نقد و بررسی فیلم Hell House LLC: Lineage | بی‌استعدادی که شکست خورد | موبوگیم

سبک ویدیوی پیدا شده (Found Footage) در سینمای ترسناک، همواره یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات میان تکنیک‌های این ژانر است. این مدل آثار، که عموما با بودجه‌ی کم و به‌صورت مستقل ساخته می‌شوند، با نزدیک کردن وجه شباهت تصاویر به اتفاقات واقعی، توجه مخاطبان را بیش از سایر آثار ترسناک مستقل به خود جلب می‌کنند. انتخاب این روش، گاهی موفقیت‌آمیز بوده و منجر به خلق آثاری همچون Cannibal Holocaust می‌شود؛ گاهی نیز با تولید ضعیف و کم‌دقت فیلمی مانند The Borderlands با شکست مواجه می‌شود. با انتشار نخستین تریلر از سری پنجم فیلم Hell House LLC، به کارگردانی Stephen Cognetti با عنوان Lineage، انتظارات مخاطبان از این اثر بسیار بالا رفت. اما اینطور که به‌نظر می‌رسد، فیلم در پاسخ به این اشتیاق ناکام بوده است. در این متن به نقد و بررسی این اثر خواهیم پرداخت.

اولین نکته‌ای که در Hell House باعث تعجب مخاطب می‌شود، عدم ثبات است. فیلم اساسا داستانی منسجم در اختیار ندارد و تمام لحظات مبتنی بر قصه‌ای است که به‌تازگی، با برداشت از قسمت‌های قبل، به مسیر فیلمنامه اضافه شده است. حتی قطع‌های زمانی و حضور کاراکترهای یکسان در مکان‌های متفاوت نیز نه‌تنها کمکی به درک مسیر اثر نمی‌کند، بلکه او را بیش از پیش گمراه می‌سازد. ایراد دیگری که در جدیدترین ساخته‌ی Cognetti به چشم می‌آید، فاصله گرفتن او از سبک Found Footage و روی آوردن به فرم استاندارد سینما است. داستان اثر بسیار ساده و بی‌حاشیه است: حقیقت پشت پرده‌ی خانه‌ی جهنمی. این میزان از فقدان پیچیدگی در فیلمنامه، پیش از آنکه بستری برای درام فراهم کند، فیلم را به یک اثر رادیویی و ساده تبدیل کرده است که بدون وجود تصاویر نیز قابل پیش‌بینی است. در کنار موارد ذکر شده، Cognetti در دیالوگ‌نویسی نیز بسیار ضعیف عمل می‌کند. دیالوگ‌های موجود در فیلمنامه، کلیشه‌ای و فاقد حتی ذره‌ای عمق هستند. این سبک دیالوگ‌نویسی شاید در قسمت‌های قبل، به اقتضای شیوه‌ی ساخت، قابل قبول جلوه می‌کرد؛ اما در شکل و شمایل فعلی، از سمت بینندگان قابل پذیرش نیست.

کارگردانی Stephen Cognetti نیز در این اثر پسرفت قابل توجهی داشته است. Cognetti که پیش‌تر چهار قسمت از این سری فیلم را نوشته و کارگردانی کرده است، با تکیه بر جو ایجاد شده توسط مخاطبان پس از انتشار تریلر اول اثر، تلاش کرده است تا فیلمی متفاوت از چهار سری قبل ارائه کند. اینطور که به‌نظر می‌رسد، Stephen Cognetti هیچ استعدادی در ساخت آثار درام ترسناک در سبکی غیر از ویدیوی پیدا شده ندارد و تلاش‌های او برای خلق یک اثر منسجم با شکست مواجه می‌شود. حتی داستان‌های موازی و توهمات کاراکترها نیز کمکی به بهتر شدن طرح نمی‌کنند و بیش از پیش مخاطب را سردرگم می‌سازند. از دیگر نکات منفی در فیلم Hell House: Lineage می‌توان به وابستگی آن به قسمت‌های پیشین اشاره کرد. در جای‌جای فیلم، لحظاتی دیده یا شنیده شده و یا به‌طور ناگهانی کاراکترهایی در اثر حضور پیدا می‌کنند که نه فقط یک سرنخ برای فهم بهتر، بلکه به دلیل نیاز به وجود بخش اعظمی از داستان نسخه‌ی قبلی برای درک آن، همراهی مخاطب را از فیلم سلب می‌کنند.

از بازیگران Hell House: Lineage می‌توان به Elizabeth Vermilyea، Searra Sawka و Mike Sutton اشاره کرد. هیچ‌یک از بازی‌ها کاراکتر را به شخصیت نمی‌رسانند. Searra Sawka که قبل‌از این در Hell House Origins به‌عنوان راوی حضور داشت، در این فیلم به ایفای یکی از نقش‌های مکمل می‌پردازد. بازی او در تمام اثر، کلیشه‌ای، ساده و سرشار از ایراد است. Elizabeth Vermilyea نیز در پرداخت به کاراکتر اصلی وضعی مشابه دارد. Vermilyea نه‌تنها از عهده‌ی جزئیات موجود در نقش خود برنمی‌آید، بلکه حتی نمی‌تواند احساساتی ساده مانند غم یا ترس را به‌خوبی اجرا کند. از بازیگرانی که ایفای نقش نسبتا قابل قبولی در جدیدترین ساخته‌ی Cognetti داشته‌اند، می‌توان به Mike Sutton اشاره کرد. او در نقش پاپ مسیحی، حرکات بدن و میمیک صورت خود را به‌درستی کنترل می‌کند.

