نقد انیمه Nippon Sangoku؛ شطرنج سیاسی در ژاپنِ ازهمپاشیده | موبوگیم
در انیمه Nippon Sangoku، تصمیمی که پشت درهای بسته گرفته میشود، میتواند به اندازه حرکت یک ارتش اهمیت داشته باشد. اینجا قدرت فقط در دست کسی نیست که بهتر میجنگد؛ شناختن خواستههای حریف و انتخاب زمان مناسب برای حرفزدن هم ممکن است مسیر ماجرا را عوض کند.
داستان در ژاپنی میگذرد که پس از فروپاشی تمدن، میان سه قدرت رقیب تقسیم شده است. آئوترو میسومی، کارمندی محلی، میخواهد این کشور را دوباره متحد کند؛ هدفی بزرگ برای کسی که مهمترین ابزارش دانش و توانایی متقاعد کردن دیگران است. اما او تنها کسی نیست که برای آینده نقشه دارد و جهان هم قرار نیست منتظر تصمیمهایش بماند.
این شروع، زمینه یک درام سیاسی پرکشش را فراهم میکند؛ با قهرمانی متفاوت و شخصیتهایی که هرکدام میتوانند توجه را به خود جلب کنند. پرسش این است که آیا فصل دوازدهقسمتی فرصت کافی برای پرداخت چنین داستانی دارد؟ در ادامه، بررسی میکنیم کدام انتخابهای انیمه به نتیجه رسیدهاند و کجا شتاب روایت از تأثیر آن کم کرده است.
بخش اول این نقد کاملاً بدون اسپویل است و میتوانید پیش از تماشای انیمه آن را بخوانید. بخش دوم، پس از هشدار مشخص اسپویل، به اتفاقات مهم و پایان فصل اول میپردازد. اگر هنوز مجموعه را ندیدهاید، تا رسیدن به آن هشدار با خیال راحت ادامه دهید.

خلاقیت؛ ریسک کردن در انتخاب مسیر
قهرمان باهوش یا رقابت حکومتها بهخودیخود ایده تازهای نیست. تفاوت اینجا در جدی گرفتن همین انتخابهاست. وقتی توانایی اصلی قهرمان فهمیدن موقعیت باشد، موانع هم باید طوری نوشته شوند که نتوان همه را با قدرت بیشتر از سر راه برداشت. داستان باید برای هوش او کاربردی پیدا کند، نه اینکه فقط دیگران از آن تعریف کنند.
راه آسانتر این بود که سیاست پسزمینه بماند و بقیه شخصیتها برای نمایش نبوغ آئوترو وارد صحنه شوند. انیمه اغلب سراغ انتخاب دشوارتری میرود. دیگران اختیار عمل دارند، حتی وقتی تصمیمشان باعث میشود قهرمان مدتی از مرکز توجه دور بماند.
ترکیب کمدی با این جهان بیرحم هم ریسک دارد. یک شوخی بیموقع میتواند نگرانی صحنه را از بین ببرد، اما مجموعه در بسیاری از موقعیتها طنز را از خود رابطهها بیرون میکشد. همین هماهنگی کمک میکند تغییر لحن، داستان را از هم نپاشاند.
برای مخاطبی که از فرمولهای تکراری خسته شده، این انتخابها خوشایندند. جسارت اثر فقط به معرفی یک ایده متفاوت محدود نیست؛ در نحوه پیشبردن داستان هم دیده میشود.

ریتم روایت؛ سرعت به چه قیمتی؟
سرعت اتفاقات احتمالاً بزرگترین محل اختلاف مخاطبان خواهد بود. اگر از انیمههایی که ماجرایی ساده را چند قسمت کش میدهند خسته شدهاید، این ریتم برایتان جذاب است. انیمه معمولاً معطل نمیماند و با هر تغییر، مسئله تازهای پیش میکشد.
با این حال، نیمه اول متراکمتر از آن است که همه به یک اندازه با آن همراه شوند. معرفی شخصیتها با توضیح مناسبات قدرت همزمان میشود. هنوز یک موقعیت کاملاً جا نیفتاده که داستان قدم بعدی را برمیدارد. دنبالکردن این ارتباطها برای برخی لذتبخش است و برای گروهی دیگر ممکن است گیجکننده باشد.
نیمه دوم عموماً تمرکز بیشتری پیدا میکند. وقتی معرفیهای اولیه انجام شدهاند، داستان میتواند بیشتر کنار یک کشمکش بماند. این تفاوت نشان میدهد مسئله فقط شتابزدگی نیست؛ مهم است مخاطب پیش از عبور از یک اتفاق، اهمیتش را درک کرده باشد و بداند چرا باید نگران شخصیتهای درگیر در آن باشد.



