چرا اقتباس سینمایی وفادار از Resident Evil تقریباً غیرممکن است؟ | موبوگیم
در مقالهی امروز سعی خواهیم کرد به این سوال پاسخ دهیم که چرا نمیتوان یک اقتباس سینمایی وفادار از فرنچایز Resident Evil ساخت؟
اخیرا فیلم سینمایی تازه Resident Evil به کارگردانی زک کرگر اکران شد و توانست بازخوردهای مثبتی دریافت کند. شخصا پس از تماشای فیلم احساسات مختلفی داشتم که در نهایت به شکلگیری برخی پرسشها در ذهنم ختم شد. «آیا اصلا این فرنچایز ظرفیت تبدیل شدن به یک فیلم سینمایی را دارد؟»، «مرز میان یک اقتباس معنادار از ویدیوگیم و یک الهامگیری تجلیل شده کجاست؟» و اینکه «چه چیزی RE را RE میکند و چرا فیلمها قادر به اقتباس آن نیستند؟». حال امروز در طول این مقاله قصد داریم نگاهی به اقتباسهای مختلف فرنچایز و ابعاد خاص بازیهای آن داشته باشیم تا در نهایت بتوانیم پاسخی برای این پرسشها بیابیم.
دنیای Paul Anderson؛ دوران طفولیت فرنچایز و دیدگاهی متمایز

دههی ۲۰۰۰، دههی پرجنبوجوشی برای اقتباسهای سینمایی از فرنچایزهای گیمینگ بزرگ بود. از Tomb Raider و Max Payne گرفته تا Resident Evil که مبحث امروز ماست. در حالی که اکثریت این فیلمها در بهترین حالت «متوسط» بودند اما شخصا فکر میکنم Resident Evil مورد خاصی در میان آنها بود. در اینجا تمرکز صحبت من روی اولین قسمت فیلم در سال ۲۰۰۲ است.
در بازهای در اواخر دههی ۹۰ و پس از عرضهی قسمت دوم Resident Evil قرار بود کارگردان برجستهی عناوین ترسناک آقای George Romero وظیفه ساخت یک اقتباس از فرنچایز را برعهده بگیرد. در نهایت اما فیلمنامهی ابتدایی Romero با مخالفت کپکام مواجه شد و فیلم به Paul Anderson واگذار شد. شاید اگر Romero فرصت ساخت یک فیلم اقتباسی را پیدا میکرد، با توجه به تجربیات او با فیلمهای زامبیمحور و حتی مرسومسازی آنها در سینما با Night of The Living Dead، امروز با میراث سینمایی متفاوتی از RE مواجه بودیم اما در هر صورت این اتفاق رخ نداد.
اما فیلم ابتدایی Paul Anderson در دورانی ساخته شد که حتی خود کپکام نیز نمیدانست دقیقا قصد داشت فرنچایز را به چه سمتی ببرد. از همین رو Anderson تصمیم گرفت به کلی مسیر متفاوتی پیش بگیرد و از یک اقتباس ۱:۱ پرهیز کند. حاصل این رویکرد اولین فیلم RE است، فیلمی که شخصا اعتقاد دارم فارغ از مباحث کیفی و مشکلاتش، متعادلترین اقتباس سینمایی RE محسوب میشود.