تصویربرداری فیلم، با مدیریت Brian Keenan، از دیگر نکات منفی این اثر به شمار می‌آید. Keenan در همکاری خود با Cognetti، بدون برنامه عمل می‌کند. تصاویر در سکانس‌های دارای تعلیق، یا بسیار مشوش هستند و اطلاعات لازم را به مخاطب نمی‌دهند، یا ثابت بوده و حس مورد نیاز را در بیننده ایجاد نمی‌کنند. Keenan نسبت به اندازه‌ی نماها نیز آگاه نیست. جابه‌جایی بدون دلیل از یک نمای باز به بسته، استفاده از Extreme Close-up در سکانس‌های دارای جزئیات و کامل نبودن ابعاد تعدادی از قاب‌ها، به جهت ارائه‌ی وضعیت و محتوا، از نمونه ایرادات فیلمبرداری در مقیاس تصاویر هستند. البته برخی مشکلات بصری اثر، به علت وجود ضعف در تدوین فیلم است.

تدوین Hell House: Lineage ابتدایی و فاقد استانداردهای حال حاضر سینما است. این نکته در سکانس‌های ترسناک بسیار مشهود است. کات‌ها در این سکانس‌ها کند و بی‌هدف هستند. در بسیاری از لحظات، این ضعف باعث عدم آگاهی از روند سکانس می‌شود. علاوه بر کندی، مونتاژ Brad Geiszler از دقت کافی نیز برخوردار نیست. بی‌توجهی به چگونگی پیشرفت سکانس در تدوین، خصوصا در نماهای Jump Scare، به ناتوانی در برانگیختن احساسات بیننده منجر می‌شود.

هشدار اسپویل

در سکانس حضور Alicia Cavalini و Father David در عمارت کارمایکل، جهت انجام مراسم مذهبی مسیحی، چندین پلان ترسناک، از جمله جنازه‌ی Margot Bentley و Rebecca Vickers که با آنها صحبت می‌کنند، وجود دارد. Geiszler در این سکانس، با حجم بالای پتانسیل در ایجاد حس ترس، به قدری کند و بدون هماهنگی زمانی به هر نما کات می‌زند که هیچ‌یک از این لحظات، حتی ذره‌ای احساس ترس یا تشویش را در بیننده ایجاد نمی‌کنند.

در کل، تدوین Hell House: Lineage را می‌توان به‌عنوان بدترین بخش آن برشمرد.

موسیقی متن اثر از دیگر نقاط ضعف آن به حساب می‌آید. Karl Preusser، که سابقه‌ی آهنگسازی فیلم Welcome to the Jungle را در کارنامه‌ی خود دارد، در جدیدترین ساخته‌ی Cognetti یک تم پیش‌پاافتاده را به بیننده ارائه می‌کند. موسیقی متن در اثر، یا بسیار بلند و آزاردهنده است، یا آرام، نامفهوم و بی‌ارتباط به اتمسفر سکانس. این عدم توازن، تلاش فیلمساز برای القای حس وحشت به مخاطب را کاملا بی‌اثر می‌کند.

هشدار اسپویل

در داستان موازی گفت‌وگوی Max و Vanessa، کارگردان اثر با انتخاب قاب‌های بسته و قرار گرفتن دوربین روی دست، سعی در انتقال احساساتی چون انزوا، ترس و غم دارد. اما این تصمیم، با فقدان یا محدود بودن موسیقی متن به یک صدای ضعیف و افکت‌های صوتی بیش از اندازه، به نتیجه نمی‌رسد.

از نقاط قوت پنجمین قسمت از سری Hell House LLC می‌توان به جلوه‌های ویژه‌ی آن، خصوصا در گریم بازیگران، اشاره کرد. به جرئت می‌توان گفت این بخش از سایر آثار مستقل واقع‌گرایانه‌تر است. وجود جزئیات در زخم‌ها و بریدگی‌های طراحی‌شده، نشان‌دهنده‌ی توانمندی تیم جلوه‌های ویژه می‌باشد. البته این نکته در مورد جلوه‌های کامپیوتری (CGI) صدق نمی‌کند. جلوه‌های ویژه‌ی بصری در Lineage بسیار بی‌کیفیت و فاقد استانداردهای سینمایی هستند.

در آخر می‌توان Hell House LLC: Lineage را اینطور ارزیابی کرد: فیلمسازی که انگیزه‌ی بالایی برای ساخت فیلم‌های ترسناک داشت، با عبور از سبک Found Footage، به دلیل نداشتن توانایی در تولید آثار درام، شکست خورد. Cognetti در جدیدترین ساخته‌ی خود، بدترین عملکرد را در سال‌های اخیر به نمایش گذاشت و بودجه‌ی ۱۷۵ هزار دلاری صرف‌شده را به هدر داد.

نمره نویسنده به فیلم: ۳ از ۱۰