جهانسازی نیز با همین محدودیت روبهروست. مجموعه در زمان کوتاه، قواعد کلی و جایگاه شخصیتها را خوب معرفی میکند. ساختار کشور و رقابت حکومتها قابلفهم است و برای توضیح هر نکته، داستان متوقف نمیشود. در عوض، فرصت کمتری برای دیدن زندگی بیرون از مراکز قدرت وجود دارد. سیاست این جهان را بهتر از زندگی روزمره مردمش میشناسیم.
در بعضی رابطهها هم فرصت کافی برای نزدیکشدن به آدمها وجود ندارد. داستان اهمیت یک پیوند را مشخص میکند، اما زود به سراغ موضوع بعدی میرود. مخاطب میداند آن رابطه مهم است، ولی هنوز به اندازه کافی با آن نمانده که اهمیتش را حس کند.
با وجود این ایرادها، سرعت اغلب به پویایی انیمه کمک میکند. تقسیم زمان میتوانست دقیقتر باشد تا چند موقعیت احساسی هم فرصت بیشتری پیدا کنند، بدون اینکه لازم باشد ریتم داستان در مجموع کند شود.


شخصیتپردازی؛ قهرمان در میان دیگران
آئوترو برای جهانی که بخشی از دانش گذشتهاش را از دست داده، قهرمان مناسبی است. اطلاعاتش در داستان کاربرد دارد و سخنوریاش هم با مناسبات سیاسی پیوند خورده است. باهوشبودن او فقط تعریفی نیست که از زبان دیگران بشنویم؛ بر شیوه مواجههاش با مسائل اثر میگذارد.
نکته جالبتر، توجه او به فرد روبهروست. دانستن پاسخ درست کافی نیست؛ باید فهمید طرف مقابل چه چیزی را تهدید میداند و حاضر است چه حرفی را بپذیرد. از همین رو، آرامش و ادب آئوترو را نمیتوان همیشه نشانه عقبنشینی دانست. او گاهی با همین رفتار، مسیر گفتوگو را عوض میکند.
با وجود این جذابیت، انیمه به اندازه انتظار کنار او نمیماند. شروع داستان توجه را به مسیر شخصیاش جلب میکند، اما بعد سهم قابلتوجهی از روایت به دیگران میرسد. اهمیتش از بین نمیرود، ولی حضور مستقیم او کمتر میشود. این فاصله برای کسی که میخواهد ماجرا را بیشتر با آئوترو دنبال کند، ممکن است کمی ناامیدکننده باشد.
این انتخاب به جهان داستان وسعت میدهد، چون دیگران هم مستقل از قهرمان عمل میکنند. با این حال، میشد میان استقلال آنها و همراهی با آئوترو تعادل بهتری برقرار کرد.


خوشبختانه شخصیتهای فرعی آنقدر خوب نوشته شدهاند که این جابهجایی توجه اغلب ارزشش را دارد. آساما با اعتمادبهنفس و میلش به اثبات توانایی، در کنار رویکرد حسابشدهتر آئوترو، رابطهای پرکشش میسازد. اختلافشان هم به کار شوخی میآید و هم نشان میدهد هرکدام چه تصوری از موفقیت دارند.
ریومون و کاکو نیز یکسان فکر نمیکنند. اعتبار و صلابت یکی، همان کارکردی را ندارد که محاسبهگری دیگری دارد. این تفاوتها به حضورشان معنا میدهد و مانع میشود صرفاً برای پرکردن صحنه کنار شخصیت اصلی بایستند.
عمق همه چهرهها برابر نیست. بعضی را بیشتر از راه انتخابهایشان میشناسیم تا زندگی شخصی یا گذشتهشان. این روش برای چنین داستانی اغلب جواب میدهد. یک تصمیم دشوار، وقتی با شناخت قبلی از فرد سازگار باشد، میتواند بیش از چند صحنه توضیحی شخصیت او را روشن کند.
مجموعه در فرصت محدودش، شخصیتهای متعددی را از هم متمایز میکند. میتوان فهمید چه میخواهند و چرا با یکدیگر اختلاف دارند. همین موفقیت، دنبالکردن روایت را حتی در غیاب آئوترو لذتبخش نگه میدارد، هرچند حضور بیشتر او میتوانست ارتباط عاطفی قویتری بسازد.