فیلم اول RE به درستی ابعاد برجستهی فرنچایز را انتخاب و اقتباس میکند. این فیلم محیطی آشنا خلق میکند در حالی که سعی میکند پیشدرآمدی بر واقعهی Raccoon City باشد. از طراحی زامبیها گرفته تا حتی استفاده از هیولاهای برجسته همچون Lickerها یا Cerberusها در آن دوران تحسینبرانگیز بود. اما در طرف اورجینال این فیلم، یک روایت متمرکز بر کاراکتری کاملا تازه و کمپانی Umbrella وجود داشت، لنزی که لزوما در این مقیاس در بازیها یافت نمیشد.
از همین رو میتوان گفت Resident Evil 2002 فیلمی بود که هم برخی ابعاد مجموعه را به طور مستقیم اقتباس میکرد و هم روایتی نه در راستای تمایز، بلکه در راستای گسترش پیش میبرد. در این بین اما نویسندگی نه چندان جالب، اکشنهای تصنعی (Forced) و موارد دیگری بودند که فیلم را پایین میکشیدند اما همچنان من احترام نسبی خوبی برای این فیلم قائلم؛ میدانم این جمله ممکن است برای بسیاری عجیب باشد اما واقعیت امر این است که اولین فیلم Anderson یک اقتباس بسیار متعادل بود که هم نگرشی تازه خلق میکرد و هم تا حد خوبی به اثر پایه (با استانداردهای آن زمان فرنچایز) وفادار میماند.
در دورانی که فرنچایز و منبع اصلی آن همچنان متغیر بودند، Anderson راهی متفاوت را با بهرهگیری از المانهای کمتر پرداخته شده مجموعه پیش گرفت و در نهایت فیلمی را خلق کرد که حتی اگر از لنز نوستالژی به آن نگاه نکنم، یک فیلم سرگرمکننده ویدیوگیمی بود که به کلی فرنچایز را سلاخی نمیکرد. صحنهی پایانی قسمت اول، لحظهای که Alice خودش را در میان خیابانهای متروکهی RC مییابد و موسیقی متن نمادین اختصاصی Marilyn Manson آرام آرام بر قاب در حال گسترش RC غالب میشود همچنان حسی مرموز، تاریک و بسیار نزدیک به RE به من منتقل میکند.

اما همانطور که میدانید از قسمت دوم یعنی Apocalypse تقریبا همه چیز نابود شد. در حالی که شاید صحنهی پایانی فیلم اول نوید دنبالهای شبیه به قسمت اول با رویکردی تاریکتر و شاید ترسناکتر را میداد میتوان گفت قسمت دوم دقیقا رویکرد مخالف آن را پیشه کرد و در این بین یکی از بزرگترین اشتباهات Paul Anderson اقتباس مستقیم خطوط داستانی از بازیها بود در حالی که در راستای جای گرفتن در قالب دنیای خودش آنها را تغییر میداد! حاصل این مسئله صحنههای احمقانهای همچون مبارزهٔ تنبهتن Alice و Nemesis و حتی تزلزل رفتاری Nemesis بود.
این رویکرد در ادامهٔ دنیای سینمایی Paul Anderson نیز تکرار میشود و ارزش فیلمهای او را به برخی پارودیهای احمقانه اما گاهی سرگرمکننده کاهش میدهد. چیزی که فیلم اول RE را از قسمتهای بعدیاش متمایز میکرد دقیقا همان رویکرد میانهرو و به دور از اقتباس مستقیم و دستکاری قوانین، شخصیتها یا روایات بازیها بود. فیلم اول لنزی تازه را ارائه میداد که روایتش میتوانست در میانهی بازی اول و دوم جای بگیرد و لزوما اتفاق عجیبی رخ ندهد. حتی دیدن روند رویدادها در Hive (ورژن اقتباسی NEST در این فیلم) به نوبهی خود در حالی که فیلم را نزدیک به حال و هوای فرنچایز نگه میداشت، روایت متمایزی را از بُعدی ارائه میداد که در بازیها به آن پرداخته نشده بود.
اما با گذر زمان، فرنچایز و Lore آن دائما گسترش پیدا میکرد و در همین راستا Anderson بیشتر و بیشتر سعی بر اقتباس مستقیم از المانهای بازیها و مخلوط کردن آن با دنیای عجیب خودش را داشت. در نهایت همانطور که گفتم فیلمهای بعدی مجموعه به برخی پارودیهای عجیب تبدیل شدند که حقیقتا صحبت خاصی را نمیطلبد.
Welcome To Raccoon City و سریال نتفلیکس؛ اسید رایگان برای شستن چشمها

