چرا شخصیت های انیمه چشمان درشتی دارند؟

این بد نیست که قبل از پرسیدن سوال واقعی، این را از قبل بیان کنیم. فرقی نمی کند انیمه ببینیم، مانگا بخوانیم یا حتی انیمیشن های غربی و آمریکایی ببینیم. هر کسی سبک هنری خود را دارد. با این حال، چشمان درشت شخصیت های انیمه ویژگی ای است که از همان ابتدا در اکثر سریال های انیمه ژاپنی وجود داشته است. جریان گشاد شدن چشم شخصیت ها در انیمه های ژاپنی گاهی آنقدر قوی است که چیزی از چهره شخصیت باقی نمی ماند. پس چرا چشمان شخصیت های انیمه اینقدر بزرگ است و خاستگاه این سبک نقاشی چیست؟

احتمالاً می توانید حدس بزنید، اما همه اینها به تولد انیمه در ژاپن پس از جنگ بازمی گردد.

چشم های انیمه بزرگ از کجا می آیند؟

برای یافتن منشأ چشمان درشت شخصیت های انیمه، باید به ریشه های انیمه بپردازیم. “اوسامو تزوکا” به عنوان “پدر مانگا” و “والت دیزنی” ژاپن شناخته می شود. او کسی بود که کارتون های سبک مانگا را در ژاپن معرفی کرد و کاملاً تحت تأثیر خود والت دیزنی قرار گرفت.

اسامو تزوکا کارتون های خود را با الهام از شخصیت های والت دیزنی می کشد: «میکی ماوس»، «دونالد داک» و «گوفی» و «پلوتون».

والت دیزنی تمام شخصیت‌هایش را با چشمانی درشت به تصویر می‌کشد تا احساسات و چهره‌هایشان را اغراق کند. تزوکا تحت تاثیر والت دیزنی، تمام شخصیت هایش را با چشمانی درشت به تصویر می کشد.

اولین انیمه در تاریخ ژاپن توسط تزوکا کشیده شد: “Astro Boy”. بقیه سازندگان در ژاپن تحت تاثیر تزوکا شروع به کشیدن مانگا و ساخت انیمیشن می کنند و همچنین به تمرین کشیدن چشم های درشت روی صورت شخصیت ها ادامه می دهند.

خاستگاه بصری طراحی چشم بزرگ

شخصیت‌های کارتونی چشم‌های درشتی دارند که به آنها کمک می‌کند تا احساسات خود را در چهره‌شان بیان کنند. به طوری که مخاطب و مخاطب راحت‌تر احساسی را که شخصیت قرار است منتقل کند، درک کند. از ترس گرفته تا شادی گرفته تا اشتیاق و غریزه، به تصویر کشیدن همه چیز با چشمانی درشت آسان تر است.

متحرک سازی چشم ها یکی از ارکان اصلی این هنر تجسمی است. انیماتورها با بزرگنمایی و بزرگنمایی، تکان دادن چشم و عنبیه و تغییر شکل چشم، احساس مورد نظر خود را با شخصیت مورد نظر به مخاطب منتقل می کنند.

همچنین می توان گفت داستان نویسی در ژاپن کمی اغراق آمیزتر از ادبیات کشورهای دیگر است و این انتقال احساسی اغراق آمیز در انیمیشن ها نیز نمود پیدا می کند.

تلاش برای نشان دادن فرهنگ «مو» و «کاوائی» همه چیز

“Kawaii” (در لغت به معنای ناز، ناز و بی گناه) از اوایل دهه هفتاد در ژاپن به یک خرده فرهنگ تبدیل شده است. شخصیت های ناز، نوازشگر و کارتونی با چشمانی درشت توانستند دل خیلی ها را به دست آورند و طولی نکشید که این سبک و طراحی کارتونی به یک خرده فرهنگ در ژاپن تبدیل شد و نه تنها شخصیت ها (که گل سرسبد آن Hello Kitty در سال 1974 بود)، بلکه حتی وسایل خانه و غذاهای خوراکی نیز به «ناز» تبدیل شدند.

در ادامه این روند می توان دریافت که در ژاپن اغراق ناز همه چیز بسیار قوی است و چشمان رویایی انیمه دهه هشتاد درشت است. اما نمی توان انکار کرد که همه آنها فوق العاده زیبا هستند.

در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود تمایل به درشت شدن چشم در انیمه کاهش می یابد و در دهه نود حتی گاهی در انیمه چشم ها کوچکتر می شود. کمی بعد از این مدت به یک تعادل در اندازه چشم های انیمه می رسیم.

در نهایت بد نیست بگوییم که این سبک کشیدن چشم درشت نباید در همه انیمه ها اجرا شود و حتی در دهه شصت و هفتاد نیز در ژاپن شخصیت های انیمه با چشمان ریز کم نبود. با این حال، بیشتر آن‌ها چیزی که ما آن را سبک انیمه می‌نامیم و چشم‌های درشت داشتند.

حجم وحشتناک انیمه های ژاپنی منتشر شده در ایران همگی در دهه 70 در ژاپن ساخته شده اند و بنابراین ایرانیانی که آنها را می بینند فکر می کنند همه انیمه ها اینگونه هستند.