سیاست و استراتژی؛ حریف هم باید قدرت تشخیص داشته باشد
یکی از ضعفهای رایج داستانهای متکی به نبوغ، کمهوش جلوهدادن دیگران برای بهتصویرکشیدن نبوغ قهرمان است. انیمه Nippon Sangoku در رویاروییهای مهمش اغلب از این دام فاصله میگیرد. طرفهای درگیری منافع خودشان را دارند و رفتارشان صرفاً برای بازکردن راه یک شخصیت نوشته نشده است.
قوت نقشهها بیشتر در شناخت رفتار آدمهاست تا جزئیات فنی جنگ. اینکه هر طرف چه اطلاعاتی دارد و حرکت دیگری را چطور تعبیر میکند، بر تصمیمها اثر میگذارد. منابع بیشتر همیشه برتری نمیآورند؛ اعتبار سیاسی یا برداشت نادرست حریف هم میتواند موازنه را تغییر دهد.
به همین دلیل، بهتر است از این مجموعه انتظار شبیهسازی دقیق عملیات نظامی را نداشته باشیم. جذابیتش بیشتر در فهمیدن این است که چرا تصمیمی برای یک فرد، با اطلاعات و محدودیتهای خودش، منطقی به نظر میرسد. اشتباه هم لزوماً از حماقت نمیآید؛ آدمها همهچیز را نمیدانند و زیر فشار تصمیم میگیرند.
با این حال، تماشاگر همیشه فرصت کافی برای دنبالکردن استدلالها ندارد. گاهی توضیحی که بعدتر میرسد، بخش بزرگی از کار قانعکردن مخاطب را انجام میدهد؛ نتیجه غافلگیرکننده به شمار میآید، اما مسیر رسیدن به آن چندان پیش چشم نبوده است. در این موقعیتها، نبوغ را پس از توضیح میپذیریم، بهجای آنکه شکلگرفتنش را دنبال کنیم.
بیرحمی جهان به این تصمیمها وزن میدهد. اشتباه میتواند هزینه داشته باشد و توانایی هم تضمین امنیت نیست. قدرت گاهی اجازه میدهد مسئولیت جابهجا شود و فردی دیگر هزینه تصمیم را بپردازد.
همین بیاطمینانی تنش را حفظ میکند. دانستن راه درست کافی نیست؛ باید امکان اجرای آن را هم داشت. مجموعه وقتی این فاصله را جدی میگیرد، از مسابقهای برای اثبات باهوشتربودن افراد فراتر میرود.


دیالوگها؛ میان شخصیتپردازی و توضیح ماجرا
گفتوگوها باید اطلاعات بدهند، اما نباید تفاوت آدمها را زیر آن اطلاعات دفن کنند. انیمه در بیشتر موقعیتها این تعادل را نگه میدارد. آئوترو معمولاً استدلالش را میچیند؛ آساما بیشتر میخواهد توانایی و اعتمادبهنفسش دیده شود. تفاوتشان پیش از هر توضیح مستقیمی شنیده میشود.
رسمیبودن زبان هم با رابطهها تناسب دارد. در جهانی با این سلسلهمراتب، همه نمیتوانند خواسته یا اعتراضشان را بیپرده بیان کنند. شیوه حرفزدن، بخشی از موقعیت فرد است. همین موضوع اهمیت زیرنویس را بالا میبرد؛ ترجمهای که همه را با یک لحن بازسازی کند، بخشی از شخصیتپردازی را از بین میبرد.
دیالوگهای بهتر، ضمن روشنکردن ماجرا، خواسته گوینده را هم نشان میدهند. مخاطب متوجه میشود فرد از پاسخدادن به کدام نکته طفره میرود یا چرا روی بخشی از موضوع تأکید میکند. اطلاعات طبیعی منتقل میشود، چون به رفتار آدمها وابسته است.
البته اثر همیشه اینقدر خویشتندار نیست. گاهی راوی یا توضیح مستقیم به سراغ نکتهای میرود که صحنه پیشتر تا حد زیادی روشن کرده است. این اضافهگویی فرصت برداشت شخصی را کمتر میکند. انیمهای که از مخاطب انتظار دارد رفتار آدمها را بخواند، میتوانست کمی بیشتر هم به توانایی او اعتماد کند.
مسئله، حجم بالای دیالوگ نیست. گفتوگوی طولانی میتواند کاملاً زنده باشد، اگر در طول آن رابطه یا موقعیت تغییر کند. مشکل از جایی آغاز میشود که جملهها فقط دانستههای قبلی را دوباره توضیح میدهند.
طنز؛ بخشی از رابطهها
کمدی مجموعه معمولاً خوب از کار درآمده، چون از خلقوخوی شخصیتها بیرون میآید. اختلاف برداشت یا فاصله میان ادعا و توانایی، برای ساختن شوخی کافی است. داستان کمتر مجبور میشود موضوعی بیربط را فقط برای فاصلهگرفتن از فضای جدی وارد کند.
شوخیها به شناخت شخصیتها هم کمک میکنند. میتوان دید چه کسی تحمل نادیدهگرفتهشدن را ندارد یا بیش از حد به تصویر خودش وابسته است. بنابراین، زمانی که صرف کمدی میشود لزوماً از پیشروی روایت کم نمیکند.
نکته مهمتر، حفظ خطر در کنار خنده است. رفتار فردی میتواند مضحک باشد، اما اختیاراتش همچنان نگرانکننده بماند. انیمه اغلب این تعادل را نگه میدارد. طنز به رابطهها جان میدهد، بدون اینکه هر بار جدیت جهان را از بین ببرد.