پس از پایان دنیای سینمایی Paul Anderson در سال ۲۰۱۶ و بازگشت به Raccoon City (ایدهای که امسال شاهد آن در دنیای بازیهای مجموعه بودیم)، کپکام تمرکزش را روی انیمیشنهای مجموعه گذاشت و از طرف دیگر مشغول تدارک دیدن احیای بازیها با قسمت هفتم بود. از همین رو ما شاهد فاصلهی پنج ساله تا زمان بازگشت RE به پردهی سینما بودیم. سال ۲۰۲۱ میزبان ترور هویتی فرنچایز در سینماها با فیلم Resident Evil: Welcome to Raccoon City بود.
کارگردان و نویسنده این فیلم Johannes Roberts رویکردی کاملا متفاوت از Paul Anderson پیشه کرد و تصمیم گرفت نه تنها یک بلکه دو بازی فرنچایز را به طور مستقیم در یک فیلم اقتباس کند! اگر فهرستی از بدترین ایدهها برای اقتباس این فرنچایز طرح کنیم این ایده در رتبهی اول قرار میگیرد. Welcome to Raccoon City روایت بازیهای اول و دوم را به هم گره میزد و در این راستا به شکلی نمادین میراث این آثار را در قالب یک اثر سینمایی نابود میکرد. در این فیلم Leon یک کاراکتر احمق و یک پلیس دستوپا چلفتی است که به لطف اتصالات پدرش وارد نیروی پلیس RC شده. این در حالی است که Claire به وضوح نقش راهنما و حتی معلم او را داشت که به کلی از داینامیک بین این دو کاراکتر در RE2 دور است.
فیلمنامه بهشدت احمقانه است و رسماً المانهای مربوط به سه قسمت ابتدایی را در هم میپیچد و حاصل آن هیولای کریهی است که بعید میدانم حتی Umbrella هم توانایی خلق آن را داشته باشد. حضور برخی کاراکترها در برخی محیطها هیچ توجیهی ندارد، Claire به دلایلی با Lisa Trevor دوستان دوران کودکیاند و Albert Wesker نیز با یک پلیس فاسد کلیشهای تفاوتی ندارد. تنها نقاط مثبت این فیلم در برخی ستپیسها و انتخاب بازیگر (Casting) نسبتاً خوب کریس خلاصه میشوند. یکی از سکانسهای فیلم حول محور مبارزه Chris با زامبیها در تاریکی مطلق هنگام جستوجوی عمارت اسپنسر است که صادقانه سکانس جذابی است اما به غیر از آن، همه چیز در این فیلم یک فاجعهی خالص است.

Welcome to Raccoon City نمونهی بارز یک اقتباس ویدیوگیمی نادرست مخصوصا از فرنچایزی با قدمت و عمق RE است. لازم به ذکر است که این فیلم در سال ۲۰۲۱ اکران شد بنابراین برخلاف فیلم اول Anderson، آقای Johannes Roberts به حدود ۲۵ سال Lore و متریال قابل استفاده دسترسی داشت اما همچنان نه تنها تصمیم به اقتباس مستقیم بازیها گرفت بلکه آنقدر آنها را تغییر داد که در نهایت اصلا معلوم نبود هدف این فیلم چه بود.
جالب است بدانید این کارگردان در حال نوشتن قسمت بعدی فیلمهای خود بود و قصد داشت به سراغ Code Veronica برود و حتی پس از آن قسمتهای چهارم و هفتم را نیز اقتباس کند! خوشبختانه این ایده در همان نطفه خفه شد.
اما چیزی که تنها یک سال بعد توسط نتفلیکس منتشر شد حتی وحشتناکتر از این فیلم بود به طوری که اعتقاد دارم ترور هویتی در این مقیاس در صنعت سرگرمی تقریبا بیسابقه است. Andrew Dabb سریالگردان این فاجعه است و مجددا رویکردی متفاوت را پیش میگیرد.

