scary Movie 2026 | مرحله آخر لودگی و مسخره‌بازی | موبوگیم

گاهی شاید لازم باشد از خود بپرسیم پایانِ این حجم از ضعف کجا خواهد بود؟ یک انسان در کدام مرحله می‌تواند به خود بگوید که بس است؟! کجا آن تلنگر فلسفی را خواهد خورد که آیا من در حال تولید آثار بیش از حد ضعیف (زباله) هستم؟ کجا و چگونه می‌شود بس کرد؟ این سوالی است که سازندگان فیلم Scary Movie 2026 می‌بایست از خود می‌پرسیدند. من بلد نیستم و نمی‌دانم چگونه می‌شود یک فیلم (!) بسیار ضعیف را نقد کرد. به قول بزرگان این کار با فیلمی مواجه شده‌ایم که اصلا ما قبل نقد است. چنین آثاری می‌بایست در ذهن سازنده کنسل می‌شد و هرگز به مرحله‌ای نمی‌رسید که یک منتقد برایش قلم بزند.

Scary Movie از همان ابتدا قرار نبود فیلمی جدی باشد. این مجموعه بر پایه مسخره کردن فیلم‌های ترسناک، کلیشه‌های ژانر وحشت و البته هر چیزی که بتوان از آن یک شوخی دو دقیقه‌ای بیرون کشید، شکل گرفت و در مقاطعی نیز توانست همین لودگی را به سرگرمی تبدیل کند. اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که یک فرمول موفق آنقدر ادامه پیدا کند که دیگر چیزی برای گفتن باقی نمانده باشد. حالا در سال ۲۰۲۶ دوباره با Scary Movie طرف هستیم؛ بازگشتی که ظاهراً قرار است نسل جدیدی از فیلم‌های ترسناک را دست بیاندازد، اما مشکل اینجاست که خود فیلم بیشتر از آنکه شبیه یک پارودی باشد، شبیه یک شوخی کش‌دار با مخاطبی است که هنوز نفهمیده باید کجا بخندد. فیلم از همان ابتدا مجموعه‌ای از ارجاعات، شوخی‌های جنسی، لودگی و تقلید از آثار مشهور را کنار هم می‌چیند و امیدوار است حاصل آن چیزی به نام کمدی باشد. البته اگر تعریف ما از کمدی این باشد که هر چند دقیقه یک نفر زمین بخورد، داد بزند، فحش بدهد یا اتفاقی عجیب برایش بیفتد، بله؛ با یک شاهکار کمدی مواجهیم! اما اگر کمدی را کمی جدی‌تر بگیریم، همان چند دقیقه ابتدایی کافی است تا بفهمیم قرار است نزدیک به دو ساعت از عمرمان را صرف تماشای فیلمی کنیم که حتی خودش هم نمی‌داند چرا ساخته شده است.

دوستانی که با نقدهای من آشنا هستند؛ می‌دانند که چقدر در کمدی حساسم و معتقدم که بهترین ژانر سینما و درعین حال سخت‌ترینِ آن‌هاست. کمدی مقدس است چون همچون خودِ نقد سینمایی، از نقد و بررسی می‌آید. چاپلین را در نظر بگیرید. کمدی‌هایش همگی نقدهای جدی بودند. نقدی که می‌شد درباره‌شان فکر کرد. یا بهترین کمدین‌های تاریخ لورل و هاردی. ببینید که چقدر ساده انسان و انسانیت را به نقد می‌کشیدند و با بازی‌های کلاس اول مخاطب را به خنده وادار می‌کردند. مخاطب با کمدی آن‌ها کاتارسیس و نوعی تخلیه روانی را تجربه می‌کرد. در پایان همه ما انسان‌های بهتری بودیم. حالمان فرق کرده بود و این تنها معطوف به چند خنده ساده نبود. این کمدین‌ها با بررسی عمیق به تاریک‌ترین ذهنیت‌های انسانی و جامعه نفوذ می‌کردند و خنده ما به آن‌ها به نوعی همدست شدن در نقدِ همین موارد بود.

حال کمدی چنین آثاری شنیعی را در نظر بگیرید. از نقد برخورد با سیاه‌پوست‌ها گرفته تا برخورد با همجنس‌گرایان. مشتی لحظات شنیع و حال بهم زن که حتی خنده‌دار هم نیستند. کاراکترهایی مسخره که سعی در نقد پرونده اپستین دارند اما آیا ژانر سینما و نقد که هر دو مقدس هستند، چنین بی‌پایه و بی‌اساس شده‌اند که این افرادِ بی‌هنر این موارد مهم را نقد کنند؟ آن هم با زبان کمدی؟ کدام کمدی؟ این مسخره‌بازی‌های جلوی دوربین؟