تصویر و صدا؛ گفتوگو هم میتواند دیدنی باشد
سبک بصری از روشنترین نقاط قوت انیمه است. طراحی چهرهها و اغراق در واکنشها به اثر شخصیت میدهند. زیبایی آن فقط به تمیزی تصاویر محدود نیست؛ ظاهر مجموعه با لحنش تناسب دارد و هم در موقعیت جدی کار میکند و هم در کمدی.
در داستانی با این حجم گفتوگو، تصویر باید کاری بیشتر از نشاندادن دو نفر در حال صحبت انجام دهد. تغییر موازنه میان افراد باید دیده شود. واکنش یک چهره یا جای شخصیتها در صحنه میتواند توجه را به چیزی جلب کند که دیالوگ آشکارا نمیگوید. اجرا برای جذاببودن منتظر نبرد نمیماند.
موسیقی کوین پنکین هم بخشی از این تجربه است. اهمیت موسیقی فقط در بزرگکردن ابعاد ماجرا نیست؛ وجه انسانی داستان نیز به همراهی نیاز دارد. کشمکش سیاسی هرقدر گسترده باشد، بدون نزدیکشدن به آدمها ممکن است دور و سرد بماند.
در اجرای صوتی هم تفاوت میان احترام و تهدید اهمیت دارد. جملهای که روی کاغذ مؤدبانه است، با تغییر لحن میتواند معنای دیگری پیدا کند. توجه به این جزئیات کمک میکند صحنههای کمتحرک هم زنده بمانند.
در مقایسه با آثار مشابه
مقایسه با انیمه Kingdom طبیعی است. هر دو اثر به رقابت قدرتها و پیشرفت شخصیتها در دل جنگ میپردازند، اما همراهی با قهرمان در آنها شکل یکسانی ندارد. در انیمه کینگدام، توان رزمی و تجربه میدان نبرد، بخش مهمی از مسیر شین را شکل میدهد؛ درحالیکه جذابیت آئوترو بیشتر به تحلیل موقعیت و فن بیان تکیه دارد.
اگر در کینگدام بیشتر بهدنبال هیجان حضور در میدان جنگ بودهاید، اینجا دقیقاً همان تجربه را پیدا نمیکنید. در مقابل، علاقه به فرماندهان و دلایل پشت تصمیمهایشان، وجه مشترک مهمی است. روایت Nippon Sangoku سریعتر جابهجا میشود، ولی فرصت کمتری برای ماندن کنار جزئیات دارد.
از نظر رابطه نبوغ فردی با قدرت سیاسی، Legend of the Galactic Heroes مقایسه دیگری است. در آن اثر، پیشینه و باورهای متفاوت یان و راینهارت باعث میشود درگیری به سنجش مهارت نظامی محدود نماند. اینجا هم توانایی فرد باید درون مناسباتی عمل کند که کاملاً در اختیارش نیست.
البته مقیاس دو انیمه برابر نیست. Legend of the Galactic Heroes فرصت بیشتری برای گسترش بحثهای سیاسی و دنبالکردن پیامد تصمیمها دارد. فصل نخست این انیمه فشردهتر است و راحتتر میان جدیت و شوخی حرکت میکند. همین ویژگی، ورود به داستان را راحتتر کرده است، اما کمبود مکث را هم بیشتر به چشم میآورد.
این مقایسهها جنس تجربه را روشنتر میکنند، اما نباید توقع تکرار یک حماسه طولانی را بسازند. مجموعه هویت خودش را دارد، بهخصوص در ترکیب طنز با روابط شخصیتها و در طراحی بصری متمایزش.
هشدار اسپویل
زندانیشدن آئوترو، مسیر شخصیت اصلی را تغییر میدهد و مسئله روشنی پیش روی ادامه داستان میگذارد. حضور دنکی به این چرخش انسجام میدهد؛ تهدید از سوی کسی میآید که جایگاهش از آغاز مشخص بوده است. پایان برای غافلگیرکردن مخاطب به دشمنی تازه و ناگهانی نیاز ندارد. این ارتباط با ابتدای ماجرا کمک میکند اتفاق آخر، جدا از بقیه فصل به نظر نرسد و کنجکاوی درباره آینده قهرمان را هم حفظ کند.
با این حال، پایان کمی بیش از اندازه فشرده است. ترور اوگا، از دست رفتن توافق و بازداشت شخصیتها سریع پشت سر هم میآیند و بخش بزرگی از انتقال این تغییرات به روایت مستقیم سپرده میشود. مخاطب میفهمد چه اتفاقی افتاده، ولی فرصت کمتری برای ماندن کنار واکنش آدمها دارد. غافلگیری مؤثر است؛ با کمی مکث بیشتر، احساس شکست هم میتوانست ماندگارتر شود. فاصله میان فهمیدن ابعاد فاجعه و لمسکردن آن، اینجا بیشتر از بخشهای دیگر به چشم میآید.