این بار به جای خلق یک دنیای جدید یا اقتباس مستقیم یک بازه زمانی فرنچایز، Dabb قصد دارد به آینده برود! اگر راستش را بخواهید در ابتدا این ایده به شدت برایم جالب بود و واقعیت امر این است که پتانسیل زیادی هم داشت. شما با رفتن به آینده فرصت این را دارید که با پایبندی به متریال پایه، تصویری خلق کنید که نه تنها جذاب است، بلکه انعطافپذیری زیادی را در راستای ایدهپردازی و نوآوری ارائه میدهد.
با تکیه بر این رویکرد، امکان خلق دنیایی به وجود میآید که میتواند گذشتهاش را از بازیها قرض بگیرد و آیندهای اورجینال خلق کند که لزوما در تایملاین اصلی مجموعه قرار نمیگیرد اما همچنان احساس یکپارچگی روایی و دنیاسازی منطقی را ارائه میدهد. قالب سریالی این پروژه نیز کاملا منطبق بر چنین دیدگاهی بود اما در نهایت چیزی که عرضه شد… هنوز هم لرزه به اندامم میاندازد. یک روایت بیسروته که قوانین مجموعه را زیر پا میگذارد، ترور شخصیتی انجام میدهد و در خلق لحن منطقی و یکپارچه به شدت بیچاره و ناتوان است.
Resident Evil نتفلیکس هیچ نقطهی مثبتی نداشت و به راستی مصداق عدم درک برخی فیلمسازان از ماهیت ویدیوگیم و فرنچایزهایی همچون RE بود. صحبت دربارهی این سریال هدر دادن انرژی، وقت شما و کلمات من است. صرفا مورد مهم در این بخش دیدن کنتراست میان دو دیدگاه و رویکرد متفاوت است و نیازی نیست بیش از این وقتمان را تلف کنیم.
Resident Evil (2026) زک کرگر؛ طرفداری که یادش رفت اقتباس کند

در همین ابتدا باید بگویم که فیلم Resident Evil زک کرگر، برخلاف موارد قبلی یک فیلم زامبیمحور “Competent” و مطلوب است. این تنها فیلم در تاریخچهی لایواکشن مجموعه محسوب میشود که هنگام تماشای آن، به عنوان یک فیلم صرف میتوانید از آن لذت ببرید. در حالی که به عنوان یک “فیلم”، این جمله تعریف محسوب میشود، به عنوان یک “اقتباس” معنای متفاوتی را حمل میکند. Resident Evil 2026 یک اقتباس تجلیل شده یا به اصطلاح “Glorified” است که سرگرمکننده ظاهر میشود اما نمیفهمم چطور برخی از آن به عنوان «بهترین اقتباس ویدیوگیمی» یاد میکنند و این در حالی است که فیلم به خودی خود نیز خالی از مشکل نیست.
اما قبل از هر چیزی یک مورد قابل تحسین در مورد این فیلم که لزوما فیلمهای پیشین نداشتهاند، این است که هنگام تماشای آن میتوانید متوجه شوید که کارگردان با فرنچایزی که قصد اقتباسش را دارد غریبه نیست و حتی ظرافتهای جالبی به خرج میدهد. از نحوه پیشروی در ستپیسها و تعلیق کلی تا ترتیب ورود به محیطها و حتی یافتن اسلحهها که همگی یادآور بازیها هستند. به گفتهی خود زک کرگر، او قصد اقتباس گیمپلی بازیها را در این فیلم داشته و در حالی که این مسئله قابل مشاهده است، شخصاً متوجه نمیشوم چرا یک نفر در یک مدیوم همچون سینما به سراغ اقتباس بُعد تعاملی ویدیوگیم میرود.
کلیت ماهیت و معنای آن بُعد در “تعاملی بودنش” قابل لمس بوده و تاثیرگذاری آن نیز وابسته به کنش و واکنش به آن است. حال شما میتوانید این روند گیمپلی را در یک روایت بگنجانید اما آیا واقعا چنین چیزی یک «اقتباس» خلق میکند؟ اقتباسی که نه از هویت ظاهری و فضاسازی بازه اقتباس شدهاش دارد، نه از هیولاهای نمادین که امضای فرنچایز هستند استفاده میکند و نه حتی المانهایی که از بازیها قرض میگیرد را به شکلی منطقی تشریح میکند. این موارد فارغ از لحن متزلزل و کمدی افراطی فیلم، پایانبندی ضعیف و نویسندگی بیمنطق آن در داستانی است که به وضوح سعی دارد یک روایت «باورپذیر» و به اصطلاح “Grounded” از RE باشد.

