همایون ارشادی شخصیت اصلی عطر گیلاس کیارستمی در سن ۷۸ سالگی درگذشت.

همایون ارشادی بازیگر سینمای ایران که با بازی در فیلم‌های «طعم گیلاس» عباس کیارستمی و «درخت گلابی» ساخته داریوش مهرجویی شناخته می‌شد، در سن ۷۸ سالگی درگذشت.بر اساس اخبار اعلام شده از سوی خانواده ارشادی، ارشادی که مبتلا به سرطان بود، پس از ماه‌ها مبارزه با این بیماری درگذشت.

ارشادی نه تنها با بازی در فیلم های کیارستمی، بلکه با بازی در بسیاری از فیلم های بین المللی یکی از نام های جهانی سینمای ایران بود. البته ارتقاء و شهرت او که مصادف با دریافت نخل طلایی برای فیلم طعم گیلاس در جشنواره کن بود، شروعی قوی برای بازیگری ارشادی محسوب می شود.

همایون ارشادی پس از پایان تحصیلات به ایتالیا رفت و در آنجا به تحصیل در رشته معماری پرداخت. ارشادی یازده سال در ایتالیا ماند، اما با پیروزی انقلاب به ایران بازگشت. در نهایت کار همایون ارشادی در سینما به دیدار با عباس کیارستمی و بازی در فیلم طعم گیلاس می رسد. فیلمی که او را در نقش اول قرار می دهد. درست یک سال بعد از گیلاس، داریوش مهرجویی ارشادی را برای نقش اول فیلم درخت گلابی انتخاب می کند و با این فیلم بار دیگر رشد می کند.

ارشادی به غیر از درخت گلابی بارها با مهرجویی همکاری داشته و در دیگر فیلم های او مانند «آسمان محبوب»، «نارنج پوش»، «چه خوب برگشتی» و «اشباح» نیز حضور داشته است.

همایون ارشادی در سه فیلم «تهمینا میلانی» حضور داشت که اولین آن فیلم «کاکادو» بود که در آن حضور کوتاهی داشت که اولین کار بازیگری ارشادی بود. پس از آن ارشادی در دو فیلم میلانی «واکنش پنجم» و «یکی از ما» نیز بازی کرد.

در دوران حرفه ای ارشاد، از اواسط دهه هفتاد تا نزدیک به یک دهه پیش، در بیش از شصت فیلم ایرانی و بسیاری از فیلم های خارجی حضور داشت. در میان فیلم‌های خارجی او، «بادبکباز» مارک فورستر، ارشادی را پس از گذراندن سال‌ها در سینمای بین‌المللی به کانون توجه بازگرداند. منتقدان چپ از بازی ارشادی در بادبکباز تمجید کردند.

ارشادی پس از بادبکباز در بسیاری از فیلم های خارجی از جمله «آگورا» به کارگردانی آلخاندرو آمنابار و «سی دقیقه تا نیمه شب» به کارگردانی کاترین بیگلو بازی کرد. دهه آخر فعالیت حرفه ای او به بازی در چند فیلم خارجی مانند «مردی که تعقیب شد» و آخرین فیلمش «علی و نینو» محدود شد.

بی شک فردی که در ارشادی بیش از هر چیز دیگری به یادگار مانده، آقای بدیعی است. آقای بدیعی را نه با یک نفر و دویست هزار لشکر، بلکه با انبوهی از سینما دوستان بر سر مزارش تشییع می کنند.