نقد قسمت دوم و سوم بامداد خمار; به معنای واقعی کلمه نامرئی!

هفته گذشته با شروع پخش سریال «بامد خمار» روی پلتفرم شیدا، درست پس از پایان سریال دیگر «نرگس آبیار» قسمت اول این فصل را بررسی و کم و بیش نقد کردیم. با این حال کورش جان در نقد سریال بداخلاق بود چون تحت تاثیر یک نقد متوسط ​​تصمیم گرفتم بامد خمار را ببینم و چیزی که در مقابلم دیدم بلایی بود که باورم نمی شد به نام یک سریال به مخاطب ارائه شود.

پس از تماشای سه قسمت اول که یکی پس از دیگری به گذشته بازمی‌گردند، به این فکر کردم که آیا می‌توان از چنین فاجعه‌ای فرار کرد؟ در نتیجه تصمیم گرفتیم سریال «بامداد خمار» را هر هفته قسمت به قسمت مرور کنیم و فراز و نشیب های آن را دنبال کنیم.

چند روز پیش قسمت دوم و سوم بادام خمار به صورت همزمان و با هم منتشر شد. انگار شیدا می خواست سریال را سریعتر منتشر کند و مشکل را حل کند. شاید پیشروی داستان در قسمت دوم آنقدر کند بود و روایت آنقدر بی حاشیه بود که پخش قسمت دوم احتمالاً مخاطب را به گریه می انداخت و بهتر بود ادامه آن منتشر شود تا بینندگان چیزی را دوست داشته باشند. (احتمالاً ناگفته نماند که برای کسی اتفاقی نیفتاده است.)

تجربه تماشای بادام خمار در سه قسمت اول چیزی جز یک سردرد کامل نبود.

انتظار نمی رود که چهار اثر ادبی در میانه این مجموعه ارزش ادبی رمان را منتقل کنند.

نمی خواهم وارد داستان شوم چون اولاً تا به حال کل داستان در یک خط خلاصه شده است و ثانیاً صحبت مستقیم در مورد داستان و مرور اتفاقات را می توان اسپویلر محض دانست. اما به یاد داشته باشید که اگر بخواهیم در مورد فصل های بعدی صحبت کنیم، قطع کردن داستان اجتناب ناپذیر است.

بینی کاربردی یکی از ویژگی های اصلی دختران قرن گذشته بود. (که این ابروی ممتد تا حد زیادی با آن هماهنگ است)

در ابتدا می گویم رمان را نخوانده ام اما برای اینکه مطمئن شوم ضعف در نگارش سریال به خاطر رمان نیست، پس از تماشای سه قسمت از سریال، کتاب را باز کردم و ده صفحه خواندم. حالا به راحتی می توانم بگویم که نگارش سریال فوق العاده ساده و ابتدایی است. آنقدر که لحن کلی کتاب یک ذره در سریال پیدا نمی شود.

ارزش ادبی رمان بسیار بالاست و زبان فارسی آن فاخر است. نوشته بامد خمار نرم و روان، ساده و واقعاً جذاب است. این کتاب کاملاً از زاویه دید اول شخص و با صدای محبوبه برای سودابه روایت می شود، اما وقتی صحبت از سریال می شود، نقش راوی که محبوبه است، بسیار کمتر است. تصاویر و جملات ذهنی او جای خود را به دیالوگ ساده، فارسی شکسته و لحن نامتعادل می دهد. دیالوگ‌های این مجموعه عموماً بسیار ساده و ساده نوشته می‌شوند، اما گهگاه نویسنده تصمیم می‌گیرد جملات ادبی‌تر رمان را درج کند. جملات به قدری از بقیه سریال خارج شده اند که مخاطب شوکه می شود و طوری می پرد که انگار در حال تماشای یک فیلم ترسناک هستند.

آنقدر روغن به سر، صورت و بدن کودک زده شده، دور چشم ها بیشتر از خواننده های پانک کرم پوشیده شده، ابروها بالا رفته، لب ها پر از گل است که حتی دختران این سریال آنقدر آرایش ندارند.

ما در سه قسمت از سریال هستیم و هنوز رمان را معرفی نکرده‌ایم و مشخص نیست که چقدر از رمان بامد خمار در این فصل اقتباس می‌شود. چون طبق روند فعلی قطعا به این زودی ها چیزی در داستان وجود نخواهد داشت.

من کاری به این موضوع ندارم که داستان بامد خمار و آنچه تاکنون نشان داده شده کاملاً منسوخ شده است و سبک عشقی که نشان می دهد احتمالاً فقط برای طیف خاصی از زنان میانسال یا نهایتاً شاید برای طبقه اساتید ادبیات کلاسیک جذاب است (رمان ممکن است ادبیات معاصر ایران باشد، اما در ساختارش کاملاً از ادبیات کلاسیک رمانتیک قرن نهم پیروی می کند). تماشای این سریال

این یک سبک عکسبرداری نیست، شکنجه بصری برای بیننده است

طراحی صحنه سریال بامداد خمار بسیار عالی است، طراحی صحنه و لباس به بهترین شکل ممکن انجام شده است، نورپردازی هر صحنه بسیار خوب اجرا شده است و در مجموع می توان گفت که برای درست شدن ترکیب بندی هر صحنه تلاش زیادی شده است که در نهایت فیلمبرداری تمام کارهایی که دیگران انجام داده اند را از بین می برد.