نقشه عقبنشینی از جذابترین نمونههای همکاری شخصیتهاست. فرمان امپراتور، مأموریت آساما و تصمیم ریومون، دربار و میدان جنگ را به هم وصل میکنند. حضور آئوترو در پایتخت بیارتباط با جبهه نیست و گفتوگو مستقیماً بر نتیجه تصمیمهای نظامی اثر میگذارد. این پیوستگی، روایت گروهی را توجیه میکند. هرچند روشنشدن بعضی زمینهها در توضیحهای بعدی، فرصت کشف راهحل را کمتر میکند، هماهنگی چند شخصیت همچنان رضایتبخش است و اجازه نمیدهد تمام نتیجه فقط به حساب نبوغ یک نفر نوشته شود.
صحنه پل هم با موقعیتی ساده تنش زیادی میسازد. ریومون تنها مقابل نیرویی ایستاده که نمیداند پشت آرامش او چه چیزی پنهان است. مخاطب میتواند خطر تصمیمها و حدسهای دو طرف را دنبال کند. تصویر مرکزی صحنه نیز این تقابل را فوراً قابلدرک میکند. با این حال، وابستگی نجات ریومون به اتفاقهای لحظهای، مرز میان جسارت حسابشده و خوششانسی را کمی مبهم میکند. این ابهام به منطق صحنه خدشه وارد میکند، اما از هیجان و تأثیر ماندگار آن چندان نمیکاهد.


