انتقاد وقتی شکارچی به شکار تبدیل می شود!

الکس گارلند ، یکی از دو کارگردان فیلم “جنگ” ، سابقه دفاعی دارد. سالها ، هنگامی که او یکی از بهترین فیلم های قرن بیست و یکم 28 روز بعد نوشت ، دنی بویل بعداً توسط فیلم هایی مانند “Exachina” یا “از بین بردن” کارگردانی شد. اکنون ، با یک کارگردان تازه کار به نام Randoosa ، که در فیلم های هالیوود مورد توجه قرار می گیرد و سابقه دفاع ندارد. این و البته شکل واقع بینانه کار آینده باعث شده است که وجود الکس گارلند به این سبک خاص و باشکوه باشد. ما انتقاد از جنگ را بر اساس همکاری دو فیلمساز شروع می کنیم.

بررسی فیلم “جنگ” الکس گارلند

از همه مهمتر ، به نظر می رسد که “جنگ” محصول دست راندوزا به الکس گارلند است. چه مقدار گارلند در روند ساخت فیلم گنجانده شده است. آنچه برای ما روشن است این است که سبک ساخت فیلم ویژه آن نیست و تعریف نشده است. الکس گارلند یک کارگردان سبک پیشرفته دارد و یک نمایشنامه نویس است و تمایلی به تحقق و پیروی از منطق بدنی دنیای معمولی ندارد. در مقابل دوربین او ، این یک سطح پیچیده است که به طور عمده مخاطب را دائماً در قاب قرار می دهد ، به طوری که هیچ چیز از بین نمی رود. از طرف دیگر ، هیچ ارتباطی با واقع گرایی ندارد. حتی هنگامی که او مبارزه با جو را در جو بنا کرد ، رئالیسم را ترک کرد و کار خود را انجام داد.

هشدار: خطر رفتن به داستان فیلم “جنگ” وجود دارد!

در همین حال ، فیلم “جنگ” در تلاش است تا نمای جنگ و جنگ را روی نما توصیف کند. از همان ابتدا ، یک نوشتار پدیدار شده است و اعلام می کند که ما خاطرات برخی از سربازان سابق را تماشا خواهیم کرد و این تأکید بر واقع گرایی همه چیز تقویت می شود. با این حال ، تظاهرات درگیری بین شخصیت ها و دو طرف در جنگ این است که شکل فیلم را به واقع گرایی برساند. دوربین فیلمسازان همیشه تن عرق نشان می دهد و زخم های سربازان کاملاً فروتن است. دوربین در دست و لرزان به این رئالیسم کمک می کند.

تهیه کنندگان فیلم می دانند که آتش سنگین دشمن جایی برای احساسات باقی نمی گذارد و فیلم را برای زنده ماندن به مخاطبان نشان می دهد. از طرف دیگر ، “جنگ” آن را در نقطه دیگری که در سینمای جنگ ذکر شده است قرار می دهد. برای نشان دادن انتظارات طولانی سربازان و انجام کارهایی غیر از درگیری مستقیم با طرف مقابل. در حقیقت ، نیمه اول فیلم همان انتظار طولانی را نشان می دهد ، البته فیلمسازان در تلاشند تا از این تعلیق خارج شوند و چیزهایی را که ظهور می کنند آماده کنند. مشکل این است که نه این زمینه چنان قانع کننده نشده است ، و همچنین برای تعلیق مناسب مناسب نیست.

دلیل وقایع وقایع پیشرو به دلیل نیمی از وقایع است. سربازانی که روی زمین نشسته اند ، یکی به مانیتور نگاه می کند و دیگری به پشت دوربین اسلحه خود نگاه می کند. آنها باید دشمن بالقوه را تعریف کنند و آنچه را که می بینند گزارش دهند. دیالوگ ها و کلمات در این بخش سخنان رادیویی و نظامی هستند و مخاطب را زیاد درگیر نمی کنند. با این حال ، تعریف یک دوست دشمن دشوار نیست. همه افراد دارای یک کیف خوراکی نیستند و آن را خریداری نمی کنند ، پس از چک کردن محله ، یک خانه خصوصی خریداری می کند و چند تن از این سربازان را با تلفن همراه دنبال می کند. با این حال ، سربازان پنهان بسیار ساده هستند و علائم باز را نادیده می گیرند که به دلیل بلایای آنها مخاطب را رد می کنند. بنابراین ، به جای این انتظار ، به نظر می رسد نتیجه ساده سازی چندین سرباز ساده است. بنابراین این زمینه به درستی کار نمی کند.