طراحی صحنه و لباس‌ها بهترین بخش خماری هستند.

نمی دانم کجای دنیا برای یک درام عاشقانه از دوربین دستی استفاده می کنند، جایی که شما کل سریال را از ابتدا تا انتها در دست دارید؟ دوربین دستی برای صحنه های اکشن یا حداقل صحنه هایی که می خواهند تنش را به مخاطب القا کنند مفید است.

بامد خمار در ساده‌ترین سکانس‌های ممکن، در بین همه دیالوگ‌ها، بی‌اهمیت‌ترین جملات و حتی در سکوت‌هایی که می‌خواهد فضاسازی کند یا تغییر محیط را نشان دهد، به دوربین توجهی نمی‌کند. اساساً کل سریال برای یک درام عاشقانه و به بدون ساختار ممکن فیلمبرداری شده است. گویی آبیار خانم با این کار قصد ادای دین به مدرسه «دگما 95» را داشته است.

وقتی می گوییم دوربین دستی، منظور ما صرفاً دنبال کردن سوژه نیست، دوربین در ساعات اولیه صبح از این طرف به آن طرف می چرخد ​​(با زاویه بالا) و شما نمی دانید کجا یا چه چیزی را می خواهد دنبال کند. حرکت دوربین به قدری آزاردهنده بود که در اواسط قسمت دوم متقاعد شدم که کل سریال به یک الگوریتم کامپیوتری داده شده است که به طور تصادفی سوژه ای را در تصویر پیدا کرده و دنبال می کند (مخصوصاً وقتی می دانم که سریال از هوش مصنوعی استفاده می کند و تیتراژ توسط هوش مصنوعی متحرک شده است) اما آن زوم های نامربوط که روی آن دکمه غیرممکن است بدون فشردن دکمه من انجام شود. «کارگردان» و مثلا «فیلمبردار» پشت این اثر.

این بزرگ‌نمایی‌ها حتی بدتر از معلق ماندن دائمی دوربین هستند. زوم ها بدون هیچ استدلالی، به دور از یک الگوی ثابت، جسورانه و بدون هیچ فکری، کل مجموعه را از ابتدا تا انتها همراهی می کنند.

حرکت دوربین در هر سکانس به این صورت است: در حالی که شخصیت دیگری در حال صحبت کردن است، یک زوم بی ربط روی چهره شخصیت ایجاد می شود، شخصیت دیگری دخالت می کند و شخصیت را کاملاً ماسک می کند، دوربین بر روی عنصر دیگری زوم نمی کند، چندین بار بی هدف بزرگ نمایی می کند، نیمی از چهره شخصیت را می گیرد، ده ثانیه بیرون می آید و همه این عنصر دیگر را دنبال می کند. سریال بود وقتی می گوییم سریال واقعا غیر قابل تماشا است، شوخی نمی کنیم.

این فقط یک سبک نیست و یک بدعت هم نیست. اگر هنوز معیار و منطق پوشش یک تصویر را نمی دانید، شاید نوآوری شما نباشد. من همیشه این داستان را تکرار می‌کنم: پیکاسو به هدفش که ساختن نقاشی‌های واقعی بود رسید، همه استانداردها را می‌دانست و سپس تصمیم گرفت سبک جدیدی با چارچوب خاصی خلق کند.

این شات بی اساس و غیرممکن سبک شما نیست، بلکه یک شات مشمئز کننده ناب و بدون رعایت چارچوب و قاعده ای است و نتیجه اش ناراحتی محض مخاطب است. صدها نفر روی این سریال کار کردند، از همه کسانی که در حین ضبط در آنجا حضور داشتند، تا سردبیران و در نهایت تهیه‌کنندگانی که اجازه تماشا و پخش فایل نهایی را دادند و در تمام این مراحل، حتی یک نفر به شما نگفته است که «این سبک نیست!» جرات گفتن نداشت و همه چیز ذخیره شده باید دور ریخته شود.

زوم بروس لی در چند ثانیه قبل از حمله مستقیم به چاک نوریس آنقدر نبود که این سکانس روی صورت رحیم زوم کند. (و بعد معلوم می شود!)

سریال زراحی جایگزین رمان بامد خمار نمی شود

در بالا گفتیم که رمان بامد خمار از نظر ادبی عالی است. ما با داستان او کاری نداریم که به وضوح سعی می کند خواننده را به گریه بیاندازد و دختر را تا حد امکان بدبخت جلوه دهد. ارزش ادبی رمان، نگارش آن به زبان فارسی، جریان کلی و سبک منحصر به فرد آن، بهترین ادبیات معاصر فارسی است.

این رمان حدود 400 صفحه است، فارسی آن نرم و روان است، می توانید آن را به راحتی و خیلی سریع بخوانید، به پایان داستان برسید (که احتمالا سریال نمی تواند به آن برسد) و از هر نظر لذت ببرید.

تا به حال وقتمان را در برنامه تلف کرده ایم که بگوییم نمایش را نبینید، کتاب بخوانید، «بامد خمار» چیزی جز سردرد برای مخاطب نیست.

20%

460000

368000 بخش

بیش از 500 نفر به این محصول علاقه مند هستند

بیش از 400 فروش در هفته گذشته

بیش از 500 نفر در سبد خرید