اما با این وجود میتوانم درک کنم چرا فیلم زک کرگر مورد استقبال قرار گرفت. همانطور که گفتم این فیلم نه تنها اسکلت خوبی به عنوان یک تجربهی سینمایی دارد بلکه به دلیل تکیه بسیار کم به فرنچایزی که اقتباسش کرده، میتواند به فیلمی تبدیل شود که تماشایش برای عموم سرگرمکننده است.
این خصوصیتی است که تقریبا هیچ یک از فیلمهای پیشین RE نداشتند. زک کرگر درک خوبی از فرنچایز دارد و میتوان او را یکی از طرفداران مجموعه نیز خطاب کرد اما فیلم Resident Evil او هیچ ماهیت یکتا و در عین حال وفاداری ندارد و صرفا یک فیلم زامبیمحور است که آنقدر بر اقتباس موارد جزئی تکیه کرده که فراموش میکند تثبیت جزئیات در گروِ پایهگذاری کلیاتی قدرتمند است.
شما میتوانید نام RE را از روی این فیلم بردارید و به غیر از چند اسم که صرفا بیان میشوند و چند ایستراگ جزئی، این فیلم میتواند یک فیلم زامبیمحور مستقل باشد که کارگردانش از روی علاقه به RE تصمیم به ادای احترام به آن در طول فیلمش گرفته است.

شما نمیتوانید صرفا با گفتن «من میخواستم گیمپلی بازی را اقتباس کنم» خودتان را از زیر مسئولیت خلق، بهینهسازی و متعادلسازی یک اقتباس منطقی بیرون بیاورید. مورد عجیب دیگر انتخاب RE2 به عنوان منبع الهام است در حالی که نه در دنیاسازی و نه در هیچ بخش دیگری ما شاهد تاثیرپذیری چندانی از آن اثر نیستیم. راکون سیتی صرفا یک نام است که چند بار در طول فیلم بیان میشود وگرنه چیزی که ما از خود شهر میبینیم یادآور RC نیست.
از طرف دیگر Umbrella یک کمپانی به شدت احمق به تصویر کشیده میشود که به دلایل نامشخص، با داشتن منابع مالی زیاد و یک تیم ضربت اختصاصی، تصمیم میگیرد وظیفه انتقال مفاد اساسی برای خلق پادزهر ویروسش را به یک پیک تصادفی بسپارد. ویروسی که در این فیلم به تصویر کشیده میشود، شباهت خاصی به ویروس T ندارد چرا که نه زامبیها همچون مبتلایان به T رفتار میکنند و نه اصلا شباهتی به آنها دارند. طراحی هیولاها در این فیلم به غیر از یک یا دو مورد تقریبا هیچ ربطی به RE ندارد. دیالوگهای مضحک و معذبکننده (Cringy) و سناریونویسیهای احمقانه همچون کلیت بخش آزمایشگاه فیلم هم کمکی به کلیت روند نمیکنند.
احتمالا با اصطلاح “Suspension of disbelief” یا تعلیق ناباوری آشنایی دارید. این اصطلاح زمانی به کار میرود که مخاطب در حین تعامل با یک محتوای دیداری، شنیداری یا نوشتاری به صورت ارادی ناباوری خودش را کنار میگذارد تا بتواند با داستان همراه شود. شخصا اعتقاد دارم در راستای لذت بردن از Fiction باید تا حدی از این رویکرد پیروی کرد اما فیلم زک کرگر چیزی است که میزان زیادی از تعلیق ناباوری را طلب میکند تا شما بتوانید آن را به عنوان یک «اقتباس» از RE قبول کنید. شخصا فکر میکنم استایل اقتباسی زک کرگر برای Silent Hill بسیار مناسبتر است تا RE.
تداخل ماهیت فرنچایز با ذات اقتباس سینمایی

