خریدهای درون برنامه‌ای نقدهای Assassin’s Creed Black Flag Resynced را تحت تاثیر قرار داده‌اند | موبوگیم

بازی Assassin’s Creed Black Flag Resynced سرانجام روانه بازار شد تا گیمرها را دوباره به دوران طلایی دزدان دریایی ببرد؛ اما همان‌طور که در صنعت مدرن ویدیوگیم به یک عادت تلخ تبدیل شده، گیمرها در سراسر جهان خیلی زود بهانه‌ای منطقی برای شکایت و اعتراض پیدا کردند.

در پلتفرم استیم، وضعیت بازخوردهای Assassin’s Creed Black Flag Resynced به هیچ‌وجه جالب نیست. در ساعات اولیه عرضه، میانگین نمرات بازی با سر به زمین خورد و برچسب قرمز رنگ «اکثراً منفی» (Mostly Negative) روی صفحه بازی نقش بست. اگرچه با گذشت زمان و ثبت نقدهای بیشتر، وضعیت کمی بهتر شده است، اما اوضاع هنوز فرسنگ‌ها با یک عرضه موفق فاصله دارد.

اما چرا جامعه‌ی پی‌سی‌گیمرها شمشیرها را برای یوبی‌سافت از رو بسته‌اند؟ دو دلیل عمده برای این خشم عمومی وجود دارد:

مشکل اول: سینماتیک‌های ۳۰ فریم بر ثانیه

اولین مشکل، یک گناه نابخشودنی در دنیای پی‌سی‌گیمینگ است: کات‌سین‌ها و میان‌پرده‌های سینمایی بازی روی ۳۰ فریم بر ثانیه (30 FPS) قفل شده‌اند. برای پی‌سی‌گیمرهایی که هزاران دلار خرج سیستم‌های قدرتمند خود می‌کنند تا بازی‌ها را با نرخ فریم ۶۰، ۱۲۰ یا حتی بیشتر تجربه کنند، سقوط ناگهانی فریم‌ریت در حساس‌ترین لحظات داستانی به ۳۰ فریم، مانند یک ترمز دستیِ آزاردهنده عمل می‌کند.

این محدودیتِ فنی، که یادآور پورت‌های فاجعه‌بار سال‌های گذشته است، غوطه‌وری (Immersion) بازیکن در دنیای بازی را به شدت تخریب می‌کند و از نظر بسیاری، در سال ۲۰۲۶ هیچ توجیه فنی یا منطقی ندارد.

مشکل دوم: اقتصاد بیمارگونه؛ بازی را بخر، لباس‌ها را جداگانه!

با وجود اینکه تنها حدود ۱ روز از عرضه بازی می‌گذرد، بیش از ۱۰۰۰ نقد در استیم ثبت شده که اکثر آن‌ها انگشت اتهام را به سمت یک مقصر اصلی نشانه رفته‌اند: حجم وحشتناک خریدهای درون‌برنامه‌ای (Microtransactions).

یوبی‌سافت در روز اول عرضه، فروشگاهی را به بازی متصل کرده که ارزش آیتم‌های درون آن به حدود ۹۰ دلار می‌رسد! این آیتم‌ها شامل بسته‌های شخصی‌سازی کشتی (Jackdaw) و اسکین‌ها و لباس‌های مختلف برای کاراکتر اصلی است.

نکته‌ای که گیمرها را به مرز انفجار رسانده این است که بازی یک عنوان تمام‌قیمت (Premium) است. طرفداران استدلال می‌کنند که این آیتم‌های تزئینی باید حداقل در نسخه گران‌ترِ Deluxe Edition گنجانده می‌شدند. نسخه‌ی دیلاکس که با قیمت بالاتری فروخته می‌شود، محتوای اضافه‌ای دارد، اما جای خالی این آیتم‌های پرطرفدار در آن به شدت حس می‌شود.

فاجعه‌بارتر اینکه، «پک نقشه‌های گنج» (Map Pack) که جای گنجینه‌های مخفی نقشه را به بازیکن نشان می‌دهد نیز با قیمت چند دلار در فروشگاه قرار گرفته است؛ یک مکانیزم پولی برای صرفه‌جویی در زمان (Time Saver) که از نظر گیمرها باید بخشی از خود بازی یا حداقل نسخه دیلاکس می‌بود.

گیمرها از این عصبانی هستند که یوبی‌سافت یک بازی پریمیوم را با بالاترین قیمت به آن‌ها فروخته و سپس دقیقاً مانند یک بازی رایگان (Free-to-Play)، خریدهای درون‌برنامه‌ای را به حلق آن‌ها می‌ریزد. این در حالی است که بسیاری از این بسته‌ها و اسکین‌ها، تقریباً از زمان انتشار نسخه اورجینال در سال ۲۰۱۳ وجود داشته‌اند و فروختن دوباره‌ی آن‌ها با این قیمت، مصداق بارز طمع شرکت‌هاست.

پارادوکس همیشگی: بازی خوب، سیاست‌های بد

غم‌انگیزترین بخش ماجرا این است که اگر از این سیاست‌های نخ‌نمای پولی‌سازی چشم‌پوشی کنیم، Black Flag Resynced اصلاً بازی بدی نیست. کیفیت ارتقاها و هسته‌ی گیم‌پلی همچنان به طرز بی‌نظیری سرگرم‌کننده است. برای مثال، رسانه‌ی Insider Gaming در نقد رسمی خود نمره خوب ۸ از ۱۰ را به این عنوان داده است.

علاوه بر آن، موبوگیم نیز نمره ۸.۵ از ۱۰ را به این اثر اعطا کرد. این یعنی زحمات تیم توسعه‌دهنده و طراحان هنری بازی، مستقیماً زیر سایه‌ی تصمیمات مدیران مالی یوبی‌سافت دفن شده است. شرکتی که ظاهراً هنوز از اشتباهات گذشته خود درس نگرفته است.

نظر شما چیست؟ آیا شما هم از حضور این حجم از خریدهای درون‌برنامه‌ای در یک بازی پولی در همان روز اول عرضه عصبانی هستید یا آن را اقتضای صنعت امروز می‌دانید؟