از طرف دیگر ، وقتی شخصیت ها برای ما بسیار ساده هستند و هیچ گونه خصوصیات و تلاش پیچیده ای برای نزدیک شدن به مخاطب وجود ندارد ، هیچ تعلیق نخواهد بود. از آنجا که اولین شرط برای تعلیق و چسبیدن به یقه مخاطب این است که شخصیت های همدلی نگران سرنوشت در مقابل مخاطب باشند. اگر چنین شخصیتی در یک فیلم وجود نداشته باشد ، مخاطب نگران فاجعه ای نیست که به طور طبیعی رخ می دهد. در چنین مواردی ، واقع گرایی فیلمساز برای ایجاد وضعیتی نزدیک به شرایط واقعی جنگ و اطمینان از تصویری عظیم از جنگ کار نمی کند. بعضی اوقات به یاد داشته باشید که اشیاء روی صحنه از شخصیت ها مفیدتر هستند. به عنوان مثال ، دو پرسنل نظامی مانند هیولا به نظر می رسند و خوب هستند.

مخاطب می تواند تصور کند که دلیل این شخصیت پردازی نمی خواهد قهرمان فیلمسازان شود و نزدیک شدن به مردم هیچ ارتباطی با کلیشه ندارد. با این حال ، نکته این است که قربانی ناشناس را نمی توان درک کرد. اول ، برای همراهی با او باید به مخاطبان معرفی شود. خصوصیات شخصیت مطمئناً به معنای گفتن گذشته مردم یا گفتن روحیه آنها نیست ، اما متأسفانه فیلمسازان برای نشان دادن واکنش دوربین خیلی خلاق نبودند. همه آنها فقط ترسیده اند و همه آنها فقط ترس را نشان می دهند. این حجم نگاه به مردم باعث می شود سربازان فیلم فاقد هویت منحصر به فرد باشند. این همه مانند یکی است و هیچ کس با دیگران متفاوت نیست. تنها تفاوت آن آسیب دیدگی یک ، عدم وجود دیگری است.

در چنین چارچوبی ، مفهوم پشت فیلم فراتر از مخاطب است و به نظر نمی رسد بسیار جذاب باشد. تهیه کنندگان فیلم تمایل دارند هر دو طرف را به نبرد خانگی بیاورند. این که آیا محله های عراق از محله ها دفاع می کنند و این که سربازان آمریکایی یک قربانی جنگی هستند که به آنها تحمیل شده و بدون اشتباه در انجام این کار. این به وضوح پیام “جنگ” است و برای حل آن نیازی به تلاش زیادی ندارد. در حین افسر فیلم ، فرمانده سربازان نمی تواند فرمان را بدهد که همه آنها را نجات دهد ، و این سربازان مجبور به میزبانی افسر فرمانده در زیر آتش دشمن می شوند. چند فرمانده برنامه با صدای بلند و بی رحمانه فریاد می زنند. یا آخرین دیدگاه پس از به تصویر کشیدن بازگشت سربازان آمریکایی به زندگی در محله. نشان دادن transgessor و Defender واضح تر نبود و بدون آمریکایی هیچ جنگی نخواهد بود.

این مضامین ضد جنگنده برای چندین دهه در فیلم های مختلف تکرار شده است و “جنگ” هیچ ارتباطی با آن ندارد. بیان آنها مهم است ، متأسفانه مخاطب از کمبود فضا و حق کار غافلگیر می شود. کل فیلم به جز برخی از سربازان می آید و می رود و تعداد زیادی گلوله را شلیک می کند (به طرز عجیبی این گلوله ها زخمی نمی شوند و همان ضررها توسط یک بمب کنار جاده ایجاد می شود). در چنین زمینه ای ، استفاده از فیلمساز از دامنه ها و صدای سوت مانند سوت انگار شخصیت ها در گوش خود هستند و فقط در فیلم و در فیلم ظاهر می شوند تا این قربانیان بدشانس را درک کنند.