آزمون ورودی ریومون، آئوترو را با مسئلهای مشخص و پاسخی متناسب با تواناییاش معرفی میکند. طبیعی است که چنین شروعی، انتظار دیدن موقعیتهای بیشتری با محوریت او را بسازد. فاصلهگرفتن روایت در قسمتهای میانی، این انتظار را مدتی بیپاسخ میگذارد. شخصیتهای فرعی جذاباند، اما بازگشت آئوترو به مرکز ماجرا یادآوری میکند که حضورش چه امتیازی دارد. آساما هم از همین همکاری سود میبرد: خودنمایی او ابتدا زمینه شوخی است، ولی رساندن فرمان و پوشش عقبنشینی، تواناییاش را در موقعیتی جدی نشان میدهد. رابطه این دو وقتی بهتر جواب میدهد که تفاوت رویکردشان در عمل دیده شود.
مرگ کاکو به دلیل زمینه قبلی، وزن احساسی بیشتری پیدا میکند. نشانههای بیماری و شناخت رابطهاش با ریومون، به نبودنش معنا میدهد. مخاطب رابطهای را دیده که اکنون تغییر کرده است. در مقابل، اثرگذاری مرگ ساکی بیشتر بر شدت اتفاق و واکنش آئوترو تکیه دارد. فرصت کوتاه آشنایی با او، شناخت این شخصیت را محدود نگه میدارد. تفاوت این دو فقدان، اهمیت زمانی را روشن میکند که داستان به رابطهها اختصاص میدهد؛ اتفاق مشابه، بسته به میزان آشنایی با آدمها، میتواند تأثیر متفاوتی داشته باشد.
اجرای بصری بارها به این لحظهها کمک میکند. آرامش ریومون روی پل و واکنش چهرهها در دربار، بخش مهمی از کشمکش را بدون توضیح مستقیم منتقل میکنند. هرجا راوی دوباره معنای صحنه را شرح میدهد، بخشی از همین اثرگذاری کم میشود. انیمه در بهترین لحظههایش نشان میدهد مذاکره یا رویارویی کمتحرک هم میتواند به اندازه نبرد جذاب باشد؛ به شرط آنکه اثر به تصویر و توانایی مخاطب برای درک آن اعتماد کند.

جمعبندی
انیمه Nippon Sangoku از آن آثاری است که نقاط قوتش ارزش کنارآمدن با ایرادها را دارد. قهرمانی متفاوت معرفی میکند، اما جذابیت داستان را فقط به او وابسته نمیگذارد. شخصیتهای فرعی هم خواسته و اختیار دارند و همین باعث میشود جهان، مستقل از حضور آئوترو زنده بماند. کشمکشهای سیاسی اغلب از اختلاف منافع بیرون میآیند و تصمیمها آنقدر هزینه دارند که نگرانی درباره سرنوشت آدمها حفظ شود.
نمره ۸٫۴ از ۱۰ بیش از همه به موفقیت همین ترکیب برمیگردد. مجموعه ایده جذابش را در حد معرفی نگه نمیدارد؛ برای شخصیتها موقعیت میسازد و از تفاوتشان در پیشبرد ماجرا استفاده میکند. طنز معمولاً با روابط هماهنگ است و سبک بصری هم به گفتوگوهای کمتحرک کشش میدهد. بنابراین، لذت تماشا فقط به غافلگیریهای داستان وابسته نیست؛ برخورد شخصیتها و دیدن راه متفاوتی که هرکدام برای حل مسئله انتخاب میکنند نیز ارزش دنبالکردن دارد.
آنچه مانع نمره بالاتر میشود، بیشتر به پرداخت مربوط است تا کمبود ایده. نیمه اول گاهی برای جاافتادن اطلاعات فرصت کافی نمیدهد و بعضی رابطهها پیش از آنکه تأثیر عاطفی لازم را پیدا کنند، جای خود را به ماجرای بعدی میدهند. حضور کمتر آئوترو در میانه فصل نیز همیشه رضایتبخش نیست. توضیحهای اضافه و فشردگی بعضی تحولات باعث میشوند روایت در تمام لحظات به اندازه ظرفیت ایدههایش اثرگذار نباشد. این ضعفها تجربه را خراب نمیکنند، اما آنقدر محسوساند که نتوان نادیدهشان گرفت.
اگر از درام سیاسی و شخصیتهایی لذت میبرید که باید زیر فشار فکر کنند و تصمیم بگیرند، تماشای این اثر را پیشنهاد میکنم. علاقهمندان روایتهای گروهی هم احتمالاً از توجه داستان به شخصیتهای فرعی استقبال میکنند. در مقابل، اگر بیشتر دنبال نبردهای پیدرپی هستید یا برای ارتباط با یک جهان به روایتی آرامتر نیاز دارید، بهتر است با انتظار متفاوتی سراغش بروید. کشش اصلی این انیمه در دنبالکردن روابط و شناخت حریف است؛ برای مخاطبی که چنین کشمکشهایی را میپسندد، اثری جذاب است که با وجود شتابزدگی، ارزش وقت و همراهی مخاطب را دارد.
نمره: ۸٫۴ از ۱۰
منبع: gamefa.com