اما در امتداد نگاهمان به تاریخچهی سینمایی فرنچایز، به این سوال میرسیم که چرا حتی «بهترین» اقتباس از RE همچنان فاصلهی زیادی از فرنچایز میگیرد؟ بگذارید به صورت همزمان نگاهی مجدد به رویکردها داشته باشیم:
- اولین فیلم اقتباسی: ترکیبی از اقتباس کلیات و مفاهیم دنیای بازی و ترکیب آن با یک روایت تازه
- دنیای سینمایی PA: دور شدن از رویکرد قسمت اول، تاکید بیشتر بر اقتباس مستقیم المانها، کاراکترها و داستانها و ایجاد تغییرات در آنها
- Welcome To Raccoon City: اقتباس مستقیم، ایجاد تغییرات در محتوای پایه، ترکیب روایات بازیها و روابط کاراکترها
- سریال نتفلیکس: خلق روایتی جدید در آینده، اقتباس از محتوای گذشته و ایجاد تغییرات عظیم در برخی کاراکترها
- Resident Evil 2026 زک کرگر: اقتباس بسیار کلی از فرنچایز، دوری از ساختار روایی بازیها، روایت داستانی تازه اما تا حد زیادی مستقل از مفاهیم مجموعه
اگر با دقت به این خلاصه نگاه کنید، متوجه میشوید که مخرج مشترک فیلمهای شکست خورده مجموعه، اقتباس مستقیم و ایجاد تغییرات در متریال پایه است. در عین حال میبینید که فیلمهایی که به نسبت موفقتر بودند، اقتباسهای کلیتر با رویکرد تازه و اختصاصی خودشان بودند. جالب است که فیلم اول فرنچایز و آخرین فیلم آن در این زمینه اشتراک دارند.

حال چرا چنین اتفاقی رخ میدهد؟ RE چه ماهیت منحصر به فردی دارد که نمیتوان دقیقا آن را روی پرده سینما ترجمه کرد؟ واقعیتی که وجود دارد این است که امروزه بخش عمدهای از هویت RE روی دوش کاراکترهایش است. شما نمیتوانید نام این فرنچایز را بیاورید و به طور همزمان تصویر یک، دو، سه، پنج یا حتی ده کاراکتر نمادین در سرتان نقش نبندد. این دقیقا یکی از بخشهایی است که اقتباس آن غیر ممکن است. اقتباس مستقیم کاراکترها در فیلمهای سینمایی ناخودآگاه آنها را تحتالشعاع ایدههای اختصاصی کارگردان قرار میدهد. این ایدهها همچون WTRC یا سریال نتفلیکس میتوانند کاملاً با میراث آن کاراکتر در بازیها متضاد باشند و رسماً تجربهٔ سینمایی را نابود کنند.
مورد دوم دنیاسازی فرنچایز، قوانین و مفاهیم مشخص و ساختار روایی عظیم و در همتنیده آن است. ما با فرنچایزی همچون Sonic یا Mario مواجه نیستیم که در اقتباسهای سینماییشان انعطافپذیری زیادی روی جزئیات وجود داشته باشد. همانطور که اقتباسهای این دو فرنچایز نشان دادهاند، این مجموعهها کلیاتمحور بوده و از همین رو چالش زیادی در راستای دنیاسازی آنها وجود ندارد. البته این بدان معنا نیست که هر کدام جزئیات ساختاری خودشان را ندارند اما آن جزئیات میتوانند خارج از یک اقتباس باقی بمانند و همچنان اقتباس سینمایی مطلوبی حاصل شود.
این خصوصیت به هیچ عنوان برای RE صدق نمیکند؛ بنابراین شما نمیتوانید دست به اقتباس از RE بزنید و از طرفداران مجموعه انتظار داشته باشید به یک فیلم کلیاتمحور رضایت بدهند. دقت کنید که منظور من در اینجا اقتباس مستقیم نیست بلکه اقتباس منطقی و احترام به محتوایی است که طی ۳۰ سال گردآوری شده و مسلما این کار دشوار است.