سالها پیش ، در آغاز قرن جدید ، ریدلی اسکات فیلمی به نام “Black Hawk Down” ساخت ، با برخی شباهت ها با داستان پردازی فیلم ، و مفهوم Back همان “جنگ” است. در آنجا ، ما بسیار تحصیل کرده بودیم و آنها با بسیاری از فرصت های آمریکایی که فکر می کردند این یک کار ساده در مقابل آنها است ، خود را در جهنم بی روح دیدند و ناگهان دیدند. ریدلی اسکات همچنین سعی کرد شرایط نزدیکی را برای مخاطبان ایجاد کند تا از حضور در میدان نبرد با پوست ، گوشت و استخوان خود بترسد. فیلم اسکات قابلیت تولید بیشتری دارد و داستان در چندین مکان اتفاق می افتد و “جنگ” یک کار کاملاً گران قیمت نیست و داستان در یک موقعیت واحد نیست ، اما شخصیت های خیلی قانع کننده نیست و شخصیت های ملموس خیلی به بودجه مرتبط نیستند و به توانایی تولید کنندگان بستگی دارد.

دلیل این برتری فیلم ریدلی اسکات این است که علاوه بر عزت نفس ، شخصیت ها فراموش نمی کنند که آنها از هر مفهوم ، پیام و وضعیت اهمیت بیشتری دارند. در برخی از فیلم “جنگ” ، ارتش دائماً با آتش شدید دشمن رفتار می شود و دائماً به دنبال مورفین برای تزریق گاز استریل و به طور مداوم در صدمات مختلف می گردد. مسئله این است که ما این وضعیت وحشتناک را در فیلم اسکات می یابیم ، اما هیچ احساسی در مورد ضررهای جدید آقای گارلند و آقای مندوزا نداریم. از آنجا که همه چیز واقع بینانه نیست ، و چیزهای بیشتری باید مخاطب را در قلب یک وضعیت ترسناک احساس کنند.

همه اینها با وجود بودجه 20 میلیون دلاری که خیلی چشمگیر نبود ، با هم کار کردند و فروش آن نزدیک به اولین هزینه ها نبود. در چنین چارچوبی ، آیا ماندوسا باید این را بداند؟ سرانجام ، الکس گارلند فیلم های موفقی در ضبط دارد و با وجود شکست ، به نظر نمی رسد که در کل حرفه از دست داده است. با این حال ، از آنجا که تأثیر نگرش جدید ماندویا در این فیلم بیشتر از گارلند به نظر می رسد ، به احتمال زیاد به حرفه کارگردان پایان می یابد.

اما کل فیلم “جنگ” ضعیف نیست. این سریال کودکان این سربازان را که فقط کشته و کشته شده بودند ، به تصویر می کشد. بعداً ، سریال شب و تلاش سربازان برای ورود به خانه با موقعیت مناسب به خوبی پرداخت شد. این دو سریال انتظارات ما را به دستور کار می آورند ، اما ناامیدی ها به زودی مطرح می شوند. چندین داستان اکشن خوب وجود دارد که به دلیل اجتناب از افراد در قاب ناپدید می شوند و هیچ تأثیر لازم ندارند. انفجار بمب در کنار جاده و نتایج شکسته شد ، اما حضور چندین سریال برای نجات “جنگ” و ساخت فیلمی قابل توجه کافی نیست.

شناسه فیلم جنگ (جنگ)

کارگردانان: الکس گارلند و ری مندوزا
ریخته گری: ویل پورتر برنده Diafaro E-Tai ، Kosmo Jarvis و Kate Conner شد
محصول: 2025 ، آمریکا و انگلیس
فیلم نمره سایت IMDB: از 7.4 10
امتیازات فیلم در Ratt Tomos: 93 ٪
خلاصه: 2006. رمادی ، عراق. گروهی از رنجر ارتش آمریكا شبانه برای تماشای محله ای كه تصور می شد پر از نیروهای عراقی در طول روز باشد ، مستقر شدند. برای مقابله با بومیان و اطلاع رسانی به نیروهای جنگ از کارشان. با این حال ، مشکل این است که آنها در منطقه بسیار مشکوک هستند و به نظر می رسد که موقعیت ها و موقعیت های آنها هر لحظه به خانه حمله می کند. در همین حال ، صاحبخانه ها گروگان سربازان آمریکایی هستند و باید از آنها مراقبت کنند. ناگهان ، یک نارنجک به جای سربازان پرتاب می شود و کل حمله عراق آغاز می شود. اکنون ، گروهی که کار او فقط به محله نگاه می کند ، باید تا آخرین قطره خون بجنگد ، اما …

انتقاد از فیلم “جنگ” دیدگاه شخصی نویسنده است و لزوماً موقعیت Digikala Meg نیست!

منبع: Digikala meg