یکی از مهم‌ترین مواردی که درباره فیلم شنیعِ Scary Movie 2026 جالب توجه است، این مورد است که ما اصلا با یک فیلم روبرو نیستم. یعنی اصلا ساختاربندی و پرده‌بندی برای فیلمنامه وجود ندارد. همچون نسخه‌های قبلی سعی کرده‌اند فیلم‌های سینمایی را به تمسخر بگیرند و این تمسخر به قول ارسطوی بزرگ بازنمایی رفتار افراد پست و شنیع در جامعه است. از ابتدای فیلم تا انتها ما با فیلم روبرو نیستیم! لحظاتی به ذهن سازنده رسیده و با خودش گفته این حتما مخاطب را به خنده می‌اندازد و سپس با سنجاق این همه صحنه‌ را بهم چسابنده است. گویا این کارگردان محترم نمی‌‌داند که سینما یک مجهول منسجم است. قصه خوب از انسجام میان اتفاقات، کاراکترها و دیالوگ‌ها می‌آید. اما فیلم دست به دامن کاراکترهایی شده است که با چپ کردنِ چشم‌ها و رفتارهای پست سعی در خلق کمدی دارند.

جالب هم در این است که این نوع از شوخی‌های بیش از حد جنسی ریشه در نوع تفکر چپ گرایی دارند. من هیچ کمدی جدی و خوب را ندیده‌ام که چرک باشد. مثلا لورل و هاردی با تمام لحظات خنده‌داری که داشتند همواره با لباس‌های زیبا و تمیز جلوی مخاطب حاضر می‌شدند؛ چرا؟ چون به مخاطب خود احترام می‌گذاشتند. حال در فیلم مذکور ما لحظاتی از اسباب‌های جنسی را شاهیدم که به سمت دوربین پرتاب می‌شود. فحش‌هایی که بی‌دلیل پشت سرهم تکرار می‌شوند و مخاطب از خود می‌پرسد این همه چرکی و این همه زشتی آیا لازم بود؟

این همه شوخی‌ها که فیلم سعی در نقد آن‌ها دارد حاصل تفکر چپ نو است که حتی چپ قدیم هم آن‌ها را گردن نمی‌گیرد. از مسئله همجنسگرایی گرفته تا سیاه‌پوست‌ها و بی‌پروایی در مسائل جنسی همگی حاصل چپ نو است که اسم خودش را هم گذاشته: دموکرات‌های آمریکایی.

بازهم به سخن خود برمی‌گردم که ما اصلا با فیلم سینمایی روبرو نیستم. چیزی شبیه به ریلز فضای مجازی که همگی بهم چسبیده‌اند. نه بازیگری، نه کاراکتری و نه داستانی! بیش از این هم بخث کمدی نمی‌کنم که در قد و قواره فیلم نیست.

در پایان، شاید مهم‌ترین مشکلی که Scary Movie 2026 دارد این نباشد که فیلم بدی است؛ مشکل این است که اصلاً نمی‌داند قرار است چه چیزی باشد. پارودی می‌تواند احمقانه باشد، می‌تواند اغراق‌آمیز باشد و حتی می‌تواند در مرز ابتذال حرکت کند، اما همچنان باید منطق درونی داشته باشد. باید بداند چه چیزی را مسخره می‌کند و چرا مخاطب باید به آن بخندد. Scary Movie 2026 حتی همین حداقل‌ها را هم جدی نگرفته و مجموعه‌ای از شوخی‌ها، ارجاعات و لحظات پراکنده را کنار هم قرار داده است؛ گویی سازندگان تصور کرده‌اند صرفِ قرار دادن چند شوخی جنسی و چند چهره آشنا می‌تواند یک فیلم کمدی بسازد.

مسئله من با این فیلم صرفاً بی‌مزه بودن آن نیست. فیلم بد را می‌شود نقد کرد، فیلم ضعیف را می‌شود بررسی کرد و حتی درباره یک کمدی شکست‌خورده می‌توان ساعت‌ها بحث کرد. اما وقتی فیلمنامه، شخصیت، میزانسن و حتی یک ساختار ابتدایی برای روایت وجود ندارد، دیگر منتقد با یک اثر سینمایی مواجه نیست که بتواند آن را از منظر سینما بررسی کند. اینجا بیشتر با مجموعه‌ای از تصاویر متحرک مواجهیم که پشت سر هم قرار گرفته‌اند و منتظرند شاید یکی از آن‌ها مخاطب را بخنداند.

Scary Movie زمانی می‌توانست با مسخره کردن سینمای وحشت، خودش بخشی از همان سینما باشد؛ اما نسخه ۲۰۲۶ بیشتر شبیه محصولی است که از بیرون به سینما نگاه می‌کند و تصور می‌کند با تمسخر چند اثر مشهور می‌تواند کمدی خلق کند. نتیجه اما چیزی جز لودگی نیست. شاید عنوان این نقد تند باشد، اما بعد از تماشای فیلم واقعاً نمی‌دانم چه عنوان دیگری می‌توان برایش انتخاب کرد. Scary Movie 2026 نه یک کمدی موفق است، نه یک پارودی قابل قبول و نه حتی فیلمی که بتوان درباره‌اش بحث جدی سینمایی کرد؛ بیشتر یک مرحله پایانی از لودگی است که امیدوارم سینما از آن عبور کند.

نمره نویسنده به فیلم: 1 از 10