مورد سوم هم تلاقی دو بخش قبلی با مبحث تعامل و ساختار فرنچایز است. ساختار تعاملی موردی است که زک کرگر در فیلم خودش به خوبی آن را اقتباس کرده اما متاسفانه تلاقی معناداری میان آن و دنیای بازیها وجود ندارد. شاید با خودتان بگویید RE7 هم تلاقی خاصی با دنیا یا کاراکترها نداشت اما همچنان موفق بود.
در پاسخ باید گفت فارغ از اینکه در زمان عرضه RE7 حسابی با مقاومت بخشی از جامعهٔ طرفداران مواجه شد، ماهیت تعاملی، وفاداری آن به ساختار پایه فرنچایز و قابل لمس بودن آن نقش بسیار مهمی ایفا میکرد. هرچند که در نهایت RE7 اتصالات مختلفی به فرنچایز داشت اما نه در مقیاس آثار دیگر.
اما راه حل چیست؟ شخصا باور دارم ایده کلی زک کرگر و فیلم اول فرنچایز بهترین حالت برای اقتباس RE است. شما به جای اقتباس مستقیم یک بازی یا ساخت یک اثر که به طور بسیار جزئی مفاهیم مجموعه را لمس میکند، میتوانید نقاط پرداخته نشده از Lore را انتخاب کرده و آنها را به فیلم تبدیل کنید. این نقاط نیازی نیست لزوما حول محور کاراکترهای اصلی باشند. یک نمونه فوقالعاده برای این مسئله، فیلم کوتاه The Keeper’s Diary است که چند سال پیش توسط طرفداران ساخته شد و اتفاقا بازیگر اصلی Chris در قسمت اول، نقش Keeper را ایفا میکند!

اگر اولین نسخهی فرنچایز را بازی کرده باشید احتمالا با دفترچه خاطرات نمادین Keeper آشنایی دارید. شما در طول بازی صرفا این نوشته را مطالعه میکنید و در نهایت صاحب آن را که حالا صرفاً یک مردهٔ متحرک است، از پا درمیآورید.
کار خلاقانهای که Andrew Saullo به عنوان کارگردان این فیلم کوتاه انجام میدهد، پرداختن به Keeper و روندی است که تا زمان مرگش طی میکند. در واقع این کارگردان یک عنصر از دنیاسازی قسمت اول را انتخاب کرده و آن را گسترش میدهد و دیدن آن به شدت هیجانانگیز و جذاب است. RE مملو از این دست کاراکترها و حتی وقایع بزرگتری است که هرگز در بازیها به تصویر کشیده نشدند.
اگر فیلمها برای اقتباس این بخشها تلاش کنند، میتوانند اتصال منطقی با فرنچایز را حفظ کنند، محتوایی ارائه دهند که تحت قوانین و مفاهیم فرنچایز قرار میگیرد و در عین حال از آن جایی که هیچ رفرنس خاصی روی موضوع اقتباسیشان وجود ندارد، آزادی عمل به منظور ایجاد تغییرات جزئی و خلاقیت به خرج دادن نیز وجود دارد.
انیمیشنها بهترین راه برای حفظ حضور RE خارج از دنیای بازی هستند!

با توجه به صحبتهایمان تا اینجا، احتمالا متوجه دیدگاه من نسبت به اقتباس سینمایی از RE شدید. به نظر من RE فرنچایزی است که اقتباس سینمایی لایواکشن از آن به شدت دشوار است. اما فیلمها لزوما تنها خروجی سینمایی فرنچایز نبودهاند. دهه ۲۰۰۰ آغازی بر انیمیشنهای فرنچایز بود. Biohazard 4D-Executer یک نمونهی بسیار جالب از انیمیشنهای مجموعه است. در حالی که امروزه این انیمیشن Non Canon محسوب میشود، در سال ۲۰۰۰ روایت گروهی از سربازان Umbrella بود که برای یافتن یکی از دانشمندان این شرکت به RC اعزام شدند.
این انیمیشن کوتاه نه تنها داستان جالبی را روایت میکند، بلکه در آن دوره متمرکز بر بُعدی بود که آن چنان به آن پرداخته نشده بود. از طرف دیگر هیولاهای حاضر در این انیمیشن و صحنهی پایانی آن همچنان به خوبی در ذهنم باقی ماندهاند. ۲۰۰۸ نیز میزبان Resident Evil Degeneration بود که همچنان به نظرم یکی از بهترین خروجیهای سینمایی فرنچایز است. در ادامهی این روند ما هر چند سال یک بار شاهد اکران یک انیمیشن تازه از فرنچایز بودیم که از قضا همهی آنها در واقع Canon هستند!
این انیمیشنها نیازی به اقتباس ندارند و میتوانند به شکل طبیعی با بازیها همزیستی کنند. البته این بدان معنا نیست که برخی از بخشهای این انیمیشنها نیز سؤالبرانگیز و دارای اشکال هستند اما حداقل یکی از بزرگترین چالشهای فیلمهای سینمایی را حل میکند.

مورد دیگری که در انیمیشنها حذف میشود، محدودیت و ریسک استفاده از کاراکترهاست چرا که در اینجا ظرفیت کافی برای اقتباس وفادارانه آنها وجود دارد. حتی در این زمینه ظرفیت بهرهگیری از کاراکترهایی که مدتهاست در بازیها دیده نشدهاند نیز وجود دارد که مورد بسیار خوبی است. به عنوان مثال Rebecca فرصت حضور در Vendetta را پیدا کرد در حالی که Death Island نیز میزبان او در کنار Jill بود. این دو کاراکتر سالهاست در بازی جدیدی دیده نشدهاند اما حداقل این انیمیشنها فرصتی برای دیدن این کاراکترها و وضعیت آنها در سالهای غیبتشان در بازیهاست.
رویکرد جالب کپکام نسبت به انیمیشنها نیز این است که طوری با آنها رفتار میکند که در واقع Canon هستند اما هرگز صحبتی از وقایعشان در بازیها نمیشود. از همین رو شما میتوانید آنها را جایگزینی برای خلأهای زمانی میان بازیها بدانید. البته انیمیشنها نیز مشکلات خودشان را دارند که پرداختن به آنها از ظرفیت این مقاله خارج است. اما یکی از موارد برجستهی آن، ناتوانی در انجام کاری است که زک کرگر در فیلمش انجام داد و آن هم اقتباس گیمپلی است. در حالی که انیمیشنها به خوبی میان کاراکترها و دنیاسازی بازیها تلاقی ایجاد میکنند، تا امروز موفق به بازسازی فلسفهی تعاملی فرنچایز نشدهاند.
با این حال همچنان اعتقاد دارم بهترین و کمریسکترین راه برای بقای مداوم و مؤثر RE در سینما، همین انیمیشنها هستند.
منبع